Vanmorgen zat ik mijn twee “depressieve” periodes die ik in mijn leve heb gehad met elkaar te vergelijken en kwam erachter dat de twee periodes toch best verschillend waren! Hoe, dat ga ik jullie nu uitleggen!
Toen ik in groep 5 zat was het internet en social media nog niet zo geëvolueerd als nu. Ja, je had Hyves en MSN, maar dat was meer iets voor de 12+ers, en als je in groep 5 zit ben je 8 á 9 jaar oud. Dus daar deden veel klasgenoten niks mee. Dus het gepest omdat ik niet mee wilde doen aan de Pokémon Diamond en Pearl-hype die er toen bij mij in de klas heerste en dat ik niet mee oorlogje wilde spelen in de pauze had ik thuis gewoon niet. En daarbij, smartphones waren toen lang nog niet zo mainstream als nu, je had wel mobiele telefoons, maar die waren “voor grote mensen” en je kon er alleen mee bellen en SMS’en. Buiten mijn broertje die wel eens Pokémon keek had ik thuis niks met Pokémon te maken. Ik kon dus thuis gewoon lekker mijn eigen ding doen. (Het rare is wel dat toen een paar jaar daarna Pokémon Black en White uitkwamen, de hype voor die games nergens was te bekennen. Waarschijnlijk omdat veel kinderen vonden “dat de Pokémon er raar uitzagen”. Terwijl nu die games worden geprezen vanwege hun goede storyline en character design, Van een van de characters uit die game, N, heb ik zelfs een pluche.)
Dat was 7 jaar later wel anders. In het laatste halfjaar van de middelbare school waren smartphones gemeengoed en als je niet in de groepsapp van de klas zat, dan hoorde je er niet bij, evenals het niet hebben van mijn ex als Facebookvriend (ik had sowieso al geen Facebook, wan privacy. Maar dat is een ander verhaal!) . Ik zat er dus alleen tegen wil en dank bij omdat het “moest” en ik wilde er ook gewoon weer uit, maar als ik dat zei kreeg ik dingen naar mijn hoofd als “Doe niet zo ongezellig, Lucas.” Erger nog, mijn ex werd in rap tempo het populairste meisje van de klas! Iedereen begon haar als een godin te aanbidden en zelfs de leraren deden eraan mee. Of, tenminste, zo zag ik het! Ik was voor dat laatste halfjaar namelijk heel populair, iedereen kende mij en mijn grapjes, en ik had het gevoel dat zij mijn “shine” had gestolen en dat wilde ik graag terug! Ik ging zelfs zo ver tot dreigen met eieren (die uiteraard nooit gevallen zijn)! Maar waarom was dit erger dan groep 5 vraag je je nu misschien af? Nou omdat smartphones en social media gemeengoed waren geworden en ik er thuis (in de groepsapp van de klas) ook mee werd geconfonteerd!
Gelukkig heb ik beide periodes overleefd en ben ik als een feniks uit de as herrezen (en sterker/creatiever dan ooit, met dank aan mijn leermeester Arjen Lubach!)
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Mijn middelbare schooltijd was niet alleen maar ellende, er waren ook leuke dingen, vooral de eerste drie jaar waren leuk, daarna kwam mijn ex bij ons op school en ging het pas bergafwaarts! Trouwens, hebben jullie ook dit soort dingen meegemaakt zoals ik hierboven heb omschreven? Laat het me weten in de reacties!
Ik zat laatst wat door mijn leerboek Creatief Schrijven van de LOI te bladeren en toen stond daarin als opdracht: “Schrijf een parodie” en ik wist niet waarop ik een parodie moest schrijven, en vanmorgen zag ik het licht ineens. Ik besloot een parodie te schrijven op het verhaal van een van mijn favoriete films, namelijk Inside Out. En omdat jullie mijn volgers zijn krijgen jullie een sneak peek.
Een jonge jongen genaamd Damian Jenkins wordt geboren in Center City in de VS. In zijn geest, die gewoonlijk “Hoofdkwartier” wordt genoemd, worden in de loop van de tijd vijf gepersonifieerde emoties gecreëerd: Vreugde, Verdriet, Angst, Walging en Woede, die elk in deze specifieke volgorde worden geïntroduceerd. De emoties zijn geladen met het reageren op Damian’s omstandigheden en het vormen van haar herinneringen, die zijn ondergebracht in bollen die een bepaalde kleur produceren afhankelijk van de emotie van de herinnering. De belangrijkste herinneringen, die bekend staan als “Core Memories”, vormen de drijvende kracht achter vijf “Islands of Personality” die elk een ander aspect van Damian’s persoonlijkheid weerspiegelen: Family Island, Friendship Island, Gamer Island, Honesty Island en Goofball Island.
Damian Jenkins
Elke emotie heeft ook een bepaald doel in Damian’s leven: Vreugde zorgt ervoor dat hij gelukkig is, Angst houdt hem veilig, Woede houdt zijn leven eerlijk en Walging voorkomt dat hij vergiftigd wordt, zowel fysiek als sociaal. Niemand begrijpt het doel van Verdriet, want het enige wat ze schijnbaar doet is Damian een slecht gevoel geven. Als gevolg hiervan wordt ze constant genegeerd en verhinderd om de besturing van het hoofdkantoor te gebruiken, voornamelijk door Joy, die Damian het liefst zo veel mogelijk tevreden houdt.
Als Damian elf is, verhuist zijn familie naar Londen in het Verenigd Koninkrijk nadat zijn vader een nieuwe baan heeft gekregen. Joy probeert van de verhuizing een prettige ervaring te maken voor Damian en de andere emoties, maar verschillende gebeurtenissen in de aanloop naar de verhuizing zorgen ervoor dat de andere emoties daar anders over denken. En Verdriet verpest de zaken nog meer wanneer ze een gelukkige herinnering in een droevige herinnering verandert door hem aan te raken en ervoor zorgt dat een kerngeheugen uit de container valt waarin het is gehuisvest. Zich ervan bewust dat herinneringen niet kunnen worden teruggedraaid als ze eenmaal verdrietig zijn geworden, houdt Joy Sadness bezig door haar de hele dag en nacht een stapel ‘mind-handleidingen’ te laten onthouden.
Op Damians eerste dag op zijn nieuwe school probeert Joy te voorkomen dat Sadness iets aanraakt door haar volledig stil te laten staan in een cirkel van krijt. Maar Sadness waagt zich buiten de cirkel en creëert een nieuwe kernherinnering nadat hij Damian aan het huilen heeft gemaakt in het bijzijn van zijn nieuwe klasgenoten. Joy probeert zich van de nieuwe herinnering te ontdoen, maar haar worsteling met Sadness leidt ertoe dat alle kernherinneringen uit hun container worden geslagen. Voordat Joy ze terug kan zetten, worden zij, Sadness en de kernherinneringen door een geheugenbuis naar de verre uithoeken van Damian’s geest gestuurd.
Terwijl Vreugde en Verdriet zich een weg banen door “Long Term Memory”, een labyrintachtige plek waar alle herinneringen uit het verleden van Damian zijn opgeslagen, komen ze Damian’s denkbeeldige vriend Bing Bong tegen, die wanhopig op zoek is naar een nieuw contact met Damian. Wanneer Bing Bong ontdekt dat zijn door liedjes aangedreven denkbeeldige wagen is gedumpt in “the Memory Dump”, een put waar verouderde herinneringen worden gewist, barst hij in tranen van snoep in en wordt getroost door verdriet terwijl Joy in verwarring toekijkt. Ondertussen proberen woede, walging en angst, terug op het hoofdkwartier, de leiding te nemen in de nasleep van Joy’s afwezigheid. Maar ze zijn niet in staat om Damian blij te maken, en in plaats daarvan per ongeluk een verhitte discussie aan te gaan met Damian’s ouders, en Goofball Island in de Memory Dump te laten vallen. De drie realiseren zich al snel dat het knoeien met Damian’s persoonlijkheid ervoor zal zorgen dat het zichzelf langzaam zal vernietigen met mogelijk rampzalige gevolgen.
Joy, Sadness en Bing Bong bedenken een plan om met de “Train of Thought” terug naar het hoofdkwartier te rijden en door de verschillende delen van Damian’s geest te trekken, zich er niet van bewust dat Damians leven langzaam begint af te brokkelen. Ze vervreemdt zijn oudere broer Terrence, zijn ouders en zijn voormalige beste vriend, worstelt in haar nieuwe omgeving en verlaat de plaatselijke computerclub nadat ze het tijdens de eerste try-out niet goed deed. Woede redeneert dat de enige manier om Damian’s persoonlijkheid te herstellen en te voorkomen dat de overgebleven eilanden in de Memory Dump vallen, is haar over te halen om weg te rennen naar een verre plaats, bij voorkeur Syrië, om een nieuwe “gelukkige” familie te vinden.
Later die nacht, terwijl Riley slaapt, arriveren Joy, Sadness en Bing Bong bij het laadperron voor de trein van het denken, alleen om te beseffen dat de trein ’s nachts niet rijdt. In een poging om de trein een vliegende start te geven, infiltreren de drie “Dream Productions”, waar Damian’s dromen en nachtmerries worden gecreëerd. Op het podium infiltreren ze een monsterlijke piraat, die Damian bang maakt en wakker maakt. Terwijl Joy, Sadness en Bing Bong aan boord gaan van de Train of Thought en zich een weg banen naar het hoofdkwartier, voert Anger zijn plan uit om weg te rennen. Damian wordt ertoe gebracht de creditcard van zijn broer te stelen, waardoor Honesty Island instort en de Train of Thought vernietigt in het proces. Joy, Sadness en Bing Bong zoeken hun toevlucht op Family Island, maar het eiland begint in stukken te vallen wanneer Damian in een wachtende bus naar het Midden-Oosten stapt. Dan, na een mislukte poging om via een onthulde herinneringsbuis naar het hoofdkwartier te liften, vallen Joy en Bing Bong op de vuilnisbelt en laten Sadness alleen achter.
Joy, in wanhoop en op het punt om het op te geven, barst in tranen uit en bladert door Damian’s herinneringen, en vindt een trieste waarin Damians favoriete videogame onherstelbaar crashte. Wanneer ze ziet dat Damian’s broer en ouders hem troosten (waardoor de herinnering in een gelukkige wordt veranderd), realiseert Joy zich wat de functie van Verdriet is – als een baken voor anderen fungeren om hen te laten weten wanneer Damian hulp nodig heeft. Joy helpt Bing Bong zijn raketwagen te vinden en probeert hem te starten, maar realiseert zich dat hij niet elke keer de klif bereikt. Bing Bong, in een moment van zelfrealisatie, start de raket opnieuw en springt weg voordat hij wegvliegt. Joy kijkt over haar schouder nadat ze amper de klif heeft bereikt. Omdat Bing Bong vastzit op de vuilnisbelt en dit misschien de laatste keer is dat hij Joy zal zien, bedankt ze haar dat ze hem belangrijk heeft laten zijn en verdwijnt.
Joy komt uit de vuilnisbelt en vindt Sadness, die tot de conclusie is gekomen dat haar daden Damian’s leven permanent erger kunnen maken en vlucht voor haar. Met behulp van een enorme stapel denkbeeldige vriendinnen uit Imagination Land, lanceert Joy zichzelf naar Sadness met een grote trampoline en grijpt haar voordat ze naar Headquarters vliegt, waar Anger en Disgust samenwerken om ze naar binnen te krijgen. Iedereen kijkt dan naar Joy om de situatie te redden, maar ze doet een stap achteruit en laat Sadness de controle overnemen. Damian, die zijn emoties nu onder controle heeft, stapt uit de bus voordat deze de Kanaaltunnel ingaat om naar Frankrijk te gaan, en uiteindelijk naar Istanbul, en keert terug naar haar ouders, waar hij in tranen uitbarst nadat hij heeft toegegeven dat hij haar oude leven in de Verenigde Staten van Amerika . Terwijl zijn broer hem troost, creëren Vreugde en Verdriet samen een nieuwe kernherinnering, die zowel blauw als geel gloeit, het begin van het herstel van Damian’s persoonlijkheid en een nieuw gebied van Damian’s geest.
Nu Damian zich nu aanpast aan het leven in een nieuwe stad en een nieuw land en Sadness eindelijk haar plaats moet hebben gevonden tussen haar mede-emoties, werkt iedereen samen om Damian te helpen een gelukkig leven te leiden als hij twaalf wordt en naar de middelbare school gaat (wat een kostschool is, zoals dat gebruikelijk is in het VK).
En, wat vinden jullie ervan? Ja, ik moet er nog wat foutjes uithalen en zo. Maar vergeet niet, dit is een eerste versie! Misschien ga ik ooit een boek schrijven over Damian en zijn familie!😉 Helaas is Inside Out nu niet meer mijn lievelingsfilm, die eer is nu voor de film van het boek “De Club van Lelijke Kinderen”!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik was vandaag met mijn moeder en mijn oma naar de IKEA, en toen vertelde mijn oma mij een verhaal over toen ze op zoek was naar een woning. Dat was omstreeks 2009, en toen ze dus op zoek waren naar een woning gingen ze dus bij een huis kijken en uit dat huis kwam net een vrouw lopen die naar urine stonk. En toen ging ze door de brievenbus snuffelen en ze rook een pislucht. En toen dacht ze: ” In dit gribushuisje wil ik niet wonen!” Gelukkig voor haar heeft ze nu een leuke flat en geen “Gribushuisje”! Over het algemeen had ik het dus best gezellig met oma bij de IKEA!
Het is vandaag de laatste donderdag voor Pasen, ofwel Witte Donderdag, en ik heb uitgezocht waarom dit zo’n speciale dag is voor de christenen! Ik ben zelf atheïstisch, maar ben wel christelijk (katholiek) opgevoed, dus ik ken de verhaaltjes uit de Bijbel wel en vind ze zelf ook heel mooi! En dan vooral omdat er wijze levenslessen in zitten! Soort sprookjes avant la lettre dus eigenlijk!
Maar waar komt Witte Donderdag vandaan en waarom heet het zo?
Nou, Witte Donderdag is de dag waarop de christenen het laatste avondmaal van Jezus herdenken, want alleen hij wist dat het zijn laatste avondmaal was. Voordat hij de dag erna (Goede Vrijdag) gekruisigd ging worden op Golgotha, een plaats buiten Jeruzalem.
Voorafgaand aan het maal waste Jezus eerst de voeten van zijn apostelen. Daarna brak hij het brood en zei: “Eet hiervan, dit is mijn lichaam” en bij de wijn zei hij: “Dit is mijn bloed, drink hiervan!”. Later werd Jezus in het Hof van Getsemane op de Olijfberg door een van zijn apostelen, Judas genaamd, verraden! *insert spannende muziek hier* En Jezus werd gevangen en opgesloten! De volgende dag werd hij ter dood veroordeeld en gekruisigd.
De maaltijd die Jezus en de apostelen was de eerste zogenaamde “Maaltijd des Heren ” en met het uitspreken van de woorden over het brood als lichaam en de wijn als bloed, begon hij een traditie bekend als de Eucharistie bij katholieken, en het sacrament van het Heilig Avondmaal bij de protestanten. Bij de protestanten wordt het Avondmaal herdacht met eenvoudig brood en simpele wijn. Maar bij de katholieken is dit wel anders. Daar wordt het veel “lettelijker” genomen, na de zegen worden de stukjes brood (de zogenaamde hosties) en de wijn daadwerkelijk het lichaam en het bloed van Christus. Jezus zei namelijk dat zijn volgelingen dit moesten herhalen tot zijn wederkomst, en heeft hij naast de Eucharistie, ook het priesterschap ingesteld. Fun fact: gedurende de vroege middeleeuwen was het de gewoonte om op Witte Donderdag de zogenaamde boetelingen die uit de kerk waren gezet weer in de kerk op te nemen, zodat ze konden meedoen aan het paasfeest.
Waarom deze dag Witte Donderdag genoemd wordt? In de katholieke traditie hebben alle gebeurtenissen een zogenaamde liturgische kleur. De kleur wit staat voor “het goede” en ” het heilige” (Waarom Cyril Hearsay dan een wit pak draagt is me dan een raadsel, want hij is een slechterik/dictator!) Rood is bijvoorbeeld een liturgische kleur die gehanteerd wordt op dagen die in direct verband staan met het lijden van Christus, zoals Goede Vrijdag en Eerste Pinksterdag. Op dagen die niet in direct verband staan daarmee, hanteert men de kleur wit, daarom ook “Witte Donderdag” en paars is de kleur voor de veertigdagentijd voorafgaand aan Pasen en groen de kleur die voorgeschreven wordt op alle andere dagen. Waarmee dat de meest reguliere kleur is! Grappig feit! Dit wist ik nog niet! Maar Paarse Vrijdag heeft dus niks met de Katholieke kerk te maken, dat is een dag waarop studenten en scholieren hun steun betuigen aan de LGBTQI+-gemeenschap. En daar zijn christenen nou niet bepaald voorstander van. (Ik vind zelf persoonlijk dat je gewoon moet zijn wie je bent en je gewoon de dingen moet kunnen doen die goed bij je passen!😉) Als je meer info wilt adviseer ik je een keer The Passion te kijken, dat komt vanavond op TV bij een van de NPO zenders en is vast ook terug te kijken! The Passion is een vertelling van het verhaal van Jezus, maar dan in deze tijd!
Hopelijk hebben jullie iets opgestoken van dit blogje!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik ga morgen met mijn moeder en oma naar de IKEA, ik ben daar al eens eerder geweest! Maar als je er nooit geweest bent kan ik je deze handleiding aanraden die ik geschreven heb.
Ik heb weer een nieuw Sims verhaal bedacht wat ik graag met jullie wil delen! Het gaat over Swan Lewis, een van mijn knuffels, en zijn vrienden. Ik ga vandaag wat over hen vertellen.
We beginnen met onze hoofdpersoon, Swan Lewis. Swan komt uit Azië maar heeft zijn hele leven al in Center City gewoond bij Robert Lewis en zijn familie (door wie hij geadopteerd is). En nu denk je misschien: “Is Swan geen meisjesnaam?” Het antwoord is nee, de naam Swan blijkt na onderzoek door mij een uniseksnaam te zijn. Maar goed, hierover kunnen we nog uren discussiëren. Swan is een best wel slimme jongen, ook is hij best wel knap (ook al vinden sommigen m op Kim Jong-un lijken) en hij houdt ook erg van videogames. Hij wil graag schrijver worden, en daar doet hij heel erg zijn best voor. Hij wil namelijk een boek gaan schrijven over de avonturen die hij beleeft met zijn beste vriend Joshua de Leeuw! Alhoewel Swan op de middelbare school veel gepest werd is hij toch goed terechtgekomen!
Dit is Joshua de Leeuw. De beste vriend van Swan. Hij komt uit een gezin wat toegewijd is aan het communisme en Rusland, maar hij is de enige die niks met al die communistische idealen heeft. Hij heeft meer iets met de USA en de Randstad. Daarom is hij naar Center City verhuisd. Hij heeft nog af-en-toe contact met zijn familie en dan vooral met zijn zus Lisa en zijn moeder. Zijn vader en zijn andere zus Eline ziet hij niet meer omdat die zich volledig hebben afgezonderd van hem sinds hij is ” overgelopen naar de vijand” (lees: naar de Randstad is verhuisd.) Joshua is avontuurlijk en verder heel erg slim en creatief. Ook is hij best vriendelijk. Maar als hij boos of angstig is (zoals tijdens de COVID-19 pandemie) komen er toch hele radicale ideeën uit hem (zoals het leger inschakelen om zo mensen binnen te houden tijdens een lockdown of een burgeroorlog willen starten om zo Nederland communistisch te maken!) Zijn familie komt uit Wijchen. Hoewel hij geen rol speelt in mijn aankomende boek “De Club van Wijchenaren”. Maar hij woont nu samen met zijn vrienden in Center City.
Dit Kumatora Osohe. Ze is misschien nogal, uhm, apart te noemen. Ze is een jongensmeisje die best wel stoer is, dus ze is best wel anders dan de meeste andere meisjes in Center City. Maar daarom vindt Swan haar ook zo leuk, want Swan had op de middelbare school verkering met een echt meisjesmeisje en dat beviel niet goed, to say the least! Maar Kumatora past veel beter bij Swan omdat ze allebei van gamen houden en van avontuur. Ze speelt vooral graag GTA en andere adventure games. Ze is gebaseerd op een karakter uit een game.
Dit is Lana de Wit. Lana is de vriendin van Joshua en voordat ze Joshua heeft ontmoet had ze al een heel zwaar leven achter de rug (lees hier maar). Maar nu met Joshua heeft ze haar leven weer op orde en ze is nu een romanschrijver die jeugdboeken schrijft over van alles en nog wat. Ook is Lana erg slim en dat gebruikt ze in haar boeken. Lana is verder erg perfectionistisch, maar wel erg aardig! By the way, ik heb Lana niet zelf bedacht, maar een klasgenote van de basisschool, ik heb het karakter alleen maar “geleend” en verbeterd.
En dan nu het huis. Het huis is een luxe appartement in een appartementencomplex wat ik het beste zo kan omschrijven: “Een groot open ruimte appartement, met moderne decoraties en goede verlichting. Beschikt over een grote woonkamer met een open keuken, een grote slaapkamer en een middelgrote badkamer. Heeft tevens een aparte indeling voor de kast en een kleine studio bij de entree. Bevat een groot panoramisch raam waarmee je de omringende wereld kan zien. Gebruikt wat bezittingen van Franklin’s huis op 3671 Whispymound Drive.”
Maar een foto zegt meer dan 1000 woorden zeggen ze altijd dus hier wat plaatjes.
Het complex, gezien vanaf de voorkant.Het appartement van Swan en zijn vrienden. Dit is de eerste etage.Hier zitten de keuken, de eetkamer, de woonkamer en het kantoor.Het appartement van Swan en zijn vrienden, dit is de kelder met slaapkamers en badkamer.
En dan is er nog een appartement wat niet gebruikt wordt.
Wat vinden jullie van Swan en zijn vrienden (en hun appartement)? Laat het me weten in de reacties!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Vanmorgen zat ik naar het liedje “Aan de Kust” van BLOF te luisteren en toen kreeg ik een idee voor een parodie songtekst: “In de Stad”. Wat vinden jullie daarvan? Moet ik dat doen?
Ik zat net een Raket-ijsje te eten en toen bedacht ik bij mezelf:Zou je zoiets ook zelf kunnen maken? Dat moet toch niet zo moeilijk zijn? Volgens mij is het gewoon een kwestie van frisdrank invriezen en gaan! Toch? Of niet?
Stel dat ik zelf een waterijsje mocht bedenken dan zou ik voor Ice Tea ijs gaan! Want volgens mij is dat er nog niet! En ik vind Ice Tea gewoon heel lekker! Hoewel een Calippo Cola ook best smakelijk is!
Maar waarom zat ik nou net een waterijsje te eten? Nou een paar bouwvakkers of iets dergelijks zijn hier al een tijd aan het klussen en omdat wij bij TriUnity steeds water voor ze haalden wouden ze nu iets terugdoen! En ze hadden nog ijsjes over en ik mocht er een hebben! Ik zeg geen nee tegen eten! (Maar ik ben dan ook best een veelvraat.)
Ook heb ik vandaag mijn knuffels Swan en Joshua bij die ik op Sims in een appartement heb gezet wat is gebaseerd op een van de appartementen uit GTA Online. Daar ga ik vanmiddag dus verder mee op Sims! Ook Swans vriendin woont bij hen in het appartement! Het appartement is heel modern ingericht!
Maar bestaat er dus zoiets als Ice Tea ijs? Of heb ik net een gat in de markt gevonden? Laat het me weten in de reacties!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik wou eigenlijk een verhaal schrijven vandaag over Swan en zijn familie en vrienden, maar ja, daar heb ik Sims voor nodig en ik mag pas om 3 PM gaan Simsen. Dus daarom maar dit blogje over waterijs, want ik kreeg een waterijsje en bedacht me: Hoe zou je dat zelf kunnen maken?
Ik droomde vannacht iets heel geks, nee, echt, het was heel gek! Ik was ergens en toen werd ik geïnterviewd door iemand over een oud-klasgenoot van mij van de basisschool die ook net als ik verhalen schreef! Raar toch? Dat ik daar over droom! Waarom zou dat zijn?
En toen werd ik wakker met mijn knuffel nog in mijn hand, het duurde even voordat ik weer ging slapen en toen ik voor de tweede keer in slaap viel droomde ik dat ik midden in een verhaal zat wat ik lang geleden (op de middelbare school) had verzonnen! Dat was best gek!
In ander nieuws: Een vriendin die ik al een tijd niet meer heb gesproken kwam langs bij TriUnity om koffie te drinken! WTF?!? Ze had toch last van de nasleep van Corona? Maar dat was volgens haar alweer voor een groot deel voorbij! Toen hebben we afgesproken om een keer naar het Nationaal Openluchtmuseum in Arnhem te gaan en een beetje gekletst over eten, knuffels en Sims!
En dat was geen droom, maar echt!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Vanmorgen zagen mijn ouders ineens dat ze rood stonden (als in geld op de bank!) Dus waarschijnlijk woon ik binnenkort in een kartonnen doos onder de brug!
Vandaag ga ik het hebben over een game die mijn jeugd heeft bepaald. Voor veel mensen van mijn generatie was dat Pokémon Diamond en Pearl, Mario en soms Fifa. Maar voor mijn niet, voor mij was het een game die vrijwel onbekend is, hoewel het een Wii-game is. Ik heb het over Rabbids Go Home! Een van de beste games die er ooit gemaakt is IMO!
Wat was het doel van dat spel? Nou, je bestuurde als speler twee konijnen in een winkelwagentje die door allerlei omgevingen moeten gaan om zoveel mogelijk spullen te verzamelen voor een toren naar de maan, ja, je leest het goed, een toren naar de maan!
Die omgevingen variëren van een Winkelcentrum, tot een ziekenhuis, tot een straat in de stad, tot bouwplaatsen en vliegvelden (en zelfs in een paar levels een soort legerbasis!) Sowieso, die hele stad en de omgevingen in dat spel, het klopt gewoon. (Ik zeg trouwens ook altijd dat die stad uit Rabbids Go Home dezelfde stad is als waar mijn Simsverhalen zich afspelen, alleen dan in het nu in plaats van 2009/2010.)
Ik vind en vond dit spel errug amusant, ook omdat ik later heb geleerd dat Rabbids Go Home vol zit met – en ik citeer- “satirische sneren naar de moderne mens als slaafse volgeling van regels en reclame,” maar dat had ik als kind nog niet door, pas nu ik zelf amateur-satiricus ben en zelf ook een satire van de westerse maatschappij maak (Namelijk mijn Simsverhalen!) heb ik dat doorgekregen. Een vriendinnetje van me waarmee ik trouwens ook in de schoolbus zat speelde het spel ook trouwens, dus toen ik dat hoorde ging ik haar gelijk vertellen over dat spel en wat ik erbij bedacht had en werden we al snel vrienden. Ook luisterde ik in die tijd veel Nederlandstaligemuziek! Klik op de links voor voorbeelden waar ik graag naar luisterde in de tijd dat ik Rabbids Go Home speelde!
Toch is en blijft Rabbids Go Home een tijdloze klassieker die leuk is voor jong en oud!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Hoewel ik vroeger geen fan was van Mario (er waren wel tweeMario-spellen die ik leuk vond hoor, maar daar hebben we het een andere keer over!) vind ik het nog steeds godslastering/heiligschennis dat ze bij de speelgoedwinkel bij mij in het dorp de Mario-poster die daar altijd hing hebben vervangen door een Fortnite-poster! Fortnite is echt rotzooi eerste klas naar mijn mening!
Sommigen van jullie weten misschien dat ik het vaak over Center City heb als ik het over mijn Simsverhalen heb! Want het is de stad waar mijn Sims wonen! Voor jullie die er niet bekend zijn met die stad, hier even een uiteenzetting van de belangrijkste info.
Center City is de belangrijkste setting voor de Rabbids Go Home-videogame. Het heeft veel uitgangen naar gebieden met meer XL-spullen en XS-spullen. Het ligt dicht bij het autokerkhof waar de Rabbids wonen. De stad staat bekend als de thuisbasis van de familie Hearsay, die de stad heeft gesticht, en ook voor het maken van films en de architectuur. Center City ligt in de Eastern-tijdzone, maar dit verschilt per aflevering!
Geschiedenis Centrum Stad werd in de 17e eeuw door de Nederlanders gesticht als “Nieuw Nijmegen”. Een paar decennia later werd de nederzetting overgedragen aan de Britten die het “Centre City” noemden.
Tijdens de Amerikaanse Revolutie bezocht George Washington de stad. En in dezelfde periode was er een Slag om Centre City tussen de Amerikaanse revolutionairen en de Britten.
Tijdens de Amerikaanse Burgeroorlog bleef de stad neutraal, maar verkocht ze in het geheim wapens aan zowel de Unie als de Confederatie. De wapenhandelaar, Hugh J.W. Van horen zeggen, werd later hiervoor gevangen gezet.
Tijdens de Tweede Wereldoorlog had het Gotmailiaanse rijk plannen om Center City te bombarderen, maar verliet dit plan later. Ook kwamen veel Joodse vluchtelingen uit nazi-Duitsland en de bezette gebieden naar de stad, wat leidde tot een lichte toename van antisemitisme, maar later waren de vluchtelingen goed geïntegreerd en is de Joodse cultuur een belangrijke factor die het standpunt van de stad bepaalt van mensen uit de andere landen (zoals de EU)
Tijdens de Koude Oorlog bevond de stad zich in de Koude Oorlog met Vladigrad, een Russische stad. Ook de ontwikkeling van technologie ging enorm vooruit, wat leidde tot een hausse in consumentisme die de stad vandaag de dag nog steeds bepaalt. De meeste muziek waar Centre Cityites graag naar luisteren komt uit deze tijd.
In de jaren 2000 werd Lucas Hearsay geboren, Lucas redde de stad van vele rampen en schurken toen hij een kind was. En werd al meerdere keren beloond met de “Held van de Stad”-medaille.
Center City werd in 2009 – 2010 in quarantaine geplaatst vanwege de Rabbids-zaken. Toen de Rabbids op zoek waren naar alle XL- en XS-spullen, werden veel items gestolen en werd bijna alles weggegooid in Center City.
Tijdens de COVID-19 pandemie werd de stad opnieuw in quarantaine geplaatst. Sommige mensen wilden zelfs sterkere maatregelen tegen de pandemie en pleitten voor een “militaire lockdown”. Dit leidde ertoe dat een generaal tot burgemeester werd gekozen.
Locaties Center City Dump: Dit is het gebied waar de Rabbids woonden voordat ze besloten naar de maan te gaan in Rabbids Go Home. Terwijl de stad in quarantaine werd geplaatst, begonnen de Rabbids een gigantische stapel te bouwen om naar de maan te gaan.
Center City Hospital: Dit is het ziekenhuis van de Stad. Het XL-item dat ze hier vandaan halen, is meestal een van de zieke patiënten die Barney heet. Luc Nefario is hier geboren en kwam hier als kind veel.
Babel Mall: Dit is het Winkelcentrum van de stad. Er zijn veel soorten onbekende winkels erin. Enkele bekende winkels zijn Fat Food (een fastfood-outlet), GamezCorner (een videogamewinkel vergelijkbaar met GameStop die videogames en videogame- en anime-merchandise verkoopt), Krapea (een Scandinavische meubelwinkel vergelijkbaar met IKEA) en MorcuCorp (een elektronicawinkel )
Internationale luchthaven Lucas Hearsay: Dit is de luchthaven van Center City. Het grootste deel ervan is het binnengebied waar mensen wachten op hun vlucht, de machine- en monteurkamers en de start- en landingsbanen. De luchthaven wordt door de meeste burgers (zoals Joshua) gebruikt om naar andere landen te gaan.
Het appartement van Luc Nefario: Het eengezinsappartement waar het gezin van Luc Nefario woont. Het is gelegen op 1944 Square op de top van een hoog flatgebouw. Het is ingericht met voornamelijk antiek ogende meubels en ziet eruit als het appartement waarin een excentrieke miljonair zou wonen.
Terrence Lewis’ huis: Het huis waar Luc’s jeugdvriend Terrence als kind woonde. Het is een gemiddeld Amerikaans huis in een buitenwijk met een zwembad in de achtertuin. Het is gelegen in de buitenwijken van Center City.
Hillary’s strandhuis: Hoewel het niet aan een strand ligt, is de residentie van Hillary’s familie nog steeds rijkelijk versierd. Hillary woont hier met haar vader, haar broer en haar moeder, ook haar beste vriend Luc Nefario woont hier ook.
Hearsay Mansion: De residentie van Lucas, evenals zijn familie. Het is een modern, split-level herenhuis dat grotendeels modern is ingericht, hoewel de hoofdslaapkamer en badkamer erg kitscherig zijn ingericht met wit en goud meubilair.
Yes Way Building: Het hoofdkantoor van Cyril’s bedrijf Yes Way. Het is het hoogste gebouw in de stad en het is de plek waar Cyril zijn tijd doorbrengt als hij aan het werk is. Het is een gebouw in art-decostijl.
Central Estates Elementary School: De school waar Luc Nefario als kind naar toe ging. Terrence Lewis en Aukje van Hees zijn hier als kind ook geweest.
Center City High School: een middelbare school voor speciaal onderwijs in Center City. Luc Nefario ging hier in zijn tienerjaren en zijn herinneringen aan deze plek zijn op zijn zachtst gezegd niet erg gelukkig.
Itech: Een van de grootste techbedrijven in de Likybincity-wereld, met hoofdkantoor in Center City! Het levert veel verschillende diensten, zoals zoekmachine GCN en het sociale netwerk Ping. De CEO van dit bedrijf is Vincent Moore, die ook in deze stad woont.
NefarioCorp: Een bedrijf in Center City, en het bedrijf wat de maffiafamilie Nefario gebruikt om zwarte poen wit te wassen. Ook is het het bedrijf van de vader van Luc Nefario, die maffiabaas is! Dit bedrijf heeft verschillende onderdelen in de stad.
People Company Enterprise Inc.
The People Company Enterprise Incorporated is een bedrijf in Center City, wat het bedrijf precies doet is onbekend. De eigenaar van het bedrijf is The Boss. Sandra werkt als assistent-manager van de baas. Het bedrijf is geobsedeerd door productiviteit, ten koste van zijn werknemers, die worden behandeld als niet meer dan radertjes in de machine. Het bedrijf beschikt over gebieden die bekend staan als “Beperkte tijdzones” en “Onbeperkte tijdzones”. In “Beperkte tijdzones” moeten de Rabbids achter Sandra aan racen die op haar scooter rijdt om de uitgang van de zone te bereiken voordat de tijd om is. In “Onbeperkte tijdzones” fungeren als ongetimede gebieden waar Rabbids spullen kunnen verzamelen zoals ze dat normaal zouden doen. De niveaus van People Company Enterprise Inc. omvatten meestal een combinatie van deze twee gebieden.
Terrence O’Brien heeft in het verleden voor dit bedrijf gewerkt, maar is toen gestopt omdat hij Centre City op een andere manier wilde overnemen. Humoristisch genoeg, en ook ironisch genoeg, terwijl dit zo’n enorm bedrijf is. Het bevindt zich in de minst hoge wolkenkrabber van de stad, met het Yes Way-gebouw en de Aether Co.-toren als de grootste.
Hoewel dit niet direct in het spel wordt vermeld, wordt gesuggereerd dat de People Company Enterprise Inc. verantwoordelijk is voor en/of verbonden is met The Verminators. Vermoedelijk is dit te wijten aan de diefstal van de spullen van de baas door Rabbids, waardoor hij en zijn bedrijf de inspanningen van de Verminators hebben gesteund om de Rabbids te neutraliseren. Ondanks dit blijft Cyril Hearsay nog steeds opscheppen over hoe hij en zijn zoon de Rabbids versloegen, en dit leidde ertoe dat de inwoners van de stad Cyril als een god aanbaden, .
Cultuur
Center City heeft een cultuur die vergelijkbaar is met andere westerse grote steden zoals New York, zoals net al gezegd, zijn Center Cityites heel erg gesteld op hun spullen en zijn ze heel erg consumptief. Ook houden Center Cityites van tech zoals smartphones en smart speakers, een zPhone of een andere Smartphone is een vaak gezien apparaat bij inwoners, vooral jongeren.
Ook is er een museum in Center City en is er een stadion voor sportevenementen en concerten, ook zijn er meerdere bioscopen.
Klimaat en weer
Center City kent een vochtig subtropisch klimaat, alhoewel de zomers vrij warm zijn. Kunnen de winters soms best wel koud zijn en soms met sneeuw.
Beroemde inwoners
Zoals zoveel steden kent Center City ook een aantal beroemde inwoners, hier een aantal foto’s
Een foto van de Vriendenclub van Center City! Minus een aantal leden zoals Nobunaga, Hillary, Aukje en N (van Links naar Rechts: Karin Davis, Joshua Nobunaga, Lucas Hearsay, Zion Nefario, Luc Nefario en Terrence Lewis)Killian O’Brien (rechts) en zijn vriendin Yuka HearsayOnze grote vriend Natural Philippines Harmonia!Cabaretier Donnie Smits (die oorspronkelijk uit Wijchen komt!)Aukje van Hees! (Van Wereldbol en Als ik jou zie!)Hillary O’Brien! (De jeugdvriendin van Luc Nefario)
En Last but not Least:
Onze grote leider Cyril Hearsay!
En wat vinden jullie van wat ik allemaal bedacht heb over de stad van mijn Sims?
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Willen jullie meer van dit soort blogjes over locaties uit mijn verhalen? Laat het me weten in de reacties!
Veel mensen die ik ken zitten op dit moment in een dipje. Het zal het weer wel zijn of zo. Maar……….. wat doe ik als ik me een keer niet lekker in mijn vel voel? Nou dat ga ik jullie vandaag vertellen!
Ik ga dan dingen doen waar ik vroeger blij van werd, bijvoorbeeld filmpjes kijken van games die ik vroeger speelde, maar de games zelf spelen is ook heel leuk. De game waarnaar ik dan het meest uitwijk is Rabbids Go Home, omdat ik die game leuk vond vroeger (en ik vind m nog steeds leuk!) en omdat die game (dat bleek later) vol zit met “satirische sneren naar de moderne mens als slaafse volgeling van regels en reclame”, die ik vroeger niet begreep, maar nu ik wat ouder ben en zelf ook amateur-satiricus ben wel. Ik zeg zelf ook wel eens dat Rabbids Go Home mijn verzinwereld zo heeft beïnvloed dat die stad uit dat spel dezelfde stad is als waar mijn Simsverhalen zich afspelen.
Ook Paper Mario: The Thousand-Year Door en Super Paper Mario-filmpjes vind ik heel leuk om te kijken als ik in een dipje zit. Dat zijn ook twee games die ik vroeger speelde. Verder vind ik het dan ook leuk om mijn oude tekeningen weer te bekijken en die verhalen dan te “moderniseren” en de personages na te maken in de Sims. Daar heb ik ook veel lol van. Of ik ga gewoon Simsen met de families die ik al had.
Of ik ga Nederlandstalige muziek luisteren, wat ik vroeger ook veel deed! Vooral Aukje Fijn en Fouradi zijn dan favoriet!
Dus dat doe ik als ik in een dipje zit, teruggrijpen op leuke dingen van “vroeger”.
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. De links van Rabbids Go Home en de Paper Mario games leiden naar filmpjes over de twee games, terwijl de links van Aukje Fijn en Fouradi leiden naar mijn favoriete nummers van die twee artiesten! Veel plezier met kijken!
Gisteren was de verjaardag van mijn vader en natuurlijk was er ook een feestje! Leuk, zou je denken. Maar ik vond het kei-druk, ik moet er gewoon weer aan wennen dat je met meerdere mensen op een dag bij elkaar mag komen. Toen ik jarig was, in januari, mocht je maar met 3 of zo mensen op bezoek komen per dag. Dus wat deden we: mijn verjaardag uitbreiden over meerdere dagen! Ik dacht dat het bij mijn vader net zo zou gaan, maar niet was minder waar. Het werd gewoon weer een ouderwets gezellig (en druk) feestje.
Daarbij, was ik wel de gangmaker op het feest, hoorde ik later. Want ik was in plaats van boven te gaan Sims spelen, beneden er bij komen zitten en heb lekker gezellig voor iedereen drinken en zo gepakt! En meegesnoept van de hapjes!
Op een gegeven moment werd het wel te druk, toen ben ik ook naar boven gegaan om te Sims spelen. Maar even later kwam ik toch weer terug om mijn nieuwe knuffel nog even te showen!
Ook mijn nichtje – sorry, nicht- was er, maar zij en haar vriend bleven maar heel even. Want ze hadden ’s avonds nog een andere verjaardag! Dat vond ik erg jammer! Eigenlijk had ik graag met haar iets willen koken voor mijn vader omdat hij jarig is! (of tenminste, dat had ik ’s ochtends bedacht!) Uiteindelijk hebben we een soort goulash/groentesoep gegeten.
Het was dus eigenlijk een best wel een leuk en gezellig feestje!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Gister viel ik goed door de mand. Ik was namelijk aan het oreren over hoe mijn ex niet origineel en creatief was in de Sims en zij alleen maar personages van tv-series die zij leuk vond maakte in de Sims (The Big Bang Theory bijvoorbeeld)! Maar toen constateerde mijn vader dat ik op Sims precies hetzelfde doe, met mijn knuffels namaken, dat zijn tenslotte ook karakters van andere games/tv-programma’s/animes.
Luc's hoekje online 