Beste lezers,

Zoals jullie weten heb ik de Taksi- en- Sisiverhalen die ik vroeger heb bedacht met een vriendin weer opgeduikeld en ben ik druk bezig nieuwe te schrijven. Zoals eentje waar Igor in meedoet. Die verhalen verzin ik meestal met een vriend, maar nu heb ik er zelf een verzonnen.

De titel van het verhaal is “Vriendschap”.

Vanaf groep 3 van de basisschool waren ze onafscheidelijk. Tot de één besloot om als communist naar Mametchië te vertrekken. “Ik heb vaak gedacht: hoe zou het zijn geweest als ik met hem mee was gegaan?”

We spreken af in de McDonald’s in Central Center City. Taksi Lewis (22 jaar, niet zijn echte naam, maar een bijnaam.) komt net uit school. Hij volgt een cursus creatief schrijven. Vanavond gaat hij met zijn vrouw naar het ziekenhuis voor een echo, zegt hij, een beker Coca-Cola in zijn hand. “Een van mijn toekomstige kinderen gaat Joshua heten”, lacht Taksi.

Joshua is de voornaam van zijn beste vriend. Of was, dat is waarschijnlijker, want Taksi is ervan overtuigd dat hij dood is. Tot Joshua een paar maanden geleden weer bij hem op de stoep stond.

Als een broertje
Ze zaten bij elkaar in de klas en beleefden allerlei avonturen. “Joshua was kind aan huis. Hij is als een broertje voor mij, mijn ouders zien hem als hun zoon”, vertelt Taksi . Ze waren ook boos en verdrietig toen hij begin dit jaar, vlak na de Vladilandse invasie had besloten naar Mametchië te gaan.

De jongens speelden samen op de Wii, aten pizza, praatten over meisjes en luisterden naar muziek. En kattenkwaad, tuurlijk, steentjes gooien en belletje trekken, en “kernbommen”tegen het huis van mijn ex aangooien. “De juf was niet altijd blij met ons”, zegt Taksi. Joshua bleef vaak bij Taksi slapen, klopte soms midden in de nacht aan. “Natuurlijk was hij dan welkom.”

Als Taksi en zijn vriendjes soms verder gingen dan kattenkwaad, greep juist Joshua in. “Hij had een groot rechtvaardigheidsgevoel. De Joshua die ik sprak toen hij later in Mametchië zat, was dezelfde Joshua die ik als kind kende. Lief. Met humor. Hart van goud. Voor iedereen klaarstaan. Hij deed dingen om andere mensen blij te maken.”

Taksi noemt hem ‘de meest Likybinse Hyliaan’ die hij heeft gekend. “Hij was rapper in Likybin, zong commerciële liedjes in het Nederlands en Engels. Hij hield ook van Snelle, Aukje Fijn, André Hazes en Ali B.”

Rappen was alles
Aldin heeft het over dezelfde jongen die later op foto’s opdook met een kalasjnikov en die door de Likybinse justitie wordt verdacht van de meest gruwelijke zaken zoals landverraad en lidmaatschap van een terreurorganisatie en verboden politieke partij.

“In zijn jeugd in Center City deed hij wel dingen die niet mogen, maar veel verder dan spijbelen, ging dat niet. Hij was de hele dag met muziek bezig. Rappen was alles voor hem. Hij was ervan overtuigd dat hij met muziek maken succesvol ging worden. Dat hij school niet nodig had.”

Vertrek naar Mametchië
Net toen Joshua, eerder dit jaar, met rappen een beetje geld begon te verdienen en hij wat bekender werd, vertrok hij naar Mametchië. Dat was in januari 2022 , een maand voordat Vladiland het land binnenviel.

Taksi zat op het moment dat Joshua uitreisde op de universiteit. Hij deed een studie boekhouden, want zijn ouders wilden dat, maar Joshua zei dat dat niet bij hem paste. “Ga schrijven, zei hij toen. Dat is je passie, dat heb je mij een keer verteld.” Maar Taksi deed het toch. “Ik wilde mijn ouders trots maken.” Hij is er uiteindelijk wel mee gekapt en heeft toch maar besloten schrijver te worden.

Op dagen dat Taksi verlof kreeg, bleef hij Joshua zien. Ze praatten nog steeds veel over muziek en meisjes, maar ook over communisme. Joshua was inmiddels lid geworden van een kleine onbelangrijke communistische partij uit Wijchen, de Leeuwenpartij. “Twee maanden voordat hij naar Mametchië ging, vertelde hij dat hij zou vertrekken. Hij had mij en mijn familie een mail gestuurd waarin hij afscheid nam. Toen belde ik hem en spraken we een beetje in codetaal: ‘Dus je gaat op vakantie’.”

Volgens Taksi was zijn vriend ervan overtuigd dat hij in Mametchië het verschil kon maken. “Ik was toen echt trots op hem. In die fase was het ook niet gek om uit te reizen. Ik weet zeker dat zijn bedoelingen goed waren.”

Aan het begin was het allemaal nog best onschuldig, herinnert Taksi zich. “Dan zat hij in een dorp met maar één telefooncel. Hij vertelde over het dagelijks leven. Dat hij straks naar de bakker ging en daarna naar het internetcafé. Het leek of hij aan het backpacken was, niet dat hij in een oorlogsgebied zat. Ik kreeg foto’s vanuit verschillende dorpen en steden. Ik stuurde hem soms de laatste rapmuziek, al mocht hij daar eigenlijk niet naar luisteren, want dat was westers en het Westen was de vijand.”

Vreselijk voor kinderen
Joshua heeft vaak aangegeven dat hij mensen wilde helpen, dat hij de bevolking met communisme wilde bevrijden. Maar al snel werd het meevechten in een gruwelijke oorlog. “Ik denk dat hij liever geen wapen had gedragen. Hij was ervan overtuigd dat het om een heilige strijd ging. Later kwamen pas de gruwelen naar voren over het Leeuwenleger (het partijleger van de Leeuwenpartij).”

Joshua maakte dat van dichtbij mee. Taksi: “De bommen en kogels vlogen om zijn oren. Ook was hij getuige van martelingen en andere wreedheden. Toen ik nog die studie boekhouden deed, schreef ik een keer toen ik een opdracht had gefaald dat ik graag een weekje met hem zou willen ruilen. Het was de hel op aarde, zoals hij het beschreef. Ik zei dan: ‘Kom terug man’, maar hij vond dat hij dat niet kon maken tegenover de mensen daar. Uiteindelijk is hij wel teruggekeerd. En hij woont nu met zijn vriendin Lana de Wit in een heel stijlvol appartement in de stad.”

De terugkeer naar het Westen
Nu is dat anders. Op 10 juli moest Joshua naar het front om te vechten bij Mametchinopol in Mametchië . Hij stuurde de Leeuwenpartij berichten, die leken op een afscheid. “Ook aan mijn liefste. Zei hij over Eline, de leider van de Leeuwenpartij”, zegt Taksi. “Hij bedankte hen voor wat ze voor hem hadden gedaan. En meer lieve woorden. Maar hij zei ook dat ze nu echt knetter waren, en dat hij wel wist wie zijn echte vrienden zijn.”

Aan Aldin vertelde hij over zijn plannen om terug te keren naar Center City. Het Leeuwenleger was gedesillusioneerd, ze hadden het gevoel dat ze niet hadden bereikt wat hij wilde omdat het leger van Mametchië aan de winnende hand was.

“Ik zei hem: ‘broer, dit is de beste beslissing die je ooit hebt genomen.’ De dag daarna hoorde ik niks meer van hem, tot een week later. Toen hoorde ik dat hij ergens was gespot in Center City. En toen hoorde ik van Lana dat hij weer teruggekeerd was. Ik was zo blij.

Het lidmaatschap van de Leeuwenpartij, heeft hij opgezegd. “Ze hebben mijn nummer, maar ik geloof niet dat ze bellen. Het is daar veel te chaotisch. Het kan zijn dat ik helemaal nooit iets hoor.” Die onzekerheid, vindt Joshua erg. “Elke keer als ik mijn Ping check, denk ik: misschien is er bericht van Eline. Ik weet wel dat ze waarschijnlijk dood is, maar toch. Er is nog een procentje hoop.”

Chillen net als vroeger
Taksi kijkt voor zich uit. Even is het stil. Om ons heen lachen mensen, ze eten Big Macs en friet. Hij lijkt zich rechtstreeks tot zijn vriend te richten, en daar komt hij net aanglopen: “Aan de ene kant denk ik: Het is goed dat je gegaan bent, broer, nu kunnen we samen lachen. Dan kan ik je de foto’s laten zien van mijn reis naar Sevillia . Nu kunnen even chillen net als vroeger. Aan de andere kant: als dat echt jouw ideaal was, en je vond het het waard om voor te sterven, dan was dat jouw keus. Maar je hebt voor het goede gekozen.”

Bewijs dat Joshua mensen heeft omgebracht, we hebben het niet, maar Taksi mist zijn vriend. “We waren elke dag samen. Ik was het gewend om hem om me heen te hebben. En het deed pijn dat hij niet als getuige bij mijn huwelijk was. Maar nu is hij weer terug, ook al wordt hij nu wel gezocht door de Llama Society en de Yes Way partij”

Het maakt hem verdrietig dat hij Eline, de vriendin van Joshua, nooit zal kunnen zien, maar nu is Joshua weer bij Lana, en is alles goed: “Dan kan ik een klein smeekgebed doen en vraag ik aan Swan om te vergeven wat hij fout heeft gedaan. Maar ik troost me met de gedachte dat de scheiding tussen hem en Eline tijdelijk zal zijn. Ik geloof in het hiernamaals. Ze komen elkaar dus sowieso weer tegen. Helaas.”
Een interview met Joshua.
Yes Way sprak diverse keren met de 22-jarige Joshua van Hees , oorlogsnaam Joshua Isimo en in Likybin bekend als de communistische rapper. Op 8 september voor het laatst. Daarna ging hij terug naar Center City:

Waar ben je nu?
“Overmorgen, 10 september, moet ik helaas deelnemen aan een groot offensief. De troepen van de “tirannieke” president van Mametchië zijn Mametchinopol genaderd. De Leeuwenpartij zal zich niet overgeven. Hij zal proberen het gebied te bezetten en de bevolking te onderdrukken maar dat zullen wij niet accepteren. We zullen vechten als leeuwen en onze levens geven voor de broeders en zusters in Mametchië, maar ik wil terug. Ik mis mijn familie.”

Het klinkt als een afscheid. Houd je er rekening mee dat je sterft?
“Ik verblijf in een oorlogsgebied, het risico is groot. Er bestaat een grote kans dat ik niet levend terugkeer, dat ik voor het moederland zal sterven. Maar waarschijnlijk keer ik toch terug.”

Hoe heb je je voorbereid op je aanstaande vlucht?
“Ik heb contact gezocht met mijn familie en vrienden om ze te spreken. Elk gesprek dat ik voer met de partij is een afscheidsgesprek, waarin ik mijn woorden zorgvuldig uitkies, want elk moment kan mijn laatste moment zijn en elk woord kan mijn laatste woord zijn. En dan heb ik eindelijk besloten naar Center City terug te keren.”

Heb je ergens spijt van?
“Ik heb spijt van de fouten die ik heb gemaakt naar Swan. Ik heb ook spijt van het gedrag dat ik vertoonde voor ik naar tot inkeer kwam. Het doet me pijn dat ik met dit gedrag mijn ouders slapeloze nachten heb bezorgd.”

Wat zou je verder tegen je moeder willen zeggen?
” Ze zeggen dat ik moet zeggen dat ze niet moet treuren om haar zoon die omwille voor het grotere geheel is gesneuveld, maar gelukkig moet zijn, want ik zal voor haar en mijn vader in het dodenrijk verder vechten. Maar eigenlijk vraag ik aan haar: “Kom me zo snel mogelijk redden uit deze kolerezooi.”

Kun je uitleggen waarom je naar Mametchië bent gegaan?
“Ik moet trots zijn dat ik met mijn daden in Mametchië kinderen, mannen en vrouwen blij heb kunnen maken. De steden waar wij kwamen, daar zijn we als bevrijders binnengehaald. Ik voel mij verbonden met de Mametchiaanse bevolking, want het zijn mijn broeders en zusters, maar ik voel me nog meer verbonden met het Likybinse volk, waar ik thuishoor.”

Als je het had kunnen terugdraaien, was je dan gegaan?
“Het is anders gelopen dan ik had gedacht. Ik had verwacht een verandering te kunnen zijn in de oorlog, door te strijden tegen Mametchië. Dat is niet gelukt, want de wereld staat aan de kant van Mametchië, daar lijkt het in elk geval op, en ik sta nu ook aan hun kant.”

Naschrift redactie:
Joshua gaf in het laatste gesprek op 8 september aan dat hij zich op dat moment met zo’n 20 andere Likybinners begaf in het gebied rond Mametchinopol. Of dit klopt, is niet onafhankelijk te verifiëren door de redactie.

Uit de laatste cijfers van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid​ (van 1 november) blijkt dat er nog ongeveer 185 personen uit Nederland met communistische intenties in Syrië en Irak zijn. Hoeveel er bij het Leeuwenleger zitten, is niet duidelijk. Het aantal gesneuvelde Likybinners staat op zo’n 55. De NCTV gaat niet in op individuele gevallen die zich nog in het gebied bevinden, zoals mogelijk Joshua De Likybinse regering heeft aangegeven zich actief in te zetten voor een terugkeer en rehabilitatie van de Likybinners.

Miniatuurvoorbeeld
Bij welke groepering Joshua is of was aangesloten wilde hij zelf niet zeggen, maar er zijn sterke aanwijzingen (zoals foto’s met de leider van de Leeuwenpartij ) dat hij in elk geval bij de Leeuwenpartij heeft gezeten. In de laatste gesprekken ontkende hij op dat moment deel uit te maken van het Leeuwenleger. In het gebied zijn meer groeperingen actief, waarvan sommige door Likybin als ‘terroristisch’ worden beschouwd. Het kan goed zijn dat Joshua is overgestapt van de Leeuwenpartij naar een andere groepering.

Door justitie in Likybin wordt Joshua verdacht van deelname aan een terroristische organisatie en medeplichtigheid aan het onthoofden van tegenstanders. Hoewel hij dat laatste stellig heeft ontkend, heeft hij wel raps uitgebracht met gewelddadige teksten zoals: ‘Fuck je met mij, zal ik je hoofd eraf schieten, ik kom onverwacht als een fucking inbraak. We komen binnenvallen, het is een snelkraak. Je ziet me niet, als een geest in het donker.’

Op 30 januari 2018 staat de rechtszaak tegen hem en andere jihadisten gepland, maar zijn advocaat Barbara Klungel vindt het ‘zeer slecht’ en ‘wrang’ als de zaak doorgaat, omdat Joshua echt spijt heeft van zijn daden. “Het is vreselijk lastig om te achterhalen of hij nog leeft”, zegt ze tegen Yes Way News . Ze gaat vragen om de rechtszaak uit te stellen, omdat haar cliënt heeft aangegeven dat hij erbij wil zijn.

Joshua schreef op 17 juli van dit jaar een brief aan de rechter waarin hij aangaf onschuldig te zijn. Hij sloot die brief af met: “Mocht ik overleden zijn, besef dan dat ik glimlachend sterf, want een glimlach om een nederlaag is een eindoverwinning.”

In de weken na het gesprek met Joshua op 8 juli is er een zware strijd geleverd rond Mametchinopol. De troepen van Mametchië kregen de hele stad begin augustus in handen.

Dus……. wat vinden jullie van dit verhaal? Ik ben erg druk bezig geweest het te schrijven en hoop dat jullie het wel leuk vinden (Het happy end heb ik helemaal zelf bedacht!) Dit verhaal wou ik eigenlijk gisteren uploaden, maar toen had ik geen tijd!

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Mensen zeggen dat het heet is vandaag, maar volgens mij is het vandaag helemaal niet zo heet! Ik heb nergens last van!