Mijn ode aan TriUnity!

Beste lezers,

Ik had vanmorgen twee ideeën waarover ik wilde bloggen; mijn nieuwe pluche van Wednesday Addams Liberty Hearsay (foto hieronder) of dat ik een ode zou schrijven aan TriUnity! Nou, ik heb er lang over nagedacht, en het is toch die ode aan TriUnity geworden, gewoon omdat ik denk dat mensen dat eerder zouden lezen dan weer een Sims-blogje!

Maar goed…. Ik zit al bij TriUnity sinds de oprichting, want, surprise, surprise, het is opgericht vanwege mij! Omdat mijn ouders toen ik in het laatste jaar dat ik op de middelbare school zat eens gingen kijken bij zo’n beurs van dagbestedingen waar mensen die van mijn school afgestudeerd waren naartoe konden gaan en daar zat niet echt iets voor mij bij want het was vooral heel erg praktisch allemaal (met name techniek en sport, en met techniek bedoel ik hier hakken, zagen, tuinieren, dat soort zaken, en geen IT-dingen!) en ik werk liever met mijn hoofd dan met mijn handen…. Dus toen kwamen mijn ouders op het idee om zelf maar een dagbesteding te beginnen; en dat is uiteindelijk TriUnity geworden! Het begin was wel moeizaam… Gedoe met het vinden van een pand, gedoe met het vinden van financiërs en personeel, het leek bijna of dit gewaagde experiment zou falen! (Kom ik zo nog op terug!) Maar gelukkig deed het dat niet en kon TriUnity uiteindelijk in 2018 open!

Maar goed, de eerste jaren waren ook best wel gedoe, omdat het nog nieuw was, ook voor mij! Zo stonden mijn ouders erop dat ik een studie boekhouden deed want “daar was ik volgens een talententest goed in” ofzo en ik kan heel goed menu-structuren herkennen, en ik moet toegeven, ik was er goed in, maar het was SAAI! Ik wilde liever iets met meer passie, dat kwam, tijdens de COVID-pandemie (verder ook een best wel moeilijke periode voor TriUnity), toen kwam mijn vader op een dag, tijdens de lockdown, aanzetten met een krat met mijn oude kindertijdverhalen- en tekeningen met personages als Cyril Hearsay, Lucas Hearsay, Joshua, Lana, Luc Nefario, Dr. Nefario, Donnie Smits, en de hele rest, dat betekende niet alleen veel inspiratie voor Sims, maar ik liet die verhalen ook aan mijn begeleiders lezen, en die vonden dat ik daar iets mee moest doen! Toen ben ik met de studie boekhouden gekapt en ben ik een cursus Creatief Schrijven gaan doen (waarbij ook het idee voor dit blog ontstond) waar ik wel lol in vond! En toen wist ik dat ik geen “rat-race” huisje boompje beestje-leven wil, maar gewoon leuke dingen wil doen en een beetje creatief wil zijn met bijvoorbeeld dus dat Creatief Schrijven en dus nu ook Unity! Mijn ouders (met name mijn vader) betreuren dit zeer, want mijn vader had graag gewild dat ik mijn studie Boekhouden had afgemaakt en als boekhouder bij TriUnity was gaan werken want “boekhouders zijn duur en dan had ik je lekker €0,10 per uur kunnen betalen en dat was veel goedkoper geweest!” en ook mijn neef is niet blij met mijn niet-traditionele en creatieve levenspad! Maar goed, ik doe liever wat ik leuk vind, en verdien dan wellicht wat minder geld, dan dat ik veel geld verdien met een saaie (maar hoge) baan!

En dan komen we weer terug op wat er was gebeurd als het “experiment” TriUnity was gefaald! Nou, grote kans dat ik dan op een MBO of ROC was beland waar ik eigenlijk gewoon de weg verder ging die ik op de middelbare school was ingeslagen; namelijk naar een baan in de economische sector! En op het VMBO bedoelen ze dan eigenlijk gewoon “winkelbediende”! En dan had ik hetzelfde gedoe gehad als op de middelbare school, waarbij ik mijn interesses niet kon laten zien omdat ze heel erg buiten de mainstream vielen! Maar bij TriUnity heb ik wel het gevoel dat ik gewoon kan zijn wie ik werkelijk ben zonder dat ik echt gepest wordt! Ja, soms wordt er wel over voetbal gekletst, maar dat is echt niet zo veel als op de middelbare school, waar voor sommige jongens hun favoriete club echt hun identiteit was! Bij TriUnity wordt er meer gepraat over geek-onderwerpen zoals anime, films, popculture, videogames en dat soort zaken! En bij TriUnity zijn mensen wel altijd geïnteresseerd door mijn Sims-verhalen, waar ik op mijn middelbare school altijd uitgelachen en gepest werd omdat ik De Sims speelde! En bij TriUnity hebben mensen het ook niet zo veel over uitgaan, drank en drugs en andere puberonderwerpen! En de begeleiding hier is ook veel aardiger dan op school, waar ze altijd zeiden dat ik me maar “moest aanpassen aan de meerderheid”, hier heb ik begeleiders gehad met veel uiteenlopende interesses en dingen! Van een jongen die van anime houdt, tot een vrouw die trompet speelt, en een eco-zweefteef die ik in de Sims had gekoppeld aan een (fictieve) grootindustrieël en nog meer, zelfs mijn broertje werkt er! Op mijn middelbare school was het toch allemaal 13 in een dozijn mensen, de vrouwen hielden van mode, make-up en beauty en de mannen waren echt voetbalfans!

Maar ja, ik ben blij dat TriUnity bestaat, want wie weet waar ik was beland als TriUnity niet zou bestaan? Zou ik Joshua en Cyril wel herontdekt hebben, en al mijn andere verzonnen personages? Of zouden die voor altijd vergeten blijven dan en dat ik ze nooit meer had herontdekt, en had ik dan nu een saai baantje ergens in plaats van dat ik allerlei cursussen volg om mezelf creatief te verrijken! (Zo ben ik nu bezig met een eierschieter in Unity!) We zullen het nooit weten, want ik ben blij dat TriUnity bestaat!

En trouwens, we hebben echt leuke begeleiders daar!

Fijne dag verder,

Lucas

Wat vinden jullie van Als ik jou zie van Aukje Fijn? Stem hieronder!