Vandaag is een vreemde dag bij TriUnity. Omdat er dingen gebeuren die ik niet had voorzien. Ik dacht: “Dit wordt gewoon een standaard werkdag bij TriUnity!” Maar nee, het werd een stuk gezelliger en leuker!
Het begon al vanmorgen, toen vroeg ik namelijk aan mijn moeder of ik mijn knuffel-alien Kaas (een X-Naut) mee mocht nemen naar TriUnity, dat wou ik omdat ik op dat moment iets zat te lezen over buitenaardse invasies, en, wonder boven wonder, het mocht gewoon. Daar was ik erg blij om en toen ben ik m gelijk gaan halen! Verder heb ik ook Lucas en Hillary bij vandaag, waarmee ik vanmiddag een verhaal ga verzinnen! Kaas is trouwens een knuffel die gemaakt is door mijn moeder!
Lucas Hearsay (links), Kaas in het midden, en Hillary (rechts)
Tijdens (of eigenlijk net na) de lunch gaf een collega ook een wending aan mijn verhaal De Club van Wijchenaren die ik nog nooit bedacht had, namelijk dat ze zo advanced worden dat ze nukes (kernwapens) zouden ontwikkelen en die op o.a. Nederland en de VS af zouden schieten. Daar had ik nog niet over nagedacht. Ik vind het een… uhm, interessante wending die ik zeker ga gebruiken in een volgend boek (over Joshua en Kane, en een oorlog tussen de stadstaten Rotterdam en Amsterdam, waarin ik de rivaliteit tussen die twee steden een beetje belachelijk maak en opblaas!)
Ook hebben we het gehad over “Dictator Island”, een realityshow met dictators op een eiland. Diezelfde collega als dat verhaal over die atoomwapens vroeg zich namelijk af welke dictator er zou winnen als je dictators op een eiland (zoals Pitcairn) zou zetten! Ik ging er natuurlijk weer reclame voor maken en zei ook “Binnenkort te zien op RTL… of SBS, wie het meest betaalt!” en toen begon een andere collega over het programma Welkom in de Geschiedenis, of dat niks voor hun was!
Ik heb het ook nog gehad over mijn wens om ooit nog in Wijchen te gaan wonen, en dat ik dan op een flatje wil gaan wonen! Hoe je die flat herkent? Simpel, er hangt een vlag van de Pitcairneilanden voor het raam, gewoon als grapje (ook al denk ik dat niemand m zal begrijpen)!
Voor mensen die wat visueler zijn ingesteld hier een plaatje van die vlag!
Ook zijn mijn moeder en een van mijn collega’s aan een zeehond aan het werken die ze zelf maken (een beetje zoals mijn knuffel Kaas!)
Het was dus best een speciaal dagje!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik ben erg hyped voor morgen, want dan komt mijn nieuwe knuffel Sean (of zal ik m toch Lucas noemen?). Of althans, dat denk ik! Het kan ook zo maar zaterdag worden, of misschien zelfs volgende week! Allemaal ivm de Vierdaagse die op dit moment in Nijmegen plaatsvindt! Op de vraag of ik daar al rekening mee gehouden had reageerde ik heel grof met het woord l*l in het antwoord! Later heb ik me daar wel voor verontschuldigd! Ik was gewoon druk bezig met mijn boek te lezen! “De Kinderen van Nederland” (Het is echt een aanrader hoor, als je van geschiedenis houdt!) En als ik ergens mee bezig ben, reageer ik gewoon wat groffer!
Vanmorgen, toen ik in bed muziek lag te luisteren, lag ik te luisteren naar het nummer Over De Muur van het Klein Orkest, een nummer over Berlijn en de Koude Oorlog. En toen dacht ik bij mezelf: “Ik ga vandaag de parodie online gooien die ik op dat nummer heb bedacht!” en ik hoop dat jullie m leuk vinden!
Enjoy!
WijchenRotterdam
Oh Wijchen, De Zwanensingel
Er wandelen mensen langs vlaggen en vaandels
Waar Eline en de Leeuwenpartij nog steeds op een voetstuk staan
En iedereen werkt, hamers en sikkels
Terwijl in paradepas de wacht wordt gewisseld
Vijf jaar socialisme, er is in die tijd veel bereikt
Maar wat is nou die heilstaat als er muren omheen staan
Als je bang en voorzichtig met je mening moet omgaan
Ach wat is nou die heilstaat, zeg mij wat is hij waard
Wanneer iemand die afwijkt voor gek wordt verklaard
En alleen de vogels vliegen van Wijchen naar Rotterdam
Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten
Over de muur, over het ijzeren gordijn
Omdat ze soms in Rotterdam, soms ook in Wijchen willen zijn
Omdat ze soms in Rotterdam, soms ook in Wijchen willen zijn
Rotterdam, aan het Yes Way-plein
Er wandelen mensen langs Nedgames en Gamestops
Waar de familie Hearsay en Yes Way nog steeds op een voetstuk staan
En de neonreclames die glitterend lokken
Kom dansen, kom eten, kom zuipen, kom gokken
Dat is nou vijf jaar Cyril, er is in die tijd veel bereikt
Maar Cyril geeft iedere Randstedeling en refo een huis en een baan
Maar zoveel mensen buiten de Randstad die amper kunnen bestaan
Goed, je mag demonstreren, maar met je rug tegen de muur
En alleen als je geld hebt, dan is dat enkeltje Pitcairn niet duur
En de vogels vliegen van Rotterdam naar Wijchen
Worden niet teruggefloten, ook niet neergeschoten
Over de muur, over het ijzeren gordijn
Omdat ze soms in Rotterdam, soms ook in Wijchen willen zijn
Waar zou jij het liefst willen wonen in het liedje? Wijchen of Rotterdam? Laat het weten in de reacties!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik zou eigenlijk de familie van Taksi en Sisi gaan uitlichten vandaag op mijn blog! Maar vanmorgen zat ik dus dat nummer te luisteren en dacht “Hier moet ik iets mee!”. Dat Simsverhaal houden jullie nog tegoed.😉
Gisteren was het al warm, maar vandaag helemaal, en daar heb ik dus wel last van! Daarom heb ik afgesproken dat ik vanmiddag vrij heb, mits ik ’s ochtends goed aan mijn progammeerwerkzaamheden ging werken! En dat heb ik gedaan, daarom mag ik vanmiddag lekker de Sims doen!
Ook kijk ik nog steeds heel erg uit naar vrijdag, want dan krijg ik een nieuwe pluche, als vakantiecadeautje (Ja, mijn vader was zo aardig!) en daar zit ik me nu heel erg op te verheugen, betekent wel dat ik voor augustus zelf een andere pluche moet kopen! Ik heb er drie op het oog! Deze, deze en deze! Maar welke zal ik kopen? Laat het me weten in de reacties! (Of wordt het toch een andere?)
Ook vind ik het erg kut dat veel mensen al vakantie hebben, en ik nog moet werken bij TriUnity! Waarom in hemelsnaam?? Gelukkig heb ik wel geregeld dat ik deze middag de Sims mag spelen! Maar dat heeft ook weer te maken met dat ik slecht tegen extreem weer kan (zoals extreme hitte of extreme kou!), ik functioneer het best bij een temperatuur tussen 20 en 25 graden Celsius! Dus voor mensen die zeggen dat ik naar Scandinavië of Hokkaido moet verhuizen, dat is geen optie, want ik kan ook slecht tegen kou!
De knuffel die ik ga kopen! Ik heb er al een voornaam voor: Sean, de achternaam heb ik nog niet bedacht maar het moet een Engelse achternaam zijn! Laat een suggestie achter in de reacties!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Morgen ga ik trouwens een blogje online gooien over Taksi en Sisi en hun familie in de Sims, dus dan weten jullie dat alvast! Misschien dat ik nu even wat Reizen Waes ga kijken om toch dat vakantiegevoel te krijgen, of zal ik 3 op Reis gaan kijken?
Zoals jullie weten heb ik de Taksi- en- Sisiverhalen die ik vroeger heb bedacht met een vriendin weer opgeduikeld en ben ik druk bezig nieuwe te schrijven. Zoals eentje waar Igor in meedoet. Die verhalen verzin ik meestal met een vriend, maar nu heb ik er zelf een verzonnen.
De titel van het verhaal is “Vriendschap”.
De twee beste vrienden, Taksi en Joshua!
Vanaf groep 3 van de basisschool waren ze onafscheidelijk. Tot de één besloot om als communist naar Mametchië te vertrekken. “Ik heb vaak gedacht: hoe zou het zijn geweest als ik met hem mee was gegaan?”
We spreken af in de McDonald’s in Central Center City. Taksi Lewis (22 jaar, niet zijn echte naam, maar een bijnaam.) komt net uit school. Hij volgt een cursus creatief schrijven. Vanavond gaat hij met zijn vrouw naar het ziekenhuis voor een echo, zegt hij, een beker Coca-Cola in zijn hand. “Een van mijn toekomstige kinderen gaat Joshua heten”, lacht Taksi.
Joshua is de voornaam van zijn beste vriend. Of was, dat is waarschijnlijker, want Taksi is ervan overtuigd dat hij dood is. Tot Joshua een paar maanden geleden weer bij hem op de stoep stond.
Als een broertje Ze zaten bij elkaar in de klas en beleefden allerlei avonturen. “Joshua was kind aan huis. Hij is als een broertje voor mij, mijn ouders zien hem als hun zoon”, vertelt Taksi . Ze waren ook boos en verdrietig toen hij begin dit jaar, vlak na de Vladilandse invasie had besloten naar Mametchië te gaan.
De jongens speelden samen op de Wii, aten pizza, praatten over meisjes en luisterden naar muziek. En kattenkwaad, tuurlijk, steentjes gooien en belletje trekken, en “kernbommen”tegen het huis van mijn ex aangooien. “De juf was niet altijd blij met ons”, zegt Taksi. Joshua bleef vaak bij Taksi slapen, klopte soms midden in de nacht aan. “Natuurlijk was hij dan welkom.”
Als Taksi en zijn vriendjes soms verder gingen dan kattenkwaad, greep juist Joshua in. “Hij had een groot rechtvaardigheidsgevoel. De Joshua die ik sprak toen hij later in Mametchië zat, was dezelfde Joshua die ik als kind kende. Lief. Met humor. Hart van goud. Voor iedereen klaarstaan. Hij deed dingen om andere mensen blij te maken.”
Taksi noemt hem ‘de meest Likybinse Hyliaan’ die hij heeft gekend. “Hij was rapper in Likybin, zong commerciële liedjes in het Nederlands en Engels. Hij hield ook van Snelle, Aukje Fijn, André Hazes en Ali B.”
Rappen was alles Aldin heeft het over dezelfde jongen die later op foto’s opdook met een kalasjnikov en die door de Likybinse justitie wordt verdacht van de meest gruwelijke zaken zoals landverraad en lidmaatschap van een terreurorganisatie en verboden politieke partij.
“In zijn jeugd in Center City deed hij wel dingen die niet mogen, maar veel verder dan spijbelen, ging dat niet. Hij was de hele dag met muziek bezig. Rappen was alles voor hem. Hij was ervan overtuigd dat hij met muziek maken succesvol ging worden. Dat hij school niet nodig had.”
Vertrek naar Mametchië Net toen Joshua, eerder dit jaar, met rappen een beetje geld begon te verdienen en hij wat bekender werd, vertrok hij naar Mametchië. Dat was in januari 2022 , een maand voordat Vladiland het land binnenviel.
Taksi zat op het moment dat Joshua uitreisde op de universiteit. Hij deed een studie boekhouden, want zijn ouders wilden dat, maar Joshua zei dat dat niet bij hem paste. “Ga schrijven, zei hij toen. Dat is je passie, dat heb je mij een keer verteld.” Maar Taksi deed het toch. “Ik wilde mijn ouders trots maken.” Hij is er uiteindelijk wel mee gekapt en heeft toch maar besloten schrijver te worden.
Op dagen dat Taksi verlof kreeg, bleef hij Joshua zien. Ze praatten nog steeds veel over muziek en meisjes, maar ook over communisme. Joshua was inmiddels lid geworden van een kleine onbelangrijke communistische partij uit Wijchen, de Leeuwenpartij. “Twee maanden voordat hij naar Mametchië ging, vertelde hij dat hij zou vertrekken. Hij had mij en mijn familie een mail gestuurd waarin hij afscheid nam. Toen belde ik hem en spraken we een beetje in codetaal: ‘Dus je gaat op vakantie’.”
Volgens Taksi was zijn vriend ervan overtuigd dat hij in Mametchië het verschil kon maken. “Ik was toen echt trots op hem. In die fase was het ook niet gek om uit te reizen. Ik weet zeker dat zijn bedoelingen goed waren.”
Aan het begin was het allemaal nog best onschuldig, herinnert Taksi zich. “Dan zat hij in een dorp met maar één telefooncel. Hij vertelde over het dagelijks leven. Dat hij straks naar de bakker ging en daarna naar het internetcafé. Het leek of hij aan het backpacken was, niet dat hij in een oorlogsgebied zat. Ik kreeg foto’s vanuit verschillende dorpen en steden. Ik stuurde hem soms de laatste rapmuziek, al mocht hij daar eigenlijk niet naar luisteren, want dat was westers en het Westen was de vijand.”
Vreselijk voor kinderen Joshua heeft vaak aangegeven dat hij mensen wilde helpen, dat hij de bevolking met communisme wilde bevrijden. Maar al snel werd het meevechten in een gruwelijke oorlog. “Ik denk dat hij liever geen wapen had gedragen. Hij was ervan overtuigd dat het om een heilige strijd ging. Later kwamen pas de gruwelen naar voren over het Leeuwenleger (het partijleger van de Leeuwenpartij).”
Joshua maakte dat van dichtbij mee. Taksi: “De bommen en kogels vlogen om zijn oren. Ook was hij getuige van martelingen en andere wreedheden. Toen ik nog die studie boekhouden deed, schreef ik een keer toen ik een opdracht had gefaald dat ik graag een weekje met hem zou willen ruilen. Het was de hel op aarde, zoals hij het beschreef. Ik zei dan: ‘Kom terug man’, maar hij vond dat hij dat niet kon maken tegenover de mensen daar. Uiteindelijk is hij wel teruggekeerd. En hij woont nu met zijn vriendin Lana de Wit in een heel stijlvol appartement in de stad.”
De terugkeer naar het Westen Nu is dat anders. Op 10 juli moest Joshua naar het front om te vechten bij Mametchinopol in Mametchië . Hij stuurde de Leeuwenpartij berichten, die leken op een afscheid. “Ook aan mijn liefste. Zei hij over Eline, de leider van de Leeuwenpartij”, zegt Taksi. “Hij bedankte hen voor wat ze voor hem hadden gedaan. En meer lieve woorden. Maar hij zei ook dat ze nu echt knetter waren, en dat hij wel wist wie zijn echte vrienden zijn.”
Aan Aldin vertelde hij over zijn plannen om terug te keren naar Center City. Het Leeuwenleger was gedesillusioneerd, ze hadden het gevoel dat ze niet hadden bereikt wat hij wilde omdat het leger van Mametchië aan de winnende hand was.
“Ik zei hem: ‘broer, dit is de beste beslissing die je ooit hebt genomen.’ De dag daarna hoorde ik niks meer van hem, tot een week later. Toen hoorde ik dat hij ergens was gespot in Center City. En toen hoorde ik van Lana dat hij weer teruggekeerd was. Ik was zo blij.
Het lidmaatschap van de Leeuwenpartij, heeft hij opgezegd. “Ze hebben mijn nummer, maar ik geloof niet dat ze bellen. Het is daar veel te chaotisch. Het kan zijn dat ik helemaal nooit iets hoor.” Die onzekerheid, vindt Joshua erg. “Elke keer als ik mijn Ping check, denk ik: misschien is er bericht van Eline. Ik weet wel dat ze waarschijnlijk dood is, maar toch. Er is nog een procentje hoop.”
Chillen net als vroeger Taksi kijkt voor zich uit. Even is het stil. Om ons heen lachen mensen, ze eten Big Macs en friet. Hij lijkt zich rechtstreeks tot zijn vriend te richten, en daar komt hij net aanglopen: “Aan de ene kant denk ik: Het is goed dat je gegaan bent, broer, nu kunnen we samen lachen. Dan kan ik je de foto’s laten zien van mijn reis naar Sevillia . Nu kunnen even chillen net als vroeger. Aan de andere kant: als dat echt jouw ideaal was, en je vond het het waard om voor te sterven, dan was dat jouw keus. Maar je hebt voor het goede gekozen.”
Bewijs dat Joshua mensen heeft omgebracht, we hebben het niet, maar Taksi mist zijn vriend. “We waren elke dag samen. Ik was het gewend om hem om me heen te hebben. En het deed pijn dat hij niet als getuige bij mijn huwelijk was. Maar nu is hij weer terug, ook al wordt hij nu wel gezocht door de Llama Society en de Yes Way partij”
Het maakt hem verdrietig dat hij Eline, de vriendin van Joshua, nooit zal kunnen zien, maar nu is Joshua weer bij Lana, en is alles goed: “Dan kan ik een klein smeekgebed doen en vraag ik aan Swan om te vergeven wat hij fout heeft gedaan. Maar ik troost me met de gedachte dat de scheiding tussen hem en Eline tijdelijk zal zijn. Ik geloof in het hiernamaals. Ze komen elkaar dus sowieso weer tegen. Helaas.” Een interview met Joshua. Yes Way sprak diverse keren met de 22-jarige Joshua van Hees , oorlogsnaam Joshua Isimo en in Likybin bekend als de communistische rapper. Op 8 september voor het laatst. Daarna ging hij terug naar Center City:
Waar ben je nu? “Overmorgen, 10 september, moet ik helaas deelnemen aan een groot offensief. De troepen van de “tirannieke” president van Mametchië zijn Mametchinopol genaderd. De Leeuwenpartij zal zich niet overgeven. Hij zal proberen het gebied te bezetten en de bevolking te onderdrukken maar dat zullen wij niet accepteren. We zullen vechten als leeuwen en onze levens geven voor de broeders en zusters in Mametchië, maar ik wil terug. Ik mis mijn familie.”
Het klinkt als een afscheid. Houd je er rekening mee dat je sterft? “Ik verblijf in een oorlogsgebied, het risico is groot. Er bestaat een grote kans dat ik niet levend terugkeer, dat ik voor het moederland zal sterven. Maar waarschijnlijk keer ik toch terug.”
Hoe heb je je voorbereid op je aanstaande vlucht? “Ik heb contact gezocht met mijn familie en vrienden om ze te spreken. Elk gesprek dat ik voer met de partij is een afscheidsgesprek, waarin ik mijn woorden zorgvuldig uitkies, want elk moment kan mijn laatste moment zijn en elk woord kan mijn laatste woord zijn. En dan heb ik eindelijk besloten naar Center City terug te keren.”
Heb je ergens spijt van? “Ik heb spijt van de fouten die ik heb gemaakt naar Swan. Ik heb ook spijt van het gedrag dat ik vertoonde voor ik naar tot inkeer kwam. Het doet me pijn dat ik met dit gedrag mijn ouders slapeloze nachten heb bezorgd.”
Wat zou je verder tegen je moeder willen zeggen? ” Ze zeggen dat ik moet zeggen dat ze niet moet treuren om haar zoon die omwille voor het grotere geheel is gesneuveld, maar gelukkig moet zijn, want ik zal voor haar en mijn vader in het dodenrijk verder vechten. Maar eigenlijk vraag ik aan haar: “Kom me zo snel mogelijk redden uit deze kolerezooi.”
Kun je uitleggen waarom je naar Mametchië bent gegaan? “Ik moet trots zijn dat ik met mijn daden in Mametchië kinderen, mannen en vrouwen blij heb kunnen maken. De steden waar wij kwamen, daar zijn we als bevrijders binnengehaald. Ik voel mij verbonden met de Mametchiaanse bevolking, want het zijn mijn broeders en zusters, maar ik voel me nog meer verbonden met het Likybinse volk, waar ik thuishoor.”
Als je het had kunnen terugdraaien, was je dan gegaan? “Het is anders gelopen dan ik had gedacht. Ik had verwacht een verandering te kunnen zijn in de oorlog, door te strijden tegen Mametchië. Dat is niet gelukt, want de wereld staat aan de kant van Mametchië, daar lijkt het in elk geval op, en ik sta nu ook aan hun kant.”
Naschrift redactie: Joshua gaf in het laatste gesprek op 8 september aan dat hij zich op dat moment met zo’n 20 andere Likybinners begaf in het gebied rond Mametchinopol. Of dit klopt, is niet onafhankelijk te verifiëren door de redactie.
Uit de laatste cijfers van de Nationaal Coördinator Terrorismebestrijding en Veiligheid (van 1 november) blijkt dat er nog ongeveer 185 personen uit Nederland met communistische intenties in Syrië en Irak zijn. Hoeveel er bij het Leeuwenleger zitten, is niet duidelijk. Het aantal gesneuvelde Likybinners staat op zo’n 55. De NCTV gaat niet in op individuele gevallen die zich nog in het gebied bevinden, zoals mogelijk Joshua De Likybinse regering heeft aangegeven zich actief in te zetten voor een terugkeer en rehabilitatie van de Likybinners.
Miniatuurvoorbeeld Bij welke groepering Joshua is of was aangesloten wilde hij zelf niet zeggen, maar er zijn sterke aanwijzingen (zoals foto’s met de leider van de Leeuwenpartij ) dat hij in elk geval bij de Leeuwenpartij heeft gezeten. In de laatste gesprekken ontkende hij op dat moment deel uit te maken van het Leeuwenleger. In het gebied zijn meer groeperingen actief, waarvan sommige door Likybin als ‘terroristisch’ worden beschouwd. Het kan goed zijn dat Joshua is overgestapt van de Leeuwenpartij naar een andere groepering.
Door justitie in Likybin wordt Joshua verdacht van deelname aan een terroristische organisatie en medeplichtigheid aan het onthoofden van tegenstanders. Hoewel hij dat laatste stellig heeft ontkend, heeft hij wel raps uitgebracht met gewelddadige teksten zoals: ‘Fuck je met mij, zal ik je hoofd eraf schieten, ik kom onverwacht als een fucking inbraak. We komen binnenvallen, het is een snelkraak. Je ziet me niet, als een geest in het donker.’
Op 30 januari 2018 staat de rechtszaak tegen hem en andere jihadisten gepland, maar zijn advocaat Barbara Klungel vindt het ‘zeer slecht’ en ‘wrang’ als de zaak doorgaat, omdat Joshua echt spijt heeft van zijn daden. “Het is vreselijk lastig om te achterhalen of hij nog leeft”, zegt ze tegen Yes Way News . Ze gaat vragen om de rechtszaak uit te stellen, omdat haar cliënt heeft aangegeven dat hij erbij wil zijn.
Joshua schreef op 17 juli van dit jaar een brief aan de rechter waarin hij aangaf onschuldig te zijn. Hij sloot die brief af met: “Mocht ik overleden zijn, besef dan dat ik glimlachend sterf, want een glimlach om een nederlaag is een eindoverwinning.”
In de weken na het gesprek met Joshua op 8 juli is er een zware strijd geleverd rond Mametchinopol. De troepen van Mametchië kregen de hele stad begin augustus in handen.
Dus……. wat vinden jullie van dit verhaal? Ik ben erg druk bezig geweest het te schrijven en hoop dat jullie het wel leuk vinden (Het happy end heb ik helemaal zelf bedacht!) Dit verhaal wou ik eigenlijk gisteren uploaden, maar toen had ik geen tijd!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Mensen zeggen dat het heet is vandaag, maar volgens mij is het vandaag helemaal niet zo heet! Ik heb nergens last van!
Gisteren had ik echt een topdag, alles ging goed en het was een leuke dag, zo heb ik bijvoorbeeld een hotel gebouwd op de Sims! (foto hieronder) En een vriend van me waarmee ik altijd Sims-verhalen deed verzinnen kwam ook nog eens even langs (het liefst had ik dat die vriendin waarmee ik Taksi en Sisi heb bedacht langs zou komen, maar ja, die woont helemaal in Amsterdam, je kunt niet alles hebben!)
Het hotel wat ik gebouwd heb in de Sims gisteren!
Vandaag moesten mijn ouders naar de verjaardag van mijn oudtante en in plaats van dat ze die vriend of mijn tante vragen om iets met me te komen doen, hebben ze maar mijn broertje ingeschakeld. Jammer, ik was veel liever met mijn tante naar de stad gegaan om nou eindelijk een foto met Team Salsa Tequila bij een bushokje te maken! Maar mijn broertje is ook prima, het is alleen jammer, dat ik in het weekend bijna niks leuks meer doe. Straks komt er weer een lockdown en dan heb ik nog amper leuke dingen gedaan dit jaar omdat mijn ouders liever tijd wilden besteden aan klussen voor anderen opknappen! Het valt nog mee dat ze hun huidige werk geen vaarwel hebben gezegd en een bouwbedrijf zijn begonnen!😉
Maar met mijn broertje heb ik wel heel leuke gesprekken, zo ben ik er bijvoorbeeld achter gekomen dat hij geen open-world games meer speelt omdat hij daarvoor te weinig tijd heeft, want voor een open-world-game (en simulatiegames zoals de Sims) heb je nogal veel tijd nodig, en die heeft hij niet (meer), ik nog wel natuurlijk!
Ook hadden we het over games van vroeger en dan met name partygames, en toen kwam ik tot de conclusie dat Rayman Raving Rabbids 2 en Mario Party 5 toch wel de beste partygames ooit gemaakt zijn. Die eerste omdat de locatie mij aansprak (In dat spel waren het geen 13 in een dozijn minigames, de minigames waren gewoon echt leuk!) en de tweede omdat nostalgie!
Ook heeft mijn broertje zich boven genesteld met mijn game-pc en dat vind ik helemaal prima! Ik gebruik nu toch mijn gaming laptop!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Als je wil weten of het hotel wat ik heb gebouwd ook inwoners heeft? Ja! Hier is een foto van de manager en zijn familie!
De manager en zijn gezin! Woensdag vertel ik meer over ze!
Gisterenavond zat ik op de barbecue wat met een collega te kletsen toen ik het opeens had over mijn verhalen van Taksi en Sisi en hoe ik daarin de moeder nog steeds geen pseudoniem had. Toen bedacht ik me; laat ik eens nieuwe verhalen gaan verzinnen met die twee als hoofdrol. En toen bedacht ik dus dat ze vrienden waren met Luc Nefario en dat ze ook een rolletje gaan spelen als personages in het aankomende boek wat ik aan het schrijven ben over Donnie Smits.
In dit verhaal wat ik nu aan het bedenken ben, komt Igor, een Rus, logeren in het hotel waar Taksi en Sisi wonen, eerst denken ze dat Igor iets van plan is. Maar later ontdekken ze dat hij naar Center City is gekomen om eens flink uit zijn dak te gaan (lees: flink te feesten! ) in de clubs die Center City rijk is. Maar eerst denken Taksi, Sisi, hun ouders en het hotelpersoneel (waaronder Roxie Road) dat hij iets crimineels van plan is, wat begint als ze een piepend geluid horen uit zijn koffer (het blijkt later Igor’s computerhuisdiertje te zijn, zeg maar zijn Tamagotchi) en er gebeuren nog veel meer dingen waardoor Igor verdacht is. Maar die heb ik nog niet bedacht!
De tweelingbroertjes Lewis (Van hun vriend Sean heb ik nog geen foto, want die heb ik nog niet, pas volgende week!)
De hoofdpersonages zijn natuurlijk Taksi en Sisi, maar ook hun vader en hun moeder, natuurlijk Roxie Road, nog een paar andere personages, en hun vriend Sean O’Brien (waarvan ik volgende week een knuffelpoppetje krijg van mijn vader als vakantiecadeautje!) Maar eerst ga ik het boek over Donnie Smits schrijven waarin Donnie Smits, een geallieerde Amerikaanse militair uit WOII wakker wordt in Wijchen in deze tijd en gevonden wordt door Team Salsa Tequila tijdens een dagje urban exploring (ik weet niet wat er in Wijchen valt te urbexen, maar Terrence woont daar dus…..) en dan trekt Donnie in bij Luc Nefario en zijn familie en daar beleeft hij allerlei avonturen en ontmoet hij o.a. Taksi en Sisi, die blijkbaar de buren van Luc Nefario zijn!
Hoe vinden jullie dit idee voor een verhaal? Zijn jullie misschien een beetje nieuwsgierig geworden? Laat het me weten in de reacties!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik ga vandaag Rocky Road maken bij TriUnity en toen moest ik denken aan het karakter Roxie Road uit MySims, daarom speelt zij nu ook een rolletje in dat verhaal!
Mijn ouders zeiden gisteren dat we vanavond niet thuis zouden eten, en toen ik vroeg waarom, zeden ze: “Omdat we morgen bij TriUnity gaan barbecueën”! Dat vertelden ze dus pas op het laatste moment? Waarom konden ze dat niet wat eerder vertellen? Dan kon ik er rekening mee houden.
Dus toen dacht ik: “Als het morgen een speciale dag is, mag ik dan ook de hele dag Sims spelen?”. Mijn ouders zeiden dat ik dat met de begeleiding moest overleggen en daar nam ik genoegen mee, en wonder boven wonder, het is me ook gelukt om mijn begeleiding te overtuigen dat ik de hele dag voor mezelf dingen mag doen! Met de belofte dat ik morgen dan wel gewoon aan het werk ga! En dat gaat ook gebeuren! Want dan moet ik morgen het programmeren inhalen wat ik vandaag dus niet ga doen, en natuurlijk ga ik morgen ook weer een blogje schrijven!
Ik heb eigenlijk ook best wel zin in die barbecue, is weer een wat anders dan altijd maar dat werken bij TriUnity! De spullen voor de barbecue zijn al geleverd en ze zagen er super smakelijk uit! Dat wordt smullen! Ik hoop dat er aardappelsalade bij zit. Ik hoorde al iets over rundvleessalade en dat vind ik ook lekker! Ook hoop ik dat er hamburgers bij zitten!
En net badacht ik me ook, toen ik met een collega zat te kletsen, dat ik het spelletje Halli Galli mee moest nemen, en mijn JBL speaker! Had ik vanmorgen niet aan gedacht :oops. Moet ik even aan mijn moeder vragen of ze wil vragen aan mijn vader, die vanavond naar TriUnity komt, of hij dat meeneemt!
Het doosje van Halli Galli
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik zat net het boek “Daar is hij weer” van Timur Vermes (volgens mij is er ook een film van?) te lezen en toen moest ik aan dit filmpje denken wat ik op de middelbare school heb gezien en die ik even met jullie wou delen! Ik hoop dat jullie m leuk vinden (Hij is wel heel flauw!
Gisteren heb ik de familie Nefario gemaakt in Sims en ik ben er erg trots op hoe ie is geworden! Ik zou jullie graag aan de familie willen voorstellen! En het huis willen laten zien!
Dit is Lingus Nefario, ook wel bekend als Dr. Nefario. Hij is een hoogleraar aan de universiteit van Nijmegen en hij is ook amateur uitvinder (iets dat hij heeft doorgegeven aan zijn jongste zoon). Hij is, naast heel slim, ook best een heethoofd (lees: snel boos) en een vrek, zo vindt hij bijvoorbeeld een dagje pretpark veel te duur. Maar zoals ieder persoon heeft hij ook hobby’s zo kookt en schildert hij graag. Ook is hij directeur van het bedrijf NefarioCorp. En is hij maffiabaas.
Dit is Michelle Nefario, zij is de vrouw van Lingus. Ze houdt heel erg van kinderen, en zeker van haar kinderen, ook al zijn ze nu wat ouder. Ook is ze erg dol op fitness, Hollandse muziek (Aukje Fijn bijvoorbeeld) en luistert ze ook graag popmuziek en retromuziek zoals Boney M. Ze is getrouwd met Lingus, en ze houden ook heel erg van elkaar, maar toch hebben ze af en toe wat meningsverschillen, zoals over de tv. Michelle kijkt het liefst de kinderprogramma’s van de NPO terwijl haar man wat serieuzere programma’s kijkt. Maar verder hebben ze een gelukkig huwelijk met hun 2 (nu 3) kinderen. Haar uiterlijk en persoonlijkheid zijn gebaseerd op een taxichauffeuze die ik in 2010 had. (Ja, die, ja!) Voor haar werk is Michelle diplomate.
Dit is Nefaria Nefario. De dochter van Michelle en Lingus. Ze is een echte gamer-girl en een girl-geek. Zo had ze toen ze 12 was een PlayStation met GTA: San Andreas en speelde ze GTA op haar DS (wat in die tijd alleen jongens deden). Ze houdt ook wel van shoppen, maar niet zo erg als haar vriendinnen, ze gaat liever met haar broertje Luc naar de Nedgame. Ze is ook nog eens geheim agent voor MorcuCorp, waar ze al heel lang werkt, toen ze 15 was had ze al een bijbaantje in de MorcuCorp winkel in Winkelcentrum Babel in Center City. Ze is vrienden met onder andere John Swan en Lana de Wit. Nefaria’s uiterlijk en persoonlijkheid zijn gebaseerd op een vriendin van mij vroeger.
Daar is ie dan: Luc Nefario. Luc is een wonderkind die altijd uitvindingen verzint (en bouwt) die nooit doen wat ze horen te doen (dan ontploffen ze bijvoorbeeld). Andere hobby’s van hem zijn: gamen, schrijven, bloggen, met zijn huisdier Freekje spelen, met zijn vrienden naar de stad, knuffels verzamelen en nog veel meer. Hij is alleen niet zo dol op sporten en fitness. Luc Nefario wil ook altijd vrienden met iedereen zijn en is altijd heel vrolijk. Zijn twee beste vrienden zijn Terrence Blue en Aukje van Hees, met wie hij ook buren is. Hij zat bij zijn twee beste vrienden op de basisschool, maar hij ging naar een andere middelbare school dan zijn twee beste vrienden (waar hij trouwens een verschrikkelijke periode heeft gehad), maar nu zijn hij en Aukje en Terrence weer bij elkaar en vormen ze Team Salsa Tequila! Luc werkt als freelance schrijver.
Dit is Donnie Nefario. Hij hoort eigenlijk niet bij de familie Nefario, maar is bij hen komen wonen nadat Terrence en Luc hem vonden in een kliko achter een Albert Heijn ergens in Wijchen. Donnie is een geallieerde soldaat uit de jaren ’40 uit de Verenigde Staten, hij heeft zich al behoorlijk aan kunnen passen aan deze tijd en vindt dat hij nu echt bij de familie Nefario hoort. Hij kan het vooral goed vinden met Luc en die twee maken dan ook allerlei avonturen mee. Donnie werkt bij het blad Yes Way, wat eigendom is van Cyril Hearsay, waar hij allerlei dingen schrijft. Verder is hij comedian. Donnie heeft een oogje op zijn buurmeisje Aukje van Hees, maar daar probeert hij niet rond voor uit te komen, vooral vanwege Aukje’s autoritaire broer Joshua.
En dan hebben de Nefario’s nog 3 huisdieren: 2 honden en een kat. (of nou ja, de honden zijn eigenlijk een Fennekin en een Vaporeon, dat zijn twee Pokémon)
TigrisMilkyFreekjeDe drie dieren van de familie!
En dan hebben ze natuurlijk nog een huis!
Het vooraanzicht.De eerste verdieping/begane grondDe tweede verdiepingDe derde verdieping/zolderDe tuin (met het paarse zwembad)De voortuin!
En dan heb ik nog wat concept art uit 2010 van de Nefario’s gemaakt door mijn vader!
Moet jij raden wie Michelle is, en Lingus, en Donnie, en Luc! (Tsja, Nefaria staat er niet op helaas, die had ik toen nog niet bedacht!)
Ik hoop dat jullie deze familie die ik in 2010 bedacht heb net zo leuk vinden als ik!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik wou vandaag eigenlijk een pluche kopen bij de Nedgame, alvast voor augustus, maar mijn vader zegt dat ik daar nog even mee moet wachten, ten minste tot de Vierdaagse week! Wat moet ik doen?
Vandaag had ik een tosti gemaakt bij TriUnity, en die was erg lekker. En terwijl ik die tosti zat te verorberen zat ik een aflevering van Welkom in de Jaren 20 en 30 te kijken. En toen overviel me ineens het besef waarom mensen het zo fijn vinden om achter de tv te eten!
Daarvoor vond ik het nooit leuk om voor de tv te eten, dat zag ik als iets onnatuurlijks, ik ben namelijk opgevoed met het idee dat je je eten aan tafel opeet. Maar dat is niet bij iedereen zo. Er zijn nog steeds heel veel volksstammen (ook in NL) die hun maaltijd voor de tv eten. En nu snap ik ineens waarom. (Althans denk ik dat tegenwoordig er veel minder tv wordt gekeken omdat iedereen een smartphone en/of tablet heeft!)
Maar er zijn ook heel veel mensen die vinden dat je niet achter de tv moet eten, omdat je dan minder met eten bezig bent, maar meer met het programma wat je aan het kijken bent. Daarom eten we in ons huis bijna nooit voor de tv (alleen eigenlijk als we patat halen, en zelfs dan gebeurt het ook maar sporadisch)! En zelfs dan staat er meestal een streaming service a la Netflix of Disney+ op. Echte tv heb ik in geen jaren meer gezien!
Of je nou aan tafel eet, of voor de tv, het maakt mij niks uit! Maar ik eet wel het liefst aan tafel want ik vind dat het zo hoort! Al zit ik er nu sterk over te denken om mijn smartphone mee aan tafel te smokkelen en nog een aflevering van die serie (of een andere geschiedenis-serie) te kijken! We hebben bij ons thuis namelijk de regel dat er geen telefoons mee aan tafel mogen, of althans, ik heb die regel, mijn ouders om een of andere reden niet, want die zitten, terwijl ik nog zit te eten, meestal op hun telefoon (of zoals ik altijd zeg: hun ananas)!
Waar eet jij het liefst? Aan tafel of voor de tv? Laat het me weten in de reacties!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik was gisteren heel vroeg gaan slapen, want ik was moe! En toen kon ik dus niet Simsen! En dat terwijl ik nu een grandioos idee heb voor Sims over de familie Nefario (die bestaat uit een vader, een moeder, en hun drie kinderen: Nefaria, Donnie en Luc) Alleen heb ik nog geen idee voor het huis! Hebben ju8llie een idee? Moet het een modern huis zijn of juist ouderwets? Laat het me weten in de reacties! Meer over Donnie en Luc Nefario komt morgen in een blogje!
Volgende week zijn de Vierdaagsefeesten in Nijmegen, en ik zeg je, ik verheug me er best op! Nou ga ik niet ieder dag waarschijnlijk, want ik moet ook nog Sims spelen! Maar ik verheug me er wel op!
Dat was vorige week wel anders, toen wilde ik me binnen opsluiten en alleen maar Sims spelen terwijl mijn ouders de stad in gingen, als excuus gebruikte ik dat ik sinds de coronacrisis niet meer gewend ben aan al die drukte. en mijn ouders vroegen toen: “Hoe deed je dat dan in Lissabon?” en toen stond ik wel even met mijn bek vol tanden! Ik had zelfs plannen gemaakt om een vriendin uit Amsterdam op te bellen en te vragen of ik daar dan een weekje mocht logeren. Maar daar is niks van gekomen en nu is mijn standpunt 180 graden gedraaid en zit ik er naar uit te kijken en daarom vraag ik me af: Waarom duurt het wachten op iets langer als je er naar uitkijkt? Ik heb trouwens ook gevraagd aan mijn ouders of ik die week al mijn knuffel voor de maand augustus mocht bestellen, en mijn vader zei dat hij daar in het weekend antwoord op zou geven (als hij het niet vergeet, zoals altijd…….)
Maar waarom is het zo als je je ergens op verheugt dat het langer lijkt te duren? Ik weet het echt niet! Ik verheug me namelijk op het lekkere eten volgende week en dus (misschien) die nieuwe knuffel, ik heb er zelfs al een naam voor: Sean.
Willen jullie alvast een sneak peek?
Schattig, of niet?
Die ga ik dus volgende week kopen! Of pas in augustus! Jullie horen het dit weekend!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik zat vanmorgen op internet wat rond te browsen en toen zat ik iets te lezen over kinderfeestjes! Toen moest ik weer terugdenken aan mijn kinderfeestjes die meestal gameparties waren! Dus in plaats van : “Ik vertel niet wat we gaan doen maar neem je zwemspullen mee!” stond er bij mij op de uitnodiging: ” Ik vertel niet wat we gaan doen maar neem je favoriete videogame en eventueel een gameconsole mee!” Mijn broertje had wel altijd van die typische kinderfeestjes dingen op zijn kinderfeestje (eerst gingen we dan bijvoorbeeld zwemmen of bowlen, en daarna meestal naar de snackbar of later het wokrestaurant bij mij in het dorp) Moet ik dit verder uitlichten in een echt blogje? Laat het me weten in de reacties!
Luc's hoekje online 