Beste lezers,

Ik heb gisteren op Sims het karakter Nate West gemaakt. Hij heeft rood haar en blauwe ogen, en draagt vaak een blauw jasje met een grijze korte broek en rode schoenen. En om hem beter te leren kennen heb ik twee verhalen over hem geschreven. Hier is de eerste:

Hij heeft een T-shirt aan waarop Stalin de hand van Mao Zedong schudt. “Mijn kameraden”, zegt hij met een grote glimlach. “Tof shirt hè?” Nate West heeft wel honderd van dit soort shirts in de kast liggen. “Met Loekasjenko, Lenin, Brezjnev en natuurlijk Fidel Castro. Ik kies de plaatjes uit en laat ze drukken ergens bij een drukkerij in Center City in de regio Likybin. Vind je dat kapitalistisch?” Hij fronst en haalt zijn schouders op. “Ach, je kunt niet alles hebben.”

Nate  is 18 en communist. Hij loopt verend door de marmeren gangen van het communistische partijbureau  in Wapenfelt en knikt de portier toe. Aan het einde wijst hij naar een metershoog schilderij van Karl Marx. “Die wist het goed te voorspellen. De socialistische staat is het eindpunt. Die zal hier , ook in Katoren, ten minste in dit deel, het oosten,  komen. Misschien op een iets andere manier dan hij had voorspeld, maar je moet ook met je tijd meegaan.”

De Familie West vormen een communistische familie. Toen hij achttien werd, stelde zijn vader voor dat hij ook maar eens lid moest worden. “Natuurlijk wilde ik dat, ik had ernaartoe gewerkt.”

Bijna alle  jongeren in Katoren gaan naar de universiteit (ik heb dat ook gedaan) en dus Nate ook. “Ik ging rechten en politicologie studeren, omdat ik daarmee de politiek in kan gaan. Dan kun je tenminste carrière maken.”

Nate neemt me mee naar zijn werkplek, een klein kamertje dat hij deelt met een meisje  met een witblond permanentje. Ze werken allebei als journalist voor het partijblad. “Ik kreeg het baantje aangeboden, omdat ik mensen kende die mensen kenden. Ideaal, dus dat heb ik meteen gedaan. En ik hoef niet zo veel te schrijven. Ik surf vooral een beetje op internet, Ping en Twitter.” Zijn collega knikt en glimlacht.

“Hoewel hier veel oude mensen werken, is de partij eigenlijk jong”, legt hij uit. Onder de honderdduizend leden zit een groot aantal twintigers die het anders willen doen en een onafhankelijk Oost-Katoren willen. “Communisme betekent namelijk niet dat je ouderwets bent, maar dat je idealen hebt. Het maakt niet uit dat ik toen niet leefde, ik wil rechtvaardigheid en gelijkheid. Een betere wereld. Zoals vroeger, met uitzondering van een paar dingen.”

Hij is namelijk progressiever dan zijn ouders en daarom hangt hij het zogenoemde communisme 2.0 aan. “Speciaal voor jongeren zoals ik. We willen studeren en werken in het buitenland, want dat is hier moeilijk. Ik ben zelf nog nooit in het buitenland geweest, maar begrijp het wel. Je moet daar niets achter zoeken, we willen dat alleen omdat we zo ons land kunnen verbeteren. Zodra we een socialistische staat hebben hier in Oost-Katoren en ons hebben afgescheiden van “het Westen” (de regio Likybin en omstreken) , willen de jongeren niet meer weg, want dan is hier alles beter. Er is dan geen werkloosheid meer en iedereen zal gelukkig samen leven. Huidskleur en seksuele voorkeur, het maakt allemaal niet uit.”

Eigenlijk wil hij de goede dingen van het kapitalisme verbinden met die van het socialisme, vertelt hij. “Dus gratis medicijnen en onderwijs voor iedereen, maar wel vrijheid van media.” En vrijheid van mode? Hij knikt enthousiast. “Zeker. Want we willen natuurlijk niet terug naar de tijd van die suffe communistische kleren, al wil mijn “verloofde” dat wel, Zucht. Had ik maar een leuke vriend of vriendin in plaats van zo’n zeurend viswijf.”

Hij geeft me een T-shirt cadeau en is verbaasd als ik het niet meteen aantrek. “Waarom niet, jullie in Europa hebben toch ook veel te danken aan de communisten? Wij hebben jullie van de nazi’s bevrijd.” Hij schudt zijn hoofd als ik vertel dat ik nu in het deel van Katoren woon wat is bevrijd door de Likybinners en Simnadezen en Janovanen, ook wel bekend als de regio Likybin, maar dat ik vroeger wel in het oosten gewoond heb, in het plaatsje Wijchen. Ik zal hem maar niet vertellen dat ik zelf in een “ vorig leven een geallieerde Amerikaanse militair ben geweest.”  “Echt joh? Toch gek dat jullie de bevrijding door het Rode Leger niet vieren. Zonder ons waren jullie nu allemaal fascisten.”

Als hij over straat loopt, deelt hij kaartjes van zichzelf uit. Hij geeft ze aan mooie meisjes op hoge hakken, die hem kunnen opzoeken op de sociale mediasite Ping.  Een blond meisje pakt het kaartje aan en knippert met haar wimpers. Hij lacht. “Die wil wel. Maar ik doe het vooral voor de partij. Als ze op mijn pagina komen, zien ze mijn berichten over de communistische heilsstaat en Stalin.

“Nee joh, daar reageren ze helemaal niet gek op. Ik weet dat sommige mensen hem haten, maar dat komt doordat ze verkeerd geïnformeerd zijn. De genocide tegen de Oekraïeners in 1932-’33 heeft nooit plaatsgevonden. Er was gewoon honger, omdat de oogst dat jaar tegenviel. Allemaal fascistische propaganda, want Stalin hield van ons allemaal.”

Hij pauzeert even. “Zelfs van jou, want hij was een internationalist. Mensen geloven tegenwoordig alles wat ze horen. Dat komt doordat in de kapitalistische wereld alles om reclame draait. Mensen geloven wat er in commercials tegen ze gezegd wordt.”

Hierdoor zijn veel mensen in het Westen geïndoctrineerd. “Neem bijvoorbeeld aids, daar kan ik zo boos over worden.” Hij vertelt over hoe sommige Oekraïeners en Russen erover praten. “De medische industrie verspreidt leugens dat er hiv bestaat. Iedereen moet dure tabletten kopen en wat gebeurt er? Ze sterven. Dat is toch vreselijk. Aids, het is allemaal één grote leugen, in de Sovjet-Unie hadden ze nergens last van.

“Dat er een tweede poging tot de stichting van de Socialistische heilstaat komt, is bepaald in de geschiedenis. Ik maak me geen zorgen, want het gaat democratisch gebeuren. Het is al duidelijk dat jullie van de regio Likybin ons er niet bij willen hebben. Perugona heeft een unie voorgesteld, samen met Sulani. Ik zeg: ook China erbij. Dan hebben we goedkoop gas en kunnen we onze eigen economie draaiende houden.”

Daar hoeft politiek niets voor te gebeuren? “Zodra de jongeren van nu volwassen zijn, gaan ze op ons stemmen. In het westen, in het oosten, want ze komen allemaal uit Katoren. In 2027 hebben we een vernieuwde Socialistische heilstaat. Democratisch gekozen, want we hebben geen fascistische methoden nodig om ons punt te maken. Anders dan de nationalisten.”

Hij maakt een rillende beweging. “Absoluut, van het Katoreense Nationaal-Simsistische Partij en andere patriotten moet ik niets hebben. Ze zijn racistisch en homofoob, dat gaat in tegen mijn principes.

“Ik kwam pas een meisje in de metro van Rafenburg tegen dat met me aan het flirten was.” Hij begint te grijnzen en zoekt in zijn telefoon haar naam op tussen enkele honderden anderen. “Uhm, ik weet haar naam niet meer, maar weet het nog goed. Ik gaf haar mijn kaartje en ze voegde me toe. Maar toen ik zag dat ze online fan van de Llama Society, een Sim-Nationalistische beweging, was, heb ik haar gelijk ontvriend. Dat soort gekke mensen, daar kan ik niets mee.”

Dit artikel is geschreven door Donnie Smits, een freelancer in opdracht van Yes Way Katoren.

Laat me weten wat jullie ervan vinden! Laat vooral een reactie achter!

Fijne dag verder,

Lucas

Beste lezers,

Ik zat laatst wat door mijn leerboek Creatief Schrijven van de LOI te bladeren en toen stond daarin als opdracht: “Schrijf een parodie” en ik wist niet waarop ik een parodie moest schrijven, en vanmorgen zag ik het licht ineens. Ik besloot een parodie te schrijven op het verhaal van een van mijn favoriete films, namelijk Inside Out. En omdat jullie mijn volgers zijn krijgen jullie een sneak peek.

Een jonge jongen genaamd Damian Jenkins wordt geboren in Center City in de VS. In zijn geest, die gewoonlijk “Hoofdkwartier” wordt genoemd, worden in de loop van de tijd vijf gepersonifieerde emoties gecreëerd: Vreugde, Verdriet, Angst, Walging en Woede, die elk in deze specifieke volgorde worden geïntroduceerd. De emoties zijn geladen met het reageren op Damian’s omstandigheden en het vormen van haar herinneringen, die zijn ondergebracht in bollen die een bepaalde kleur produceren afhankelijk van de emotie van de herinnering. De belangrijkste herinneringen, die bekend staan ​​als “Core Memories”, vormen de drijvende kracht achter vijf “Islands of Personality” die elk een ander aspect van Damian’s persoonlijkheid weerspiegelen: Family Island, Friendship Island, Gamer Island, Honesty Island en Goofball Island.

Elke emotie heeft ook een bepaald doel in Damian’s leven: Vreugde zorgt ervoor dat hij gelukkig is, Angst houdt hem veilig, Woede houdt zijn leven eerlijk en Walging voorkomt dat hij vergiftigd wordt, zowel fysiek als sociaal. Niemand begrijpt het doel van Verdriet, want het enige wat ze schijnbaar doet is Damian een slecht gevoel geven. Als gevolg hiervan wordt ze constant genegeerd en verhinderd om de besturing van het hoofdkantoor te gebruiken, voornamelijk door Joy, die Damian het liefst zo veel mogelijk tevreden houdt.

Als Damian elf is, verhuist zijn familie naar Londen in het Verenigd Koninkrijk nadat zijn vader een nieuwe baan heeft gekregen. Joy probeert van de verhuizing een prettige ervaring te maken voor Damian en de andere emoties, maar verschillende gebeurtenissen in de aanloop naar de verhuizing zorgen ervoor dat de andere emoties daar anders over denken. En Verdriet verpest de zaken nog meer wanneer ze een gelukkige herinnering in een droevige herinnering verandert door hem aan te raken en ervoor zorgt dat een kerngeheugen uit de container valt waarin het is gehuisvest. Zich ervan bewust dat herinneringen niet kunnen worden teruggedraaid als ze eenmaal verdrietig zijn geworden, houdt Joy Sadness bezig door haar de hele dag en nacht een stapel ‘mind-handleidingen’ te laten onthouden.

Op Damians eerste dag op zijn nieuwe school probeert Joy te voorkomen dat Sadness iets aanraakt door haar volledig stil te laten staan ​​in een cirkel van krijt. Maar Sadness waagt zich buiten de cirkel en creëert een nieuwe kernherinnering nadat hij Damian aan het huilen heeft gemaakt in het bijzijn van zijn nieuwe klasgenoten. Joy probeert zich van de nieuwe herinnering te ontdoen, maar haar worsteling met Sadness leidt ertoe dat alle kernherinneringen uit hun container worden geslagen. Voordat Joy ze terug kan zetten, worden zij, Sadness en de kernherinneringen door een geheugenbuis naar de verre uithoeken van Damian’s geest gestuurd.

Terwijl Vreugde en Verdriet zich een weg banen door “Long Term Memory”, een labyrintachtige plek waar alle herinneringen uit het verleden van Damian zijn opgeslagen, komen ze Damian’s denkbeeldige vriend Bing Bong tegen, die wanhopig op zoek is naar een nieuw contact met Damian. Wanneer Bing Bong ontdekt dat zijn door liedjes aangedreven denkbeeldige wagen is gedumpt in “the Memory Dump”, een put waar verouderde herinneringen worden gewist, barst hij in tranen van snoep in en wordt getroost door verdriet terwijl Joy in verwarring toekijkt. Ondertussen proberen woede, walging en angst, terug op het hoofdkwartier, de leiding te nemen in de nasleep van Joy’s afwezigheid. Maar ze zijn niet in staat om Damian blij te maken, en in plaats daarvan per ongeluk een verhitte discussie aan te gaan met Damian’s ouders, en Goofball Island in de Memory Dump te laten vallen. De drie realiseren zich al snel dat het knoeien met Damian’s persoonlijkheid ervoor zal zorgen dat het zichzelf langzaam zal vernietigen met mogelijk rampzalige gevolgen.

Joy, Sadness en Bing Bong bedenken een plan om met de “Train of Thought” terug naar het hoofdkwartier te rijden en door de verschillende delen van Damian’s geest te trekken, zich er niet van bewust dat Damians leven langzaam begint af te brokkelen. Ze vervreemdt zijn oudere broer Terrence, zijn ouders en zijn voormalige beste vriend, worstelt in haar nieuwe omgeving en verlaat de plaatselijke computerclub nadat ze het tijdens de eerste try-out niet goed deed. Woede redeneert dat de enige manier om Damian’s persoonlijkheid te herstellen en te voorkomen dat de overgebleven eilanden in de Memory Dump vallen, is haar over te halen om weg te rennen naar een verre plaats, bij voorkeur Syrië, om een ​​nieuwe “gelukkige” familie te vinden.

Later die nacht, terwijl Riley slaapt, arriveren Joy, Sadness en Bing Bong bij het laadperron voor de trein van het denken, alleen om te beseffen dat de trein ’s nachts niet rijdt. In een poging om de trein een vliegende start te geven, infiltreren de drie “Dream Productions”, waar Damian’s dromen en nachtmerries worden gecreëerd. Op het podium infiltreren ze een monsterlijke piraat, die Damian bang maakt en wakker maakt. Terwijl Joy, Sadness en Bing Bong aan boord gaan van de Train of Thought en zich een weg banen naar het hoofdkwartier, voert Anger zijn plan uit om weg te rennen. Damian wordt ertoe gebracht de creditcard van zijn broer te stelen, waardoor Honesty Island instort en de Train of Thought vernietigt in het proces. Joy, Sadness en Bing Bong zoeken hun toevlucht op Family Island, maar het eiland begint in stukken te vallen wanneer Damian in een wachtende bus naar het Midden-Oosten stapt. Dan, na een mislukte poging om via een onthulde herinneringsbuis naar het hoofdkwartier te liften, vallen Joy en Bing Bong op de vuilnisbelt en laten Sadness alleen achter.

Joy, in wanhoop en op het punt om het op te geven, barst in tranen uit en bladert door Damian’s herinneringen, en vindt een trieste waarin Damians favoriete videogame onherstelbaar crashte. Wanneer ze ziet dat Damian’s broer en ouders hem troosten (waardoor de herinnering in een gelukkige wordt veranderd), realiseert Joy zich wat de functie van Verdriet is – als een baken voor anderen fungeren om hen te laten weten wanneer Damian hulp nodig heeft. Joy helpt Bing Bong zijn raketwagen te vinden en probeert hem te starten, maar realiseert zich dat hij niet elke keer de klif bereikt. Bing Bong, in een moment van zelfrealisatie, start de raket opnieuw en springt weg voordat hij wegvliegt. Joy kijkt over haar schouder nadat ze amper de klif heeft bereikt. Omdat Bing Bong vastzit op de vuilnisbelt en dit misschien de laatste keer is dat hij Joy zal zien, bedankt ze haar dat ze hem belangrijk heeft laten zijn en verdwijnt.

Joy komt uit de vuilnisbelt en vindt Sadness, die tot de conclusie is gekomen dat haar daden Damian’s leven permanent erger kunnen maken en vlucht voor haar. Met behulp van een enorme stapel denkbeeldige vriendinnen uit Imagination Land, lanceert Joy zichzelf naar Sadness met een grote trampoline en grijpt haar voordat ze naar Headquarters vliegt, waar Anger en Disgust samenwerken om ze naar binnen te krijgen. Iedereen kijkt dan naar Joy om de situatie te redden, maar ze doet een stap achteruit en laat Sadness de controle overnemen. Damian, die zijn emoties nu onder controle heeft, stapt uit de bus voordat deze de Kanaaltunnel ingaat om naar Frankrijk te gaan, en uiteindelijk naar Istanbul, en keert terug naar haar ouders, waar hij in tranen uitbarst nadat hij heeft toegegeven dat hij haar oude leven in de Verenigde Staten van Amerika . Terwijl zijn broer hem troost, creëren Vreugde en Verdriet samen een nieuwe kernherinnering, die zowel blauw als geel gloeit, het begin van het herstel van Damian’s persoonlijkheid en een nieuw gebied van Damian’s geest.

Nu Damian zich nu aanpast aan het leven in een nieuwe stad en een nieuw land en Sadness eindelijk haar plaats moet hebben gevonden tussen haar mede-emoties, werkt iedereen samen om Damian te helpen een gelukkig leven te leiden als hij twaalf wordt en naar de middelbare school gaat (wat een kostschool is, zoals dat gebruikelijk is in het VK).

En, wat vinden jullie ervan? Ja, ik moet er nog wat foutjes uithalen en zo. Maar vergeet niet, dit is een eerste versie! Misschien ga ik ooit een boek schrijven over Damian en zijn familie!😉 Helaas is Inside Out nu niet meer mijn lievelingsfilm, die eer is nu voor de film van het boek “De Club van Lelijke Kinderen”!

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Ik was vandaag met mijn moeder en mijn oma naar de IKEA, en toen vertelde mijn oma mij een verhaal over toen ze op zoek was naar een woning. Dat was omstreeks 2009, en toen ze dus op zoek waren naar een woning gingen ze dus bij een huis kijken en uit dat huis kwam net een vrouw lopen die naar urine stonk. En toen ging ze door de brievenbus snuffelen en ze rook een pislucht. En toen dacht ze: ” In dit gribushuisje wil ik niet wonen!” Gelukkig voor haar heeft ze nu een leuke flat en geen “Gribushuisje”! Over het algemeen had ik het dus best gezellig met oma bij de IKEA!