Mijn lekkere dag vandaag (en Hoe ik mezelf weer gevonden heb!)

Beste lezers,

Ik ben op dit moment een blog aan het schrijven, maar ik zit ook DuckTales te kijken op Disney+, ben lekker aan het Sims spelen met de familie Nefario (vandaag nieuw karakter bij dat gezin gemaakt) en ben over het algemeen lekker aan het chillen! Ik heb op dit moment gewoon een goed leven (al zit ik nu wel te twijfelen over welke plushie ik wil kopen op 19 april)!

Maar ik heb niet altijd een goed leven gehad, er waren twee periodes in mijn leven toen ik mezelf “even kwijt” was, en vandaag ga ik er een uitlichten; namelijk mijn tijd op de middelbare school en hoe ik mezelf weer gevonden heb!

Voor veel mensen is hun middelbare schooltijd de beste tijd van hun leven; nou, ik hoor daar niet bij! Sure, ik had wel leuke vrienden en ik deed wel leuke dingen, maar ik kon toch niet helemaal mezelf zijn! Alle dingen die ik nu leuk vond (Nederlandstalige muziek, Cyril Hearsay, mijn verhalen, enzovoorts) die had ik toen weggestopt omdat ze “niet cool” waren of omdat ik ze gewoonweg vergeten was! Want ja, ik als Sims-speler en verhalenschrijver werd niet echt gewaardeerd door de andere jongens in mijn klas die allemaal echte sport-binken waren en daar had ik (kun je wel begrijpen) niks mee! Het enige onderwerp waar in mijn klas dan ook echt over werd gepraat was voetbal! Maar dat was vooral de latere jaren, in de eerdere jaren werd er ook nog wel gepraat over gaming en internetcultuur! Maar dat veranderde toen er een nieuw meisje bij mij in de klas kwam die daar niks mee had en toen begonnen alle jongens met elkaar te concurreren voor haar aandacht!

Maar hoe heb ik mezelf nou weer gevonden? Nou, dat gebeurde in etappes, de eerste etappe begon toen ik het met het eerder genoemde meisje uitmaakte (we hadden een relatie) in Tecklenburg, Duitsland. Kort daarna, toen we een dagje naar Den Haag gingen om o.a. het Binnenhof te bezoeken, kwam ik mijn oude taxichauffeuze tegen op het station en nadat we wat herinneringen hadden opgehaald, kreeg ik ineens een ingeving! Misschien moest ik mijn verhalen over Luc Nefario maar weer eens uit de kast trekken. Toen ik die dag thuiskwam, heb ik toen ik De Sims opstartte, gelijk Aukje van Hees (ik wist toen nog niet dat ze gebaseerd was op een echt persoon!) gemaakt, en daarna Terrence en uiteindelijk Luc Nefario zelf om een gloednieuw verhaal met die drie personages te verzinnen, en dan vooral met Luc Nefario! Ik bedacht ook de middelbare school waarop Luc Nefario zat (Center City High) en zijn klas; een klas met allerlei Pokémon-personages die eigenlijk een afspiegeling was van de klas waar ik eigenlijk in had willen zitten op de middelbare school!

Een paar jaar later was er de tweede etappe! Ik had een Sims-personage gemaakt; Sergio dos Marcos, die was gebaseerd op “een of ander karakter uit Totally Spies” en daar had ik het over met een vriend! Die vriend vroeg op wie dat karakter dan was gebaseerd en ik zei “op de schurk van de Totally Spies aflevering Truth or Scare” dus ik en die vriend die aflevering Googelen! Bleek die knakker Cyril Hearsay te heten! Nou goed! Ik werd toen heel hyped omdat ik Cyril dus ging maken in De Sims en een lang gekoesterde wens van mij in vervulling zou zien gaan! Ik werd zelfs zo hyped dat ik flauwviel! Maar goed, die middag heb ik Cyril Hearsay gemaakt op De Sims met die vriend!

Een paar maanden later; de wereld was toen in een pandemie beland, kwam mijn vader aan met een kist met oude tekeningen van mij van zolder! Die heb ik natuurlijk doorgespit, en zo kwam ik tot de conclusie dat ik goud in handen had en dat ik deze personages moest maken in De Sims, te beginnen met mijn vroegere denkbeeldige vriend waarmee ik allerlei avonturen beleefde die ik Gladion noemde (die ik na klachten dat Gladion geen realistische naam was maar Joshua heb genoemd!) en toen bedacht ik ook dat ik al mijn verhalen met elkaar zou moeten verweven tot zijnde een groot verhaal wat zich afspeelt in Center City! En dus werden alle verhalen die ik van mijn kindertijd tot toen bedacht, van de Hearsays tot Luc Nefario, tot John Swan en Akira en Yuka, tot Lana de Wit en ja, ook Joshua, tot Donnie Smits, samengevlochten in een groot nieuw verhaal met heel ingewikkelde storylines en stambomen! Ook ben ik in deze periode overgestapt van het sparen van Pokémon, naar het sparen van knuffelpoppetjes!

De laatste etappe, die is wat minder spannend, maar toch heel interessant, ik zat namelijk een keer op YouTube muziek te luisteren toen ik in het zoekvenster “Aukje als ik jou zie” intikte, en het liedje Als ik jou zie terugvond! Dat heb ik toen naar ieedereen geappt! Later die maand zat ik op Spotify wat rond te kijken, en toen ontdekte ik dat dat nummer gewoon op Spotify staat! Hadden ze best wel wat eerder mogen melden! Dan hadden mensen in mijn omgeving nu geen hekel aan Salsa Tequila! Dat voelde echt als een overwinning en toen heb ik de Spotify-link doorgeappt naar iedereen in mijn contactenlijst, en sommigen zagen het zelfs aan voor spam en wilden er niet op klikken! Maar goed, mensen die dat toch deden, die vonden het “eigenlijk best een leuk liedje”!

En toen was de, zoals ik het noem Lucas-reinassance voorbij en had ik alle schade die mijn ex-vriendin van de middelbare school had veroorzaakt aan mijn persoonlijkheid ongedaan gemaakt!

En verder heb ik vandaag wel een chille woensdag en zo! Ik ben zelfs net even met mijn moeder mee wezeln wandelen met de hond!

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Ik vraag me af waarom jongeren als ze een bepaalde leeftijd hebben bereikt (had ik het net met mijn moeder over) dan niert meer leuk gewoon mogen spelen op een sportclub, maar echt moeten trainen voor toernooien en zo? Waarom denken mensen dat alle jongeren een competitie-element in zich hebben en dat leuk vinden om te winnen, terwijl er ook heel veel zijn die gewoon willen sporten en het niet uitmaakt of je wint of verliest!