Beste lezers,

Vandaag is mijn broertje jarig, en, tja, ik ben niet meer zo gewend aan al dat gedoe met de familie die over de vloer komt, ten minste sinds COVID! Ook al vind ik het best gezellig, ik wil altijd ook een plekje hebben waar ik even naartoe kan vluchten als het met te veel wordt, gelukkig vieren we het bij mijn ouders thuis, dus ik heb mijn kamer!

Maar…. speciaal voor jullie… de 9 grootste verjaardagsergernissen volgens een blog van BNNVARA!

1. Mensen die veel te vroeg op komen dagen.

Dit zijn vaak de mensen waarvan je wil dat ze niet vroeg op komen dagen. Het liefst zo laat mogelijk. 5 minuten voor het eind van de verjaardag ofzo. Maar dat heb ik niet zo, ja misschien met mijn opa, maar toch is die ook leuk!

2. De ober uithangen.

Super leuk man, zo’n verjaardag. Not. Want jij hebt amper tijd om te socializen. Als je jarig bent en je viert een familiefeestje, wordt je namelijk automatisch omgedoopt tot ober van de dag. “Zet jij even de frituurpan aan”. “Vraag even of iemand nog wat te drinken wil.” “Ga even met je neefje de speeltuin in.”. Give me a fucking break. Dit is de enige dag van het jaar dat ik in de spotlight mag staan. Laat me even shinen. Klein voordeel is trouwens wel dat omdat jij de bittergarnituur uit de frituurpan haalt, je de mogelijkheid krijgt even snel een bitterballetje of twee naar binnen te werken in de keuken. En niemand die het ooit te weten zal krijgen. Mwu-haha. Veel succes, Juul, met het spelen voor ober, maar helaas is het in januari weer mijn beurt! Grmbl! Ik wou dat ik net als Akira in Augustus geboren was!

3. Taart snijden.

Je bent dus omgedoopt tot ober. Dat betekent dat je ook verantwoordelijk bent voor het snijden van de taart. Maar dat valt niet mee. Want dan ga je met de volgende situatie te maken krijgen: Jij vraagt aan oom Sjors naar welke taart zijn voorkeur uitgaat. “We hebben appelkruimel, slagroom en kersentaart” Nadat je het assortiment nog 3 keer hebt opgesomd, omdat Sjors iedere keer vergeet wat de eerste optie ook alweer was, is het tijd voor de ultieme irritatie. Je kan er namelijk vergif op innemen dat het antwoord van oom Sjors gaat klinken als “Doe maar een puntje slagroom, maar niet te groot hoor!”  Je loopt naar de keuken, en probeert heel bewust een niet te groot puntje slagroomtaart te snijden. Wedden dat oom Sjors dan de volgende woorden uit gaat spreken bij het ontvangen van z’n taartje; “Jeuuzus, wat groot.” Of “Jij denkt zeker dat ik thuis niks te eten krijg?” Snij dan GODVERREDOMME zelf je stuk taart. Kut Sjors. Gelukkig hadden wij dit niet, wij hadden allemaal losse gebakjes! Ik had een soort tiramisu-brownie, heerlijk!

4. “Jij bent gegroeid”

Dit is er een waar je hopelijk nu niet meer te maken krijgt. Maar vroeger had je er heel veel mee te maken. “Ja, tante Bep, het is misschien moeilijk te geloven, maar ook ik kan net als ieder ander mens groeien”. Bijkomende irritaties zijn vragen van tante Bep, opa Ton of oma Corrie als “Ben je nou eindelijk al eens afgestudeerd?” of “Ben je nog steeds niet aan de vrouw?” Nee, ik ben nog steeds niet afgestudeerd, en ik heb nog steeds geen vriendinnetje. Bedankt voor de realisatie dat mijn leven eigenlijk heel sad is. Gelukkig had ik hiervoor een goed afweermechanisme; mijn tablet, namelijk (of iPad, of hoe je zo’n ding ook wil noemen!) 

5. Gesprekken over geldzaken en de economie.

Het is eindelijk je verjaardag, en je hebt er zin in. Je hebt zelfs een kalender waar je de dagen op hebt afgeteld. Surprise! Ouderen op een verjaardag hebben het altijd over geldzaken, hoe slecht het met de economie gaat, hoe duur dingen zijn, de vluchtelingencrisis of over andere zaken waar over te zeiken valt. Geshellugggg. Tegenwoordig ook steeds vaker over het gedoe in de Oekraïne. Kom op dan zijn mijn verhalen over de Sims zelfs nog interessanter! En zelfs die vinden veel mensen niet meer interessant! (Of het gaat natuurlijk over voetbal! Bleh!)

6. Grote honden.

Grote enthousiaste honden met kwispelende staarten + Lage tafels vol met gebakjes, koffiekopjes, biertjes en glazen wijn = ultieme vernieling. Honden op verjaardagen, dat werkt gewoon niet. Met een beetje pech is het jouw hond en berijdt ie uit enthousiasme ook nog oma Corrie. Of dat ie met z’n natte snoet onder het jurkje van je tante gaat zitten snuffelen. Lekker ongemakkelijk. Thanks, hond. Grafbeest. Gelukkig hebben wij heel rustige honden die niet zoiets doen, oh ja, ze gaan wel staan piepen voor een dichte deur naar de hal, maar verder niks!

7. Je wangen zijn op familieverjaardagen in levensgevaar.

Soms vraag ik me af of m’n oma en m’n tante elkaar voor de verjaardag bellen, om een weddenschap af te sluiten over wie m’n wang het hardst tot gort kan knijpen. Meestal wint oma. Gelukkig is dit door Corona van de baan!

8. De vieze geile oom.

Een kleine omschrijving voor als je ‘m niet herkent: Zodra ie binnen komt gelopen begroet ie iedereen met een smerig lachje, wijst hij z’n vinger op nonchalante wijze naar wat gasten en loopt hij in één lijn naar de vrouw des huizes. Nadat hij haar handen heeft vastgepakt, een iets te flirterige opmerking over haar jurk heeft gemaakt en om wat slechte grappen van zichzelf heeft gelachen, pakt hij een biertje en loopt ie richting de o-zo-spontaan-opgestelde verjaardagskring. Dan vertelt ie een verhaal over dat hij een nieuwe secretaresse moest inhuren. “Altijd moeilijk kiezen natuurlijk, want al die sollicitatiebrieven lijken heel erg op elkaar. Ik vraag ze gewoon of ze de nietmachine van de grond willen oppakken. De gene op wie je het mooiste uitzicht krijgt is de winnaar. Zo moeilijk hoeft het niet te zijn toch? Ghe-ghe-ghe”. Kots. Gelukkig heb ik niet zo’n oom! (Althans, ik heb m wel, maar hij is niet bij ons op de verjaardag vandaag omdat redenen!)

9. Groeten.

De struggle waar iedereen mee te maken krijgt als je wordt uitgenodigd op een familieverjaardag. Vooral kut als de woonkamer al bomvol zit als jij nog bij de voordeur staat. Shit. Ga je iedereen individueel feliciteren, of roep je gewoon heel hard “gefeliciteerd allemaal!” En, minstens zo cruciaal: Geef je een hand, een knuffel of 3 kussen? Want hoe voorkom je awkwardness als resultaat van miscommunicatie over de groet? Gelukkig kan je nu zelf bepalen dat je voor de tweede optie gaat. Maar vroeger was dat anders. Want je ouders wilden altijd dat je netjes was en iedereen een handje gaf. Klote ouders. Gelukkig liet ik vandaag iedereen die mij een hand gaf ook de hand van mijn vriend Akira schudden!

Tja, dit is wel erg overdreven, zo ging het bij mij echt niet, bij mij is het een stuk gezelliger!

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Ik heb vanmorgen een nieuwe afspraak met mijn ouders gemaakt ivm op mezelf wonen en zelfstandigheid en zo, ik mag nu zelf beslissen of ik een knuffel koop of niet. En voor de mensen die bang zijn dat ik dan iedere week met een nieuwe aan zal komen zettern. Ik heb ook in mijn kalender gezet dat ik vanaf volgend jaar iedere 28e van de maand een nieuwe pluche mag kopen! Maar dat betekende ook dat ik mijn pluche Akira uit zijn doosje mocht halen! Dus hierbij een foto van bij en Akira!

P.S.P.S. En nog een filmpje met AL mijn lievelingsknuffels!

Beste lezers,

Het is vandaag vaderdag en, tja, ik heb mijn vader ook cadeautjes gegeven! Maar het kutte is wel dat we naar opa moeten en dat gaat dat weer ten koste van mijn Sims tijd. Afijn, het is niet anders, ik pas me wel aan!

Wat ik mijn vader heb gegeven op vaderdag? Een bord en twee dozen met sokken,(nee, echt dat wou hij!) Verder heeft hij nog wat kleding gekregen en wonderlijk genoeg, geen nieuwe elektronica of andere tech-dingen! Daar maak je hem meestal wel blij mee! (Maar je maakt hem ook blij met een flesje speciaalbier hoor!) Mijn vader werd echt heel blij van dat bord en die sokken! Ja , ik weet het, ik heb een vader die niets opheeft met van die stereotype mannendingen als auto’s of voetbal (maar dan wel weer met bier!) en dat vind ik helemaal prima, ben gewoon wie je wilt zijn (zolang je maar niet met mij in conflict raakt!)

Verder gaan we vanavond ook uit eten bij het wokrestaurant in Malden met mijn andere opa, en daar verheug ik me al de hele dag op, nee, echt, ik heb al bedacht welke knuffels ik mee ga nemen naar dat wokrestaurant (Lucas en Karin!)

En over vaders gesproken………….. Ik moet mijn virtuele vader ook nog iets geven voor vaderdag, hebben jullie ideeën? Weet je niet wie mijn virtuele vader is? Dan komt hieronder een dikke hint! En ik ben (terwijl ik dit blogje schrijf) ook met zijn familie aan het spelen op Sims!

Ik hoop dat jullie, mijn lezers, jullie vaders en opa’s flink verwennen!

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Ik zat gisteren oude fragmenten van het programma “Even tot Hier” te kijken en toen kwam ik op een parodie die hun hadden gemaakt op I Will Survive! En daar heb ik weer een parodie op gemaakt! Lees hier!

Eerst was ik nog bang, raak ik alles kwijt?

Er is een hele hoop gebeurd, in een paar dagen tijd.

Eerst dat Wijchenarengezeik, waar de heisa mee begon.

Maar ik verzon, hoe ik het toch nog winnen kon!

Ik. Stapte. Op. Naar ons kantoor.

Ik zag een schitterend gordijn, en ik dacht: dit word mij decor.

Pak die camera d’rbij, en ik zeg tot mijn partij: ik trek me terug.

En ik bewaar daarmee de rust. Come on, now go. ‘K loop uit de deur.

Maar dan vertrekt daarna ook Mourad Alaoui en zelfs Blaire Williams. Mijn geallieerde maatje Donnie Smits verhuist naar Wijchen en steekt een dolk in m’n rug.

Dit wordt een rommel. Dus weet je wat, ik kom weer terug! Want ja, ik blijf. Bij mijn partij. Er komt een lijsttrekkersverkiezing, dus stem allemaal op mij.

Ik heb met niemand overlegd. Ik heb het nu toch al gezegd. Ik blijf erbij. ‘T is mijn partij!

Toch Lucas?!

En wat denk je ‘t bestuur? Is dan stomverbaasd. Die vinden mijn gedrag onnozel, en ook overhaast. En iedereen die wil me dood, zelfs Isimo, die malloot.

Echt iedereen. Ik moet er nu weer meteen weer heen!

De thermostaat?!? Op Celsius?!?

Zie me hier staan nou. Ik kom toch uit de US?

Echt is sta gewoon perplex, wordt zelfs verlaten door mijn ex.

Alleen mijn zoon Lucas. Maar ja, die wil ook alleen maar Sims.

Maar goed, ik blijf. Ik blijf erbij.

Ook al rukken ze nu stuk voor stuk de ziel uit mijn partij. Ze vertrekken één voor één, ik ben helemaal alleen. Maar Cyril blijft, ‘t is mijn partij!

Toch Lucas?!

Want ja, ik blijf. Het is mijn partij. Als de Wijchenaren straks allemaal naar Pitcairn zijn. Iedereen is weggegaan, iedereen bij mij vandaan. Het is mijn partij, dus Cyril blijft. Ja, Cyril blijft!

Voor als je de context van deze parodie niet begrijpt, het heeft met het verhaal van mijn boek “De Club van Wijchenaren” te maken en je moet het zien vanuit het perspectief van Cyril die zijn macht kwijtraakt op het einde!