Beste lezers,

Mijn ouders of nou ja…. ik eigenlijk kwam op het idee (het was een nieuwe maand immers) om naar de stad te gaan en altijd nadat we bij de Nedgame geweest zijn…. moeten we altijd naar de Kleding-, schoenen, of lingeriewinkel en zo ziet dat er dus voor mij uit:

De vraag Die niet echt een vraag is. ‘Hee papa en mama, zullen we naar de stad gaan? Ik mag namelijk weer een nieuwe knuffel kopen bij de Nedgame ‘ Het antwoord ‘Nee, we moeten nog boodschappen doen, schoonmaken, klussen, enz. ‘ wordt vakkundig genegeerd en voor je het weet zijn we vol goede moed op weg naar een middag die (weliswaar, na het bezoekje aan de Nedgame of voorheen de KPN-winkel) vijf jaar gaat duren.

Stadium 2 Na de Nedgame begint het rustig slenteren Dat wil zeggen: ik begin aan de kruistocht in spijkerbroek achter mijn ouders aan. Onderwijl lijken zij alleen maar langzamer te gaan lopen en steeds langer naar dingen te kijken, of het nou kunst is of kleding.

Stadium 3 Mijn ouders willen de kledingwinkel in Winkelen is op zich niet zo erg als ik zelf ook even een kijkje kan gaan nemen bij de gamekleding. Maar nee, ik bevind me in een lingerie winkel – of een winkel die toevallig net weer niet over gamekleding beschikt.

Ouders, geloof ons: zelfs gedropt worden achter vijandelijke linies in de Vietnam-oorlog is nog minder bedreigend dan de blikken van de mensen wiens kledingwinkel-territorium wordt betreden door een nerd zoals ik, gelukkig ga ik als ik met Heddy de stad in ga wel gelijk naar de Nedgame en hoef ik niet naar Kledingwinkels.

Stadium 4 Je beseft: je ouders zijn ‘Sale Sletten’ Het type mens die altijd wacht tot de uitverkoop is begonnen en waarvan jij dan altijd de taak krijgt alles te moeten dragen, gelukkig zijn mijn ouders niet zo. Aanvankelijk doe je dat met plezier, maar al snel merk je dat werkelijk álles dat nog in hun maat aanwezig is op jouw sherpa-stapel terecht komt.

Daarnaast blijken je ouders plotseling een heus roofdier-instinct te bezitten. Ze weet hoe ze tegen andere mensen moeten vechten voor hun afgeprijsde items en zal niet rusten voordat ze een soort oempa-loempa van kleding zijn.

Stadium 5 Het eerste volle rondje is een feit Mijn ouders maken rondjes in winkels. Veel rondjes. Als je weer bij het begin aankomt en ze hebben nog niets kunnen vinden, dan heb je zo’n 70% kans dat ze weer hetzelfde rondje opnieuw gaan maken tot ze wat vinden. Dat komt omdat mijn ouders niet toe kunnen geven dat ze niets in een winkel hebben kunnen vinden. ER.MOET.IETS.ZIJN.

Stadium 6 Hun maat hangt er niet tussen Wanneer de maat van je ouders
(meestal moeder) er niet tussen hangt wordt er eerst zo’n twee minuten gezocht naar een beschikbare verkoopster. Als ik écht pech heb is dit een beginnende verkoopster die eerst zelf door de rekken gaat kijken of de maat van mijn vader of moeder er niet tussen hangt. Weer tien waardevolle minuten in mijn leven vervlogen.

Daarna wordt er overgestapt naar het kijken in het magazijn, dit duurt zeker nog eens tien minuten. Wordt de maat daar ook niet gevonden? Dan wordt er gekeken in het systeem of het niet bij een ander filiaal beschikbaar is in zijn of haar maat of dat ze het willen bestellen – ook dit duurt ook weer een kwartier.

In dat kwartier kniel ik in gedachten naar Swan in de hoop dat ik echt niet naar de andere kant van de stad hoeft te lopen voor een broek die ze vervolgens toch niet kopen om imaginaire redenen.Tip: Help hun met zoeken. Je toont initiatief en teamwork in deze moeilijke tijd voor hun (en zeker ook voor jou).

Stadium 7 Twijfelen Mama of papa ziet een topje. Maar wacht, daar hangt er eenzelfde maar met een ander patroon. Twijfelen. Vijf minuten later is de keuze gemaakt op het topje dat hij of zij eerst al vast had. Maar wacht, daar hangt hetzelfde topje in het zwart. Twijfelen. Vijf minuten later is de keuze gemaakt op het topje dat hij of zij eerst al vast had. Op naar de paskamers. Hij/zij past het topje, bekijkt het in de spiegel en begint, jawel, te twijfelen. Ik mag nog even het andere topje met het andere patroontje opzoeken in de winkel.

Stadium 8 ‘Welke vind je mooier?’Als je bij punt 9 bent aangekomen, zal ik hoogstwaarschijnlijk gevraagd worden welke van de twee bijna identieke items mooier is. Mocht je dit overkomen kies dan altijd een item, het maakt namelijk niet uit welke.

De vraag die je daarop krijgt is altijd: ‘Waarom?’ Helaas is er op deze vraag ook geen goed antwoord te geven. Onderbouw je mening niet. Ze zijn op een discussie uit. Houd het simpel en zeg ‘gewoon’. Ze kiezen toch wel wat ze zelf willen:

‘Zal ik ze allebei dan maar passen?’ ‘Nee.’ ‘…Ik doe het toch.’

Stadium 9 Het passen Bloesje in de broek, uit de broek, haar vast, haar los, knoopje open, knoopje dicht… Waarom, waarom? In de tijd dat mijn moeder (en andere vrouwen) één item passen, hebben ik en vader al een hele outfit gepast, oké bevonden, afgerekend, naar de Nedgame gelopen en een pluche gekocht. (het is nog nooit voorgekomen, maar ja, zolang duurt het als mama een item past) ‘Ik weet het niet zeker…’ en ze bindt d’r haar nog eens samen terwijl ze zichzelf in een onmogelijke hoek in de spiegel probeert te bekijken.

Ondertussen zijn papa en ik maar naar buiten gegaan en hebben lekker zitten kletsen op het stoepje voor de winkel

Stadium 10 ‘Vind je dit leuk?’ De vraag der vragen. De vraag waar geen jongen het antwoord op weet.Vele dappere jongens zijn me voor gegaan door ‘m te beantwoorden met een eerlijk antwoord. Zij zijn echter nooit triomfantelijk teruggekeerd van het slagveld.

De vraag altijd met ‘ja’ beantwoorden, wordt om voor de hand liggende redenen uiteraard na verloop van tijd ook resoluut van de hand gewezen. Kortom, je speelveld ligt ergens tussen ‘heel leuk’, ‘ja’, ‘leuke keuze’, ‘je [lichaamsdeel X] komt hier mooi in uit’, of de hoofdprijs: ‘dit staat mooi bij [kledingstuk X]’

Let op: beantwoord de vraag nooit met iets in de trant van ‘maar je hebt al 700 paar schoenen’ (zeker bij mama). Daarmee word je gegarandeerd afgeserveerd als de nerderige jongen die het niet snapt. (Dat ben ik uiteraard ook, maar ik wil de sfeer een beetje goed houden).

Tip: Mocht je trouwens liegen door te zeggen dat je het item wel degelijk mooi vindt, dan heeft ze dit zeker door. Probeer je twijfel dus positief te onderbouwen, als: ‘er staat iets van een stad op’ (kleding met steden en namen van steden vind ik naast gamekleding ook erg leuk) (Ik heb ook een iAmsterdam t-shirt).

Stadium 11 Je beseft je dat er geen stoelen in deze winkel zijn Dat wordt gezellig hangen tegen de muur, of zitten op de stoffige grond. Of kniezen in een hoekje. Of buiten met papa op een stoepje zitten kletsen over de Sims. Denk maar niet dat ik even buiten een troost-Crunch reep mag halen bij de Kruidvat of de super. Ik (en papa) hebben kledinghaalcorvee.

Stadium 12 ‘Dit matcht niet.’ ‘Dit topje is leuk, maar past niet bij m’n schoenen.’ ‘Ik wil deze jas maar ik heb geen broek die er bij past.’ – uitspraken zoals deze verbeteren het fenomeen winkelen niet. Niet voor jou en niet voor je ouders. Suggesties geven hier is zinloos en gevaarlijk. Onderga het als een man.

Stadium 13 ‘Zeur eens niet zo.’ Jongens, laat nooit – maar dan ook nooit merken dat je het niet leuk vindt om met je ouders te winkelen. Ook als ze vragen of je het leuk/gezellig vindt/naar je zin hebt, laat je verveling nog steeds niet merken.

Wanneer ik toegeeft dat ik eigenlijk liever thuis de Sims wilt gaan spelen of Wikipedia wil gaan lezen kan ik een onvermijdelijke aanval verwachten. Ik vraag me af of ik in de Goelag zit. Je bent hier, er is geen weg terug. Doorbijten is de enige optie.

Stadium 14 Sluitingstijd nadert. Dat betekent: veel, heel veel, en heel snel passen Omkleden in de winkel zelf? Ach, waarom ook niet. Hopla. Na het rustige begin, het kijken, de 999 rondjes lopen, passen en nog meer passen hebben sommige ouders na al die verspeelde tijd (minimaal twintig minuten, als je geluk hebt) nog wel eens de neiging NIETS te kopen van alle kledingstukken die ze hebben gepast.

Toch MOET er die dag iets gekocht worden. Alle voorgaande stappen worden in deze nogmaals. fase fast forward afgespeeld. Op de vraag of je liever een dag in de Goelag zit durf ik nu gerust ‘ja’ te antwoorden.

Stadium 15 Nawoord met de verkoopster ‘En? Is het allemaal gelukt?’ vraagt een nietsvermoedende verkoopster aan je vader of moeder wanneer hij of zij na twintig minuten vastberaden het pashokje uit stapt terwijl jij daar achteraan sleept, ontdaan van je ziel en half gesmolten.

Vervolgens beantwoorden je ouders deze vraag door over ieder gepast item in detail te treden over de pasvorm, de kleur, de stof of soms zelfs de voering. Een gesprek waar geen einde aan lijkt te komen. Huilen lijkt de enige uitweg, maar je houdt je sterk. De gedachte aan een laptop met Sims vormt zich als een soort fata morgana voor mijn neus.

Stadium 16 Betalen Er zijn twee soorten ouders in de wereld: de ‘Ik verdien mijn eigen geld, dus heb het jouwe niet nodig’-ouder (mijn favoriet, en dus ook mijn ouders) of de ouders die altijd net zonder geld lijken te zitten als ze bij de kassa staan. En jou vervolgens op een manier aankijken dat je denkt dat je een extra pluche als beloning krijgt waardoor je direct je portemonnee trekt en er dus de helft van mijn WAJONG-uitkering erdoorheen gejaagd wordt.

Stadium 17 De terugweg Daar is het dan: er komt licht aan het einde aan de tunnel. De items zijn afgerekend, de tasjes bevinden zich in hun handen – je gaat naar huis. Het was een zware missie, maar je hebt het overleefd soldaat. Thuis wacht een laptop met Sims op je. Maar dan, tijdens het lopen naar de uitgang overkomt jou je allergrootste nachtmerrie: we komen langs de kunstwinkel en papa zegt ‘Oh kijk! Deze winkel is leuk! Zullen we hier even binnen kijken?’

P.S. Nee, zo ging het bij mij echt niet hoor, een paar dingen zijn erg overdreven, maar nadat we bij de winkels waren geweest gingen ik en mijn ouders eerst even wat eten bij restaurant Le Figaro (Figaro is trouwens de naam van de kat van Gepetto uit Pinokkio), waar ze lekkere hamburgers hebben en daarna heb ik ook deze foto gemaakt met mijn nieuwe pluche Riley (vernoemd naar Riley uit de film Inside Out van Pixar), natuurlijk bij een bushokje!

Dit was dus mijn middag of beter gezegd avond in Nijmegen!,

Een fijn weekend,

Lucas