Beste lezers,
In tijden van grote vooruitgang verlangen mensen automatisch terug naar een tijd waarin alles in hun ogen beter en eenvoudiger was. Het is overal zichtbaar; in de bioscoop struikel je over remakes en opvolgers van oude titels, zoals Jurassic Park, Independence Day en Star Wars (ook al heeft dat ook te maken met creatieve armoede van de grote Hollywood-studios, die nu overslaat naar de westerse games-industrie). In de politiek van sommigen landen belooft een kandidaat het land weer ‘great’ te maken, zoals het ooit was, en wint dan soms (en in NL hadden we Geert Wilders die Nederland weer “van ons” wilde maken door middel van Dick Schoof, maar dat werd een flop).
Ik heb nu ik weer in een grote vooruitgang zit (op mezelf wonen) ook last van hetzelfde fenomeen! Gisteren schreef ik al dat ik helemaal prat ging op mijn personages Taksi en Sisi en de verhalen die ik over hun verzon samen met mijn oppas die nu in Amsterdam woont (en A Space Oddity niet kende tot ik ermee kwam! Waar is die vrouw met die bel die “Shame” roept?) en vandaag heb ik dat met Terrence, Luc Nefario/Kirito en Aukje!
Dezelfde drie personages waar ik ook naar terugging toen ik brak met mijn ex-vriendin Schiereiland toen zij het uitmaakte met mij en me dumpte voor een andere jongen (een sporter waarvan zij dacht dat die het ooit zou maken, maar die gast trapte nog geen deuk in een pakje boter, en Schiereiland al helemaal in de waan dat zij de vriendin van een sterspeler van een topclub zou zijun) die meer in haar “high school sitcom”-fantasie paste! Nou ja, het was puur toeval dat ik naar deze drie terugging toen het uit ging met mijn ex-vriendin, ook omdat ik mijn oude taxichauffeuze waarmee ik over Terrence, Luc Nefario en Aukje altijd verhalen verzon tegenkwam op het station toen we een dagje naar Den Haag ging (maar dat was volgens mij in november/december, iig in de winter, dus de ijswinkels waren niet open, en geen ijs, betekent geen ijscoup, sorry Cyril! Misschien als ik deze zomer mijn ouders zo ver krijg om in de buurt van Den Haag aan de kust te gaan zitten, maar wss gaan we weer of in de buurt van Alkmaar zitten (of daar iig heen zullen gaan ipv Amsterdam of Den Haag) , of in de buurt van Brugge!) Dus toen ik terugkwam van dat uitje naar de Tweede Kamer toen ging ik, anders dan dat je zou denken, geen kamerleden maken op de Sims, om ze te laten verdrinken in een zwembad, te laten ontvoeren door aliens en andere gekke dingen te laten doen in het spel (noem er nog enkele)! Maar ging ik Luc Nefario, Terrence en Aukje maken op De Sims en deze drie een nieuw verhaal in sturen! Gewoon omdat ik mijn identiteit weer aan het opbouwen was en in 2017 was natuurlijk; alt right en incels on the rise; maar ik moest mijn identiteit weer opbouwen door een nasty relatiebreuk in 2016, en daarvoor probeerden alt right jochies me wel in hun sfeertje te trekken, maar ik bleef mezelf en koos voor het schattige bruine evolutievosje met bontkraag, de elektrische muis, de eeuwige 10 jarige die nooit opgeeft, en schattige personificaties van landen als anime-personages, een kleine jongeman die de steen der Wijzen wilde vinden/maken (nee, niet die Brit, dat Animefiguur), een jongen die vastzit in een VR MMO en altijd zwart draagt, een virtuele zangeres, en de hoofdrolspelers van een RPG-reeks van een Japanner die eigenlijk geen gamedev wilde zijn maar cabaretier en essayist was, en een jochie dat ervan droomt de Koning der Piraten te worden, en allemaal andere anime- en popcultuurpersonages! Ik ging toen in oktober 2016 en daarna full on weeb, niet full on alt right!
Maar goed; nu ik op mezelf ga wonen zit ik in een soortgelijke grote vooruitgang en val ik dus weer terug op de personages die ik in mijn kindertijd bedacht heb! En deze keer zijn dat naast Luc Nefario, Terrence en Aukje ook Taksi en Sisi, die, heel toevallig, de twee broers zijn van Terrence in het verhaal wat ik recentelijk heb geschreven! Maar goed; ik heb wel heel erg veel zin om op mezelf te gaan wonen! Ook al is het een grote verandering, zowel voor mij als voor mijn ouders! Want ja, mijn ouders denken dus echt dat ik als ik op mezelf woon, hetzelfde is als dat ik naar de andere kant van het land ga verhuizen of dat ik in militaire dienst ga, maar ik blijf hier in de regio wonen, dat is ook wel zo handig voor TriUnity, en ik ga ook niet bij Defensie (wat zou ik daar überhaupt moeten doen, buiten een beetje klooien met code wat ik nu ook al doe bij TriUnity, maar dan voor de regering in plaats van voor mijn eigen ontwikkeling)! Maar goed; ik ben ten minste wel blij dat ik nu eindelijk op mezelf ga wonen! Maar ik vraag me wel af waarom dat met zoveel nostalgie gepaard gaat; waarom ik nu weer terugdenk aan vroeger….. Ik denk dat dat komt omdat ik toch in een grote verandering zit (op mezelf wonen) en dat ik daarom weer terugga naar de personages die me vroeger geluk en blijdschap boden! Ofwel; mijn personages die ik vroeger verzon! Omdat ik nu op mezelf ga wonen; omdat dat heel leuk, maar ook wel heel spannend is! En omdat het zo spannend is dat ik op mezelf ga wonen; en omdat ik heel vrolijk ben en goed geslapen heb! Heb ik zelfs vanmorgen polonaise gelopen met de begeleiders hier bij TriUnity! En weet je wat ik wel vet vind aan de begeleiders bij mij op werk; dat ze zo relaxed en chill zijn in plaats van dat het van die managers die een veel te hoge pet ophebben van zichzelf en echt uit de meest kakkerige delen van het land komen, ofwel Aerdenhout of Wassenaar of zo, die alleen maar denken in cijfers en productie en dat ze alleen maar geven om een MacBook of iPhone of andere statussymbolen of om hun geld waarvan ze dan nog een Porsche Cayenne willen kopen! Heb jij nog meer attributen die bij dit stereotype horen? En wss zullen die lui mijn programmeercursus wss veto’en (waarin ik game development leer en zelf een RPG leer maken, een jongensdroom van mij) en vervangen door een standaard “werkcursus” (noem maar wat) en mijn 15:00 uur Simsmomentje (van 15:00 uur tot 17:00 uur) zouden verbieden want “je moet werken, niet gamen!” (ofwel “jij moet geld verdienen voor mij want ik wil een nieuwe Porsche Cayenne!”)
Maar goed; nu wat anders; want ik heb al sinds vanmorgen het nummer Can’t Stop The Feeling van Justin Timberlake in mijn hoofd; en het is gek hoeveel mensen het nu; pakweg 10 jaar nadat het uitgekomen is; nog steeds kennen! En ik weet niet hoe dat komt; want de meeste mensen vergeten een nummer zodra het uit de Top 40 verdwenen is; maar dit nummer, en ook Happy (van Pharrell), worden heel vaak nog steeds overal gehoord en mensen kennen deze nog steeds! En ik vraag me gewoon af hoe dat komt! Waarom sommige nummers afsterven en anderen voor eeuwig in het collectieve geheugen blijven zitten! Ik vraag me gewoon af hoe dat komt! En waarom deze nummers wel, maar iets als Salsa Tequila van Anders Nilsen niet! En is Als ik jou zie van Aukje Fijn al helemaal onbekend? Terwijl dat nummer alle potentie had een kinderhit te worden, maar kinderen in die tijd (2010’s) kozen liever voor dingen als Bumpy Ride van Mohombi of de hits van LMFAO (waar je anno nu nog amper meer wat van hoort)
Maar goed; ik ben ten minste blij dat ik op mezelf ga wonen vanaf vrijdag, en ik leef er ook echt naartoe; daarom mijn overdreven vrolijkheid vandaag!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Ik heb vandaag ook best wel weer even oorlog met de kalender; waarom, nou, omdat ik het gevoel heb dat het vandaag woensdag is terwijl het dinsdag is! Hebben jullie dat ook; dat je voelt alsof het een bepaalde dag is terwijl het eigenlijk een geheel andere dag is? Of een vrije dag/feestdag in plaats van een werkdag? Of dat het door het weer voelt als een geheel andere maand? Hebben jullie dat ook wel eens? Doet me een beetje denken aan het nummer Leef nu het Kan van Jan Smit!
Luc's hoekje online 
Plaats een reactie