Beste lezers,
Zoals jullie weten doe ik een cursus creatief schrijven en vandaag was de opdracht: ” Schrijf een zin van honderd woorden en gebruik die voor een kort verhaal.” Nou, ik ben zo trots op die opdracht dat ik m speciaal hier op het blog wil posten zodat jullie m ook kunnen lezen. Ik ben er de hele ochtend mee bezig geweest!
Terrence Game is een jongen van 23 jaar oud, hij houdt van videogames spelen, naar de stad gaan, met zijn Delphox (een Pokémon) spelen en gewoon een beetje chillen, hij is 1,85 cm lang en heeft Blauw haar (ook al zeggen mensen vaak dat het geverfd is, dat is niet zo), hij draagt vaak een rood shirt en een zwarte broek en blauwe schoenen, hij is vrienden met Luc Nefario, Aukje van Hees, Lucas Hearsay en nog veel meer inwoners van Center City, zijn vriendin is Blaire Williams, zij woont in een vrij luxe apparttementje in Driftveil City, de buurstad van Center City.
Terrence had zin om naar Driftveil City te gaan. Want hij ging het apparttement van zijn vriendinnetje Blaire voor het eerst zien! Ze woonde in Pinecrest Appartementen nummer 402, of zoals zij het zelf noemde: De 402. Deze naam was ontleend aan een liedje van Bilal Wahib, een Marrokkaans-Kaotreense rapper waar Blaire graag naar luisterde. Terrence wist dat Blaire af en toe best wel een beetje gek deed, maar wat scheelde dat. Zij was fanfictionschrijver, net als hij! Ze waren voor elkaar gemaakt (of althans, dat dacht Terrence!)
Eenmaal bij de Pinecrest Appartementen in Driftveil City aangekomen, ging hij naar het appartement van Blaire en belde aan. Blaire deed open en zei: “Terrence!” Terrence begroette Blaire en Blaire zei dat ze net had gekookt. Terrence had wel honger dus zei : “Ik lust wel wat, ik heb de hele dag gereisd.” En ze gingen samen spaghetti eten. Daarna gingen ze nog wat videogames spelen en Blaire vertelde hem over hoe ze ooit verliefd was op een voetballer, maar dat ze dat drie keer niks vond omdat hij haar verhalen niet kon waarderen. Ze zeiden gedag en Blaire zei dat ze elkaar volgend weekend weer zouden zien! Terrence vond dat teveel en ging weg, maar hij hoorde Blaire zeggen: “Zeker dat ik je volgend weekend weer zie!”
Het volgende weekend ging hij weer naar Blaire’s appartement. De deur zat dit keer niet op slot, gek, vond Terrence! Hij stapte naar binnen en toen voelde hij een dreun op zijn hoofd. Tijd om pijn te voelen kreeg hij niet. Binnen drie tellen was hij bewusteloos……………………..
Heel, heel langzaam werd het licht. Terrence wilde zich omdraaien, want hij lag niet lekker. Iets later drong het tot hem door dat hij zat in plaats van lag. Waarom werd hij zittend wakker in zijn slaapkamer? Nee, dit was zijn slaapkamer niet, die rook namelijk anders. Waar was hij dan? Terrence wilde gaan verzitten, zijn rug en hoofd deden namelijk verschrikkelijk pijn, maar dat was zonder succes. Het was of alles vastzat, nou ja, alles? Zijn hoofd kon hij bewegen en hij kon schommelen. Heen en weer bewegen met zijn lichaam. Hij zag nog steeds niks. Terwijl hij toch zijn ogen open had. Wat was er aan de hand? Er zat iets voor zijn ogen, hij voelde het aan zijn wimpers. Hij wilde aan zijn ogen voelen, maar zonder succes….. alweer. Langzaam werd Terrence wakker. Hij kon niet naar zijn ogen grijpen, dat was impossible. Want zijn handen zaten vast. Hij wilde opstaan en de benen strekken, lukte ook niet, zijn voeten zaten vast. Wat in de naam van Swan gebeurt hier? Even Wachten. Rustig aan. Denken. Lukte niet. Er waren alleen maar ongeleide projectielen in zijn hoofd. Hij had er geen controle over. Concentreer je! Kop leegmaken! Denken! Na vijf minuten werd het al wat rustiger in zijn hoofd en begon er iets te dagen. Zijn handen zaten op zijn rug….. en aan de stoel. Ze waren vastgebonden. Zijn voeten zaten ook vastgebonden aan de stoel! En voor zijn ogen zat een blinddoek! Hij wist nu wat er met zijn armen, voeten en ogen aan de hand was. Wat deed hij hier? Waar was hij? Een beeld van een flatgebouw aan een straat die hij niet kende. Vreemd? Wat deed hij in een wildvreemde stad? Een appartement, een groot raam, een deur. Het getal 402. Het kwam allemaal terug. Blaire, hij was op weg naar Blaire! De stad, de flat, het appartement, de afspraak met Blaire. Terrence probeerde zijn handen los te trekken, maar die deden niet mee. Hij kreeg er kramp van in zijn nek. Hij rukte en trok, maar hij schoot niks op. “Dag lieverd. Je bent er toch, zie ik!” Die stem…… het leek wel de stem van Blaire! En jawel, dat was ie ook! “Ik zal het doekje even weghalen, dan kun je zien hoe ik het heb ingericht! En ik vind het ook fijn om jouw ogen weer te zien! Zo, dat scheelt, he? Dat voelt vast een stuk beter, en hoe is het met je hoofd? Ik heb toch niet te hard geslagen?” Een tel nadat Terrence kon kijken, was zijn hoofd opgeklaard. Behalve dan een pijn onder de achterkant van zijn schedel. Het was helder als kristal. Hij was gepakt. Een gevangene. Terrence keek om zich heen. Het zag er gek genoeg niet luguber of akelig uit. Eigenlijk een heel normale woonkamer en een keuken. Blauw behang, witte vloer, moderne meubels. Een laptop op het bureau. Terrence kon zo de slaapkamer inkijken recht naar een deur die waarschijnlijk leidde naar de badkamer, hij zag ook een modern tweepersoonsbed! Ook stond er een boekenkast, gevuld met boeken en daarnaast foto’s en knuffelbeesten. Onder normale omstandigheden had dit best een coole kamer kunnen zijn! Nu niet! Hij zag haar niet want ze stond achter hem, bij de deur. “Ik ben zo blij dat je er bent,” zei ze. Terrence rukte aan zijn boeien. Hij moest weg van deze plek. Weg van deze krankzinnigheid! “Laat maar, lieverd. Verzet je nou niet. Geef je over, stop met vechten tegen jezelf. Je bent zo gestresst! Ga gewoon lekker zitten en praat met me! Ik heb nog zoveel leuks te vertellen!” Het lukte Terrence het touw om zijn rechterpols op te schuiven, met zijn vingers duwde hij het inch voor inch omlaag! Nog een paar inches en dan……. Hij voelde dat zijn huid kapotging. Niet opgeven vanwege de pijn! Het mag niet opvallen. Nog een paar inches en dan…… “Ik wist dat je naar Driftveil zou komen. I k wist het gewoon en het was onvermijdelijk!” Blaire was om Terrence heengelopen. Ze stond nu een paar feet voor hem, op gepaste afstand, want er was nog steeds Jupiler. Hij wilde haar niet zien,maar het was onmogelijk om haar uit zijn beeld te deleten. Blaire vulde de kamer. Er was niks moois meer aan haar. Ze zag er hetzelfde uit als online, maar wat vroeger ooit prachtig was, is nu oerlelijk. Ruim een maand gelden was ze mollig, nu was ze obese. Haar warme bruine ogen waren nu stervenskoud. Haar lieve glimlach was nu een grimas. Terrence wist dat het zijn ogen waren die haar zo hadden veranderd. “Ik heb je zooooooooo gemist, lieve Terry,” zei Blaire. “Ik heb je op allerlei manieren proberen te contacten, maar je wilde me gewoon niet horen. Heel gek, ik wist hoe je je moest voelen. Verward. Je was verward, dat zag ik aan alles.”
Nog zo’n 0,3 inch tot 0,7 inch en dan was het touw los van zijn handen en dan nog tien seconden voor zijn voeten. Dan was hij vrij, dan was zij niet meer de baas. “Ik zag hoe je aan het modderen was. Laatst met, hoe heet ze ook alweer, die Hollandse volks”zangeres”, oh, ja, met Aukje! Zo klungelig, dat zoenen, dat was helemaal niks. Vond ik zo schattig!. Ik weet hoe lekker je het vindt. Vertel mij wat, in jouw boomhut in het Parkje van Central Estates, dat duurde wel een halfuur, je wilde maar niet stoppen. Ik moest er wel een eind aan maken, anders zaten we er nog! Nee zulke dingen zeggen me genoeg! Die knallen erin! Dat kan gewoon niet!” Nog 0,11 inches. Het touw zat vast, vlak voor zijn duim, maar het moest lukken! Terrence bloedde besefte hij! Maar het deed geen pijn, althans, hij had geen last van de pijn. Nog 0,03 inches. Het touw zat nu echt vast! Niety zeuren. Trekken. Niet opgeven! Weer een stukje. Hij was er bijna. “Ik moet toegeven dat ik even bang was dat niet meer wilde zien. Je deed je best om me niet te bellen! Maar diep in mijn hart wist ik dat je ooit een keer zou komen. Mijn hart heeft altijd gelijk. Dat had ik ook al met Fabian, vorig jaar. Hey schatje, wat ben je NOU aan het doen? Kun je je er nog steeds niet bij neerleggen? Volg je hart gewoon eens, net als ik! Wacht ik help je even. Je was bijna los, stouterd. Hé, lieve stouterd van me! Zo die zit weer.”Blaire ging voor Terrence staan en schudde een beetje van nee. “Nou heb je weer straf vberdiend. Waarom doe je zo moeilijk, lieverd?” Ze haalde vol uit met haar rechterhand en Terrence voelde een ontploffing in zijn rechteroor en zag een bloedspetter op zijnn broek vallen. “Zo, zo, dit moest even. Ik laat niet over me heen lopen. Dat heb ik aangeleerd. Ik moest wel! Begrijp je? Ik ben niet boos meer. Vroeger bleef ik heel lang boos, maar ik heb gemerkt dat dat niet helpt. Daar heb je alleen jezelf mee. Ik kan nu vergeven. Ik kan tegen mezelf zeggen: ophouden, vergeef het de ander, hij weet niet wat ik weet. Geef hem de tijd. Wil je wat drinken?” Terrence was bezig van de dreun te bekomen. De dreun hjad heel zijn rechterkant van zijn hoofd geraakt. “Blaire maak me los. Ik zal je niks doen. Ik heb overal pijn. Laten we praten. Maak me asjeblieft los.”Blaire stond voor hem en keek hem aan . Weer shudde ze haar hoofd. Ze haalde vol uit met haar linkerhand. “Je moet me niet kwaad maken, hoor! Dat deed Fabian ook altijd! Ik had niks tegen Fabian, maar hij was gewoon niet mijn type! Werk nou even mee joh . Is dat nou zo moeilijk?”Even dacht Terrence dat hij om zou vallen maar na een paar keer kieperen stond zijn stoel weer overeind! “Wat ben je aan het doen, Blaire! Je bent hartstikke gek! Maak me los!” “Dat zei die vent in Center City ook, ja. Die kennis van mijn vader. Psychiater. Voor de rechtbank legde hij heel goed uit. Iedereen is eigenlijk gestoord, alleen komen de mensen er niet voor uit. Ze doen alsof ze normaal zijn. Dat sprak me wel aan. De rechter begreep het ook.””Hoezo, de rechter begreep het ook?” “Hij lachte, later besliste hij dat ik niet naar Houten Lepeleiland hoefde.” “Houten Lepeleiland?” “Daar zitten die anderen.” “Anderen?” “Ja, Gekken .” “Die er dus wel voor uitkomen en worden opgesloten?” “Nee, net andersom. Als je eerlijk bent en zegt dat het niet allemaal loopt zoals het wil dan zegt de rechter dat we dat allemaal wel eens hebben. Maar als je liegt en blijft beweren dat alles spoort in je hoofd dan wordt je gepakt voor het omtrappen van een prullenbak. Begrijp je?” “Nee, ik wil het niet begrijpen. Maak me los, ik wil naar huis.” “Ben je gek, je bent hier net. Zijn we eindelijk samen, wil je weer weg.” Blaire lachte. Heb je honger? Ik zal wat lekkers voor je pakken.” Ze liep naar de keuken en keek in de keukenkastjes. Even later stond ze voor Terrence met sushi in haar handen. Ze boog voorover. “Ruik eens? Heerlijk, he? Met zalm!” Blaire probeerde de sushi in Terrence’s mond te krijgen. Terrence hield zijn mond stijf dicht “Vreten, kreng! Je gaat me niet tegenwerken! Ik ben hier de baas, jochie! Je hebt je wekenlang vermaakt en die domme zangeres versierd terwijl ik op je zat te wachten! En ik maar geduld hebben tot je erachter kwam dat je fout zat!”Schreeuwend duwde Blaire de sushi op Terrence’s gesloten mond, net zolang tot zijn gezicht vol zat met vis en rijst! Opeens deed Blaire een stap achteruit. “Zo.” Zei ze. “Was het lekker? Jongen, jongen, wat heb je zitten knoeien. Ik pak even een doekje . Viespeuk! Een lieve viespeuk, dat ben jij!” Terrence rukte met zijn polsen aan het touw, het had geen enkel effect. “Dat ziet er beter uit. En nou gaan we praten, want daar kwam je toch voor? Je had eindelijk door waar je hart ligt. Het neemt tijd, maar de liefde wint, heb ik ergens gelezen. Wat, en hoe, wil je me vertellen? Kus.” Blaire glimlachte en naderde met haar lippen die van Terrence. Vlak voor ze bij hem was spuugde ze haar in haar face. Blaire sprong op alsof ze een klap had gekregen.
‘Hé, wat doe je nou? Ben je gek geworden? Er is geen peil te trekken op je gedrag! Je belt me op, je komt bij me en dan ga je spugen! Je bent wel erg in de war. Ik zal je helpen.’ Blaire schoof de stoel met Terrence er op naar haar laptop waarop ze een foto opende.
‘Shit, Blaire! Hou nou eens even op! Ik heb het wel begrepen, hoor! Je hebt je punt gezet! Laat me los en ga hulp zoeken, alsjeblieft!’
‘Rustig maar, schat. Rustig maar. Je hebt het helemaal niet begrepen. Nog steeds niet. Maar ik zal je helpen.’ Ze ging voor Terrence staan en hield de laptop voor zijn ogen.
Het gezicht van een jongen van een jaar of twintig. Zijn ogen stonden slaperig, halfdicht. Zijn ene mondhoek was wat weggezakt. Raar type, ging er door Terrence heen.
‘Kijken!’ Blaire duwde de foto verder naar voren. ‘Kijken!’
‘Ik kijk. En verder?’
‘Wat zie je?’
‘Och, een slaperige jongen.’
‘Fabian! Mooie Fabian!’
Nou, mooi, mooi, dacht Terrence.
‘Hij was hier al dood. Vijf minuten, hooguit. Ik dacht, snel een foto maken, voor ze hem weghalen. Ik had nog helemaal geen foto van hem, het was haastwerk.’ Blaire sloot de foto weer op haar pc, die nu gewoon een Yes Way logo toonde als bureaublad.
Langzaam begon Terrence misselijk te worden. Het trok vanuit zijn maag naar zijn darmen en vandaar door zijn hele lijf. Wat hier precies aan de hand was, wist hij niet. Wel dat er iets heel erg niet deugde.
‘Terrence, luister.’ Ze sprak zachtjes, fluisterde bijna. Maar ze was uitstekend te verstaan. ‘Ik heb je al verteld dat ik niet gek ben volgens de dokter, omdat ik er rond voor uitkom. Ik weet dat jij er anders over denkt en anderen ook, maar ik ben niet gek. Goed, ik gedraag me een beetje anders dan de meeste mensen. Maar wat zegt dat? Hebben de anderen gelijk omdat zij met meer zijn? Kom nou toch! Jij kunt dat begrijpen, jij bent ook anders dan de anderen. Kijk naar je haar. Wie heeft er nou zo’n haarkleur? Snap je?’
‘Dat is genetisch! Ik snap de ballen van,’ mompelde Terrence De misselijkheid had zijn hoofd bereikt.
‘Je mag doen wat je hart je ingeeft. Mee eens? Goed, oké, alleen als het binnen de regels is. Maar welke regels? Jouw regels? Moet ik jouw regels volgen? Dan zat ik nog steeds ergens te kniezen. De regels van pa en ma? Pa speelt vals met kaarten en ma’s regels ken ik niet. Ik volg dus maar de regels van mijn baas Cyril Hearsay . Ik ben erachter dat dat het verstandigst is. Hij is tenslotte een van de machtigste mannen van deze regio en daar gaat het om. Begrijp je?’
‘Nee. Je bent geschift.’
‘Dat geef ik toe, en daarom ben ik niet geschift, dat had ik al uitgelegd. Wil je nog wat drinken?’
‘Nee, ik wil hier weg.’
‘Dat gaat niet, lieverd. Ik was een tijdje geleden van jou. Helemaal, met alles wat ik had. En nu ben jij van mij. Wil je echt niks drinken?’
‘Sodemieter op!’
‘Dat wou ik net zeggen, ik moet ervandoor. Ik moet nog wat boodschappen doen. En ook wat voor Cyril meenemen? Kun je je toch niet voorstellen! Zo, ik ga.’
‘Ho, wacht! Je kunt me toch niet hier laten zitten?’
‘Waarom niet? Ik kom straks terug . Morgenochtend maak ik een lekker broodje voor je.’
‘Alsjeblieft, Blaire! Laten we nog even praten!’
‘Geen tijd, lieverd. Oh ja, ik maak je stoel nog even vast aan dit snoertje. Niks om je druk over te maken. Je moet gewoon rustig blijven zitten. Accepteer dat jij nu even niet de baas bent. Dat ben je al lang genoeg geweest, wees eerlijk.’ Blaire trok een dun wit snoer van het plafond. Terrence keek waar het snoer naartoe ging. Het kwam ergens uit bij de pc. Ze duwde een stekkertje in een contrastekkertje. Daarna zette ze een schakelaar om bij de pc.
‘Zo, klaar. Niet te veel bewegen met je stoel als ik weg ben, hoor. Dan trek je het stekkertje eruit en dat wil ik niet, dan gaat er een timer aan. En als die afloopt dan ben ik je kwijt. Dan is het van biem. Fabian, je kunt van hem zeggen wat je wilt, maar hij was heel handig met snoertjes en rotjes en donderbussen. Ik heb veel van hem geleerd.’
‘Shit!’
‘Ja. Rustig blijven zitten. En oh ja, ik ga door het raam naar buiten, want de deur heb ik geblokkeerd. Volgens mij weet niemand dat hier een straat is , maar je weet maar nooit. Ik wil geen risico’s nemen, ik ben niet gek.’ Kim lachte. ‘Als de deur opengaat, schiet het stekkertje eruit. Dan gaat er een timer aan en daarna Biem! Liever niet, natuurlijk. Ik wil nog even van je genieten. Dag schat.’
Het raam was niet groot, misschien 6 feet en 6 inchesin het vierkant. Het stond halfopen.
Veel kon Terrence niet zien van de buitenwereld. Ja, een verlaten straat en een verlaten plein. Maar wat belangrijker was, geen mensen.
En mensen had hij nodig.
Hij had geprobeerd of hij zijn handen los kon krijgen.
Geen schijn van kans.
Zijn voeten dan.
Nee dus.
En alles moest heel voorzichtig.
Het stekkertje. Achter zijn rug, ergens aan de leuning, zat het stekkertje. Waar precies kon hij niet zien. Misschien als hij zich in bochten zou wringen, maar dat durfde hij niet. De stoel mocht niet verschuiven.
Naast de pc zat de kleine schakelaar. Eén klik en het systeem was uitgeschakeld. Terrence piekerde zich al een halfuur suf hoe hij die knop kon bereiken.
Erheen hoppen kon niet. De stekker zou losschieten.
Een stok? In de hoek van de kamer stond een steelstofzuiger. Te kort en te ver weg. Een touw dan. Ja, om zijn polsen. Had hij niks aan.
Iets gooien. Het knopje raken. Klik! Systeem uitgeschakeld. Prachtig. Hij had quarters in zijn zak. Kwestie van goed mikken. Maar hij kon niet gooien, zijn handen zaten vast.
Spugen.
Blazen.
Hopen.
Dit schoot niet op.
Terrence voelde dat zijn darmen bezig waren. Het rommelde daarbinnen. Hij herkende de krampen. Laatst had hij dat ook gehad, op straat. Toen haalde hij nog net de wc van zijn kantoor. Het had toen geen seconde langer moeten duren.
Geen paniek, wel angst.
Hoe moest dit verder? Wat was Blaire van plan? Hoe lang moest hij hier blijven zitten?
Machteloosheid. En ongeloof. Dit bestond niet. Straks kwam ze gewoon binnen. Grapje!
Het kon niet. Totale onzin.
Een stekker.
Een bom.
Wachten.
De krampen werden erger. Terrence probeerde met zijn onderlijf zijn darmuitgang dicht te knijpen. Even later deed zijn hele lichaam mee. Hij voelde dat zijn hoofd rood werd.
Het werkte. Hij wist het zaakje terug te sturen in zijn hok.
Hè, dat luchtte op. Blijf! Blijf daar!
Pfff.
Hoe laat zou het zijn? Een kwartier later misschien. Of een halfuur later. Of een uur. Hoe lang duurt een avond? Een nacht?
Terrence draaide heel voorzichtig een beetje met zijn armen. Zijn schouders deden pijn vanwege de rare houding waarin hij zat. Met zijn benen was hij nog voorzichtiger. Die voelden ook niet goed, maar bewegen of verzitten leek hoogst onverstandig. De stoel waar hij op zat was oud en niet erg stevig. Stel dat de poten het begaven. Of dat ze verschoven.
Blaire blufte! Natuurlijk blufte ze!
Het knalde in zijn kop. Het was belachelijk om te geloven dat een meisje een bom had geknutseld. En dat ze die met stekkertjes aan een stoel had vastgemaakt en op scherp had gezet. Alles van tevoren klaargemaakt, terwijl ze niet eens wist dat hij zou komen.
Belachelijk!
Onzin!
Alleen een volslagen gestoorde zou zoiets doen!
Die gedachte hielp niet echt.
Blufte Blaire?
Ja, Blaire blufte.
Maar hij kon het risico niet nemen, had hij besloten. Hij moest wachten. Zich voorbereiden op een lange nacht.
Terrence keek om zich heen. De kaarsjes waren allemaal uit, op één na. Die kan het nooit meer lang uithouden, bedacht hij. Kijken. Ik wil hem zien uitgaan. Hij heeft al gewonnen, maar is het een grote winnaar? Hoe lang redt hij het nog? Zet hij een nieuw wereldrecord neer?
Het waxinelichtje flakkerde nog even en ging toen als een nachtkaars uit.
Wat zal ik nu eens doen? Kon ik maar slapen.
Maar Terrence was klaarwakker.
En toen bedacht hij dat hij ook kon zingen. En hij begon het liedje “Wereldbol” vasn Aukje te zingen.
Aukje, Joshua en Laura kwamen aan op een verlaten plein in Driftveil City, hier zou de flat van Blaire staan. Welk nummer was het nou? Oh, ja, 402. Aukje drukte op de bel, niemand. Maar ze hoorde wel een van haar liedjes. “Kom eens luisteren.” zei ze tegen Joshua en Laura en toen Terrence de stem van Aukje hoorde zei hij dat ze het raam moesten gebruiken omdat de deur was gebarricadeerd. Dus binnen drie tellen stonden Aukje, Joshua en Laura binnen.
‘Sjonge, wat zit jij er raar bij,’ zei Aukje. Joshua en Laura knikten.
‘Alsjeblieft, Nergens aankomen, en zeker niet aan die laptop, ze heeft hier alles op scherp gezet.’ Terrence hijgde.
‘Dag Terrence. Hoe is het met je?’ Wat een stomme vraag, dacht ze. ‘Ik zal je losmaken. Wat is er gebeurd?’ Aukje bukte en rukte aan het touw om zijn polsen.
‘Ho! Even wachten!’
‘Waarom? Wat is er?’
‘Je moet het heel voorzichtig doen. Als de stoel verschuift, ontploft alles. Zie je dat stekkertje achter mijn rug?’
‘Ja.’
‘Daar zit een snoer aan dat naar de pc loopt.’
‘Ik zie het.’
‘En bij de pc zit een schakelaar, daar zit het snoer in.’
‘Ja?’
‘En die staat op scherp. Doe alsjeblieft heel voorzichtig.’
‘Broer?’ vroeg Laura
‘Ja? Kijk alsjeblieft uit.’
‘Ik kan dus ook gewoon naar de deur lopen en die schakelaar uitzetten?’ vroeg Joshua.
Dat was nog niet in zijn paniekhoofd opgekomen. Natuurlijk! Zo eenvoudig was het!
Maar zo eenvoudig was het dus helemaal niet.
Wel als ze alleen waren geweest.
‘Ik dacht: wanneer komen ze erop. Behoorlijk snel, dus.’ Blaire sprong via het raam de kamer in en was in drie passen bij de pc Ze drukte met haar linkerpink bijna op een knop en stak haar rechter op.
‘En nu blijven staan, anders zet ik de timer aan.’
‘Dan ben jij er ook geweest,’ zei Laura.
‘Ja, wij allevijf. Tot in de eeuwigheid bij elkaar. Mooi, hè?’
‘Je bent gek.’
‘Daar hebben we het al over gehad.’ Blaire lachte. ‘Ik dacht, ik ga voordat ik ga slapen nog even met mijn vriendje spelen. Zo vaak komt hij niet op bezoek. En wie zien we daar opeens voorbijfrijden in een gepantserde SUV? Slettemans en haar crew!’ Blaire lachte niet meer, haar lippen waren smal en dun. ‘Dus jij wou met die twee nietsnutten mijn partijtje komen verpesten? Dat is niet slim, stomme muziekmiep. Terrence heeft je vast wel verteld dat ik een kwetsbaar meisje ben. Dat ik erg van slag kan raken als iemand me plaagt en dwarszit.’
‘Blaire laten we hier weggaan en erover praten. Dit heeft geen zin. Het wordt zo alleen maar erger,’ zei Joshua.
‘Mond dicht, jullie. Ik ben hier de baas.’ Kim haalde een paar nylonkoorden uit haar zak. ‘En omdat jullie hier nu toch zijn, gaan we er wat gezelligs van maken. Hoe meer zielen, hoe meer vreugd.’ Ze gooide de koorden naar Joshua, Laura en Aukje ‘Vastmaken!’
‘Hoezo? Wat vastmaken?’
‘Wat denk je? Jezelf! Koord om je ene pols. Knopen. Strak aantrekken. Het koord dan aan de stoel vastmaken. En aantrekken. Voorzichtig met die stoel!’
‘Ik kan met één hand geen knoop maken. Als je dit per se wilt, moet je me helpen,’ zei Laura
‘Ja, dag! Ik ben niet gek! Ofwel, Terrence? Schiet op, maak vast!’
De rest begon wat te klooien. Het lukte niet erg, leek het.
‘En nou tempo, of ik zet de timer aan!’
Toen ging het beter.
‘Goed zo! Ik wist dat jullie het konden! Zo, nu even rustig blijven. Andere hand naar beneden, anders geef ik die stoel een schop.’ Blaire liep naar Laura toe, die in een ongemakkelijke houding tegen haar broer aan stond. Blaire maakte nog een paar knopen extra en trok ze met beide handen strak aan.
‘Au,’ zei Laura
‘Jij weet niet wat pijn is. Pijn komt niet vanbuiten, dat zit vanbinnen. Zo, klaar.’
‘En wat nu?’ vroeg Terrence. ‘Wat ben je van plan?’
‘Dit is ons feestje. Met ons vijven. En op feestjes hoor je foto’s te maken.’ Blaire haalde haar smartphone tevoorschijn en ging voor de rest staan.
‘En nou even lachen, hoor! Anders wordt het zo’n trieste foto. Ik heb toch al zoveel trieste foto’s, die wil je niet zien. Kom op, lachen!’ Blaire drukte op de knop. De camera flitste. ‘Mooi!’
‘Wat is dit voor ziek gedoe, Blaire! Hou nou eens op! Maak ons los!’ Terrence wist dat het geen zin had.
‘Het is zover. Het is de hoogste tijd, ik moet nodig gaan. Ik laat jullie alleen. Dat wilden jullie toch? Lekker samen? Stilte, rust? Eeuwige rust, misschien? Ik heb een groot hart. Ik zal me er niet meer tegen verzetten. Zie het als een groots geschenk.’ Blaire hing de camera over haar schouder. Ze liep naar de kast en haalde een plastic zak uit een laatje. Eén voor één pakte ze de fotolijstjes en deed die heel voorzichtig in de tas. Even keek ze naar de knuffels in haar slaapkamer. ‘Sorry, meisjes,’ mompelde ze.
‘Dus je gaat weg,’ zei Terrence.
‘Dat zei ik, ja.’
‘En je laat ons hier barsten.’
‘Leuk geformuleerd.’ Blaire klom het raam uit en keek nog één keer om. ‘Jammer, Terrence. Ik had je zoveel te geven.’
Weg was ze.
Tien seconden konden ze niets zeggen. Ze keken naar het raam en luisterden.
‘En nu?’ vroeg Terrence.
‘Ik heb een hand vrij. Ik probeer eerst mijn andere hand los te maken. En dan die van jou.’
‘Voorzichtig!’
De rest begon aan de knopen op hun polsen te pulken. De bovenste, de laatste die Blaire had aangesjord, zat muurvast. Het nylon bobbeltje was keihard, het uiteinde wilde er niet onderdoor.
‘Ik krijg hem niet los,’ zei Aukje.
‘In mijn zak zit een balpen. Misschien kun je die ertussen frommelen.’
Ze probeerde het. Beetje bij beetje ging de bovenste knoop los.
‘Gelukt!’ zei Aukje.
‘Mooi.’
‘Nu nog drie,’ zei Aukje.
De volgende ging iets makkelijker. Die ging los zonder hulpmiddelen.
‘Bijna klaar,’ zei Aukje.
‘Luister eens?’ Terrence keek naar links. ‘Ik hoor wat.’
Berber stopte even en luisterde.
‘Ik hoor ook iets.’
‘Gepiep. Het lijkt wel het gepiep van een accu.’
‘In de slaapkamer.’
‘Ja.’
‘Het rookt.’
‘Ja. Het is geen accu.’
‘Nee.’
‘Het is een haard ofzoiets, of zoiets,’ zei Laura.
‘Of een bom,’ zei Terrence.
‘Een Bom. EEN BOM! Shit!’ riep Joshua. ‘Ze wil de flat hier opblazen!’ Aukje begon als een bezetene aan de volgende knoop te peuteren. ‘Hij zit vast! Het gaat niet!’
‘Rustig aan, niet in paniek raken.’ Terrence’s stem trilde. ‘Gebruik de balpen.’
Ze hoorde een plof in de slaapkamer.
‘Nog één,’ hijgde Joshua.
De laatste knoop zat muurvast, alsof alle vorige knopen hadden meegeholpen. Joshua prikte en duwde met de pen, maar het lukte niet die ergens onder te krijgen.
‘Jongens! Ze doet het! Fuck! Ze heeft de flat laten exploderen!’
Geknetter links. Buiten, dat wel.
‘Schiet op! We moeten hier weg!’ Terrence rukte aan zijn polsen, wilde zijn voeten losschoppen, maar wist dat het geen zin had. Hij moest blijven zitten, wachten, hopen dat het de rest zou lukken.
‘Ik ruik het! Vuur! Jongens, alsjeblieft!’
Berber zei niets. Ze was geconcentreerd aan het werk. Haar vrije hand deed het niet goed meer, ze had kramp. Maar ze moest doorgaan.
Heel, heel langzaam kwam er een stukje koord naar boven. De pen was nog te dik om het los te wrikken, maar als ze zo doorging, dan…
‘Rook! Er komt rook naar binnen!’
‘Even stil blijven zitten, Terry. Ik ben er bijna.’ Dat hoopte Josh hartgrondig. Maar met hopen krijg je geen knopen los.
Het knetterde nu aan twee kanten. Er kwam grijze rook naar binnen. Door het raam en vanonder de deur.
‘Het gaat niet! Ik krijg hem niet los!’ riep Joshua
‘Shit! Het moet! De flat fikt af! Of anders ontploft hij wel!’
Het geknetter kwam nu van alle kanten. Vette rook vulde de kamer.
Joshua vocht met de knoop, maar hij had bijna geen kracht meer in haar hand. De pen! De pen moest ertussen! Duwen! Prikken! Volhouden!
Terrence was machteloos en keek beurtelings naar de handen van zijn vrienden en naar het raam. Dat werd steeds moeilijker te zien. Dikke wolken kropen over het kozijn.
Een vlam.
Er plofte een vlam door de wand naast het raam. Eén keer, twee keer, toen bleef de vlam aan. De binnenwand van de hut brandde. Een meter van de deur.
Terrence werd opeens rustig. Hij begreep er niets van, het ging vanzelf. Alles verloren, het was over. Rook, vuur, ontploffing, er was geen ontsnapping mogelijk. Verzet was zinloos. En dus verzette hij zich niet meer. Laat maar, het is te laat, wilde hij zeggen, maar er kwam geen geluid uit zijn mond.
Op twee plaatsen brandde de kamer. De slaapkamer begon met een klein vlammetje aan de linkerkant en stond in een mum van tijd in lichterlaaie. Terrence keek geobsedeerd naar de knuffelpoppen in de kamer. Eén voor één vatten ze vlam en verschrompelden tot zwarte lijkjes.
‘Los! We zijn los!’ Zijn vrienden gooide het koord weg en rende naar de deur. Binnen een seconde had ze de schakelaar omgezet en de deur ontbarricadeerd. Ze gooide de deur open. ‘De deur! We moeten eruit!’
Terrence schrok op. Eruit? De deur?
‘Kom op! Meewerken!’ Zijn vrienden begonnen aan de stoel te trekken.
Het vuur vrat inmiddels aan de vloer. De kast en de rechterwand brandden van onder tot boven. Vlammen bij het raam.
Terrence zat nog steeds vast, maar hij was weer wakker. Hij dook voorover en probeerde zich met zijn voeten in de richting van de deur te werken.
‘Maak me los! Maak me los!’ schreeuwde hij.
‘Geen tijd!’ Joshua was niet groot, niet sterk, toch sleurde hij, Aukje en Laura Terrence met zijn stoel naar de deur. Ze had zwarte vegen op haar gezicht.
Nog 6 feet. De vlammen haalde hen in. De vloer achter hen brandde inmiddels als een fakkel.
‘Trek je kop in! Ik duw je naar buiten!’
Zijn vrienden duwden en Terrence kantelde met zijn stoel over de drempel. Even later had ze hem als een sneeuwbal weggerold, uit de buurt van de brandende flat.
Weg van de hel.
En daarna deed flat 402 van Pinecrest Apparttementen nog een keer Biem en daarna was er niks meer van over dan wat puin.
EINDE
Hopelijk vinden jullie m net zo leuk om te lezen als ik plezier had in het schrijven!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Even voor de duidelijkheid, mijn verhaal kan wat spannend zijn voor kleine kinderen, dus voorlezen op eigen risico! 😉 En vanmiddag ga ik flat 402 van Pinecrest Appartementen in de Sims nabouwen!
Luc's hoekje online 