Gisteren kwamen mijn oom en tante langs; en, ondanks gedoe soms, vind ik het best leuk op de woongroep!

Beste lezers,

Gisteren kwamen mijn oom en tante spontaan langs; of nou ja, spontaan; het was wel afgesproken; maar het kwam toch een beetje als een verrassing! Vooral omdat ze een plushie bij hadden die ze bij mijn ouders hadden opgehaald! Hieronder zet ik een foto, maar eerst wil ik vertellen hoe het ging; want ze belden aan; niet zoals gebruikelijk is bij de voordeur van de woongroep waar ik woon, maar bij mijn achterdeur, dus die moest ik open doen terwijl dat een best lastige deur is om open te doen! Maar goed; kort daarna waren ze binnen en toen waren het eerst alleen mijn ouders waarop ik dacht: “Oh, komen mijn oom en tante toch niet?!?” Want ik dacht dat mijn ouders zouden vertellen dat er iets tussen gekomen was waardoor mijn oom en tante niet konden komen (verzin maar iets, meestal zijn mijn ouders wel harbringers van slecht nieuws, zoals die keer dat ik met het Britse bankautomaatslachtoffer naar Oberhausen zou gaan, naar CentrO, maar dat mijn moeder kwam vertellen dat dat niet door ging, Antwerpen the same!) Maar kort daarna kwamen mijn oom en tante wel; inclusief dus die plushie, de liggende plushie van Nobara Kugisaki; en die heb ik vandaag meegenomen! En toen mijn oom en tante kwamen heb ik ze ook rondgeleid en verteld hoe het nou een beetje gaat op de woongroep; en dat de ruimte waar we toen zaten (ook al zat er niemand want lekker weer!) onze woonkamer was! Het is maar goed dat wij er effe alleen konden zitten want ik kon niet hebben dat er meer mensen in die ruimte zaten die ons gesprek zouden verstoren en konden we gewoon gezellig praten over van alles en nog wat!

Maar goed; ik ben, ondanks dat ik vaak klaag over dat de wifi echt mokertraag is en dat Kwangmyong of jaren ’80 inbelinternet zelfs nog van betere kwaliteit is; en dat hei eigenlijk “EDGE vermomd als Wifi is”; eigenlijk best blij dat ik bij deze woongroep terecht kon; want ja, ik heb het er best gezellig en als er pakketjes komen, worden die ook gewoon aangenomen in plaats van dat ik naar de buren moet! Ik had het veel slechter kunnen treffen; zoals dat ik in een volkswijk terecht was gekomen waar ik tussen de tokkies had gezeten die van het WK een Oranjeverkrachting zouden maken want “FOEBAL!” waar de plastic tuinstoelen bij een beetje zon al in de voortuin staan; waar ze massaal Hazes luisteren; waar Leen Bakker hofleverancier is en iedereen rondloopt onder de inkt en als er dan een beetje zon is gelijk de buurt onder een deken van rook komt te staan omdat iedereen “gezellig” aan het vleesfeestpakket van de Dirk van den Broek gaat! Of ik kon terechtkomen bij Defensie of in de gevangenis; waar ik niet als individu wordt gezien met eigen hobby’s en dingen, maar als een vervangbaar nummertje en ik constant naar anderen moet luisteren en echt geen vrije tijd heb! Toen ik jonger was dacht ik echt dat dat de enige manier was hoe ik op mezelf zou komen te wonen; in een volksbuurt; bij Defensie of in de gevangenis! Geen idee waarom eigenlijk! Maar nu heb ik gewoon mijn eigen chille studentenkamer; met een BILLY-boekenkast, een bureau, mijn gaming rig, mijn plushies en alles wat een studentenkamer nodig heeft volgens Arco Gnocchi, Nynke de Jong en Thom Aalmoes van de podcast Alle Geschiedenis Ooit! Mijn studentenkamer heeft zelfs een vlag; maar waar dat bij anderen een vlag is van een biermerk, voetbalclub, of van een politieke partij of ideologie; is het bij mij de vlag van de Pitcairneilanden; een eilandterritorium van het UK (hallo Anglofilie) met 50 inwoners die grotendeels allemaal afstammen van de muiters van het schip de Bounty van de beroemde muiterij op de Bounty! Niet te verwarren met de snoepautomaataffaire van een paar jaar terug; ofwel door mij “de muiterij om de Bounty” genoemd! Maar goed…. Mijn kamer bevat alleen geen LACK-tafeltje en een POANG fauteuil maar voor de rest is het erg studentikoos! Maar die vlag; dat is wel een conversation starter!

Maar goed….. Ik heb het dus best leuk op de woongroep; en ik heb ook wel geluk dat het niet zo’n plek is als mijn oude middelbare school; waar er een dominante cultuur heerste (vooral toen mijn ex-vriendin bij ons op school kwam, en haar high school sitcom/Disney Channel/Nickelodeon/Saved By The Bell/… script door ieders strot probeerde te trappen, terwijl, de wereld is nu anders dan in de zeroes; jocks en queen bees zoals ze in die series waren waren toen ok al op hun retour!) waarbij jongens geacht werden stoer te zijn en roekelooos gedrag te vertonen voor de lol zoals schreeuwen en Jackass-stunts doen en nerds pesten en zo meisjes verslaafd hoorden te zijn aan winkelen en hopen dat het leven een romcom sprookje zou zijn! Iets waar ik als weeb en simmer niet in paste! Maar toch heb ik die tijd voordat mijn ex op school kwam best hoog zitten; de anime waar ik het toen met mijn vriend Groenlokje over had zoals Hetalia, Fullmetal Alchemist, Swoard Art Online en meer; daar heb ik nu de facto allemaal plushies van; en ook van Bring Me The Horizon; de band die Groenlokje en zijn vrienden luisterden; heb ik een plush, ook al heb ik die ook omdat die lijkt op een stagiair uit die tijd; maar ik heb die plush wel de hoogste eer gegeven en vernoemd naar mijn denkbeeldige Anglofiele weeb- en geekbestie met een podcast; ofwel Terrence! Het is jammer dat later, toen mijn ex kwam Groenlokje en zijn vrienden me totaal lieten vallen en hun metalhead act opvoerden, waarschijnlijk onder invloed van mijn ex-vriendin! Ja, in die tijd wilde ik echt graag dat mijn vader naar het Westen van het land zou verhuizen (nooit gebeurd) of expat zou worden (ook nooit gebeurd); maar goed; nu zou dat een ramp zijn, maar toen zag ik dat als enige uitweg! Maar er waren ook leuke dingen, zoals de Secret Society of Hetalia waar ik en Groenlokje, plus nog wat andere weebs, na school bij elkaar kwamen in het computerlokaal en een beetje kletsten over Hetalia en fanfics schreven en zo! En mijjn ex die dacht dat dat zo’n secret society als uit van de high school- of college series uit de VS was, maar we waren gewoon een stelletje weeaboos die een oorlog aan het uitvechten waren met onze rivalen; de Polandball-groep! En nu; heb ik én Hetalia plushies en Polandball-plushies! Of zoals het officiële motto van Indonesië luidt (vrij vertaald): “Eenheid in diversiteit”! En altijd nam iemand na onze bijeenkomsten; die wel eens soms nog tot laat konden duren; de deur waarop een briefje hing dat ie na 16:30 uur niet meer open mocht want anders zou het alarm afgaan!

Mijn plushie van Italy van Hetalia! Wilde m eerst Mario noemen, maar mijn gamerbrein koppelde die naam teveel aan Nintendo; toen kwam Marco, maar dat koppelde mijn muzikale brein weer aan een Nederlandse artiest! Het is uiteindelijk Luca geworden; ook al is dat wel een beetje verwarrend voor de mensen bij mij op werk aangezien ik een collega heb die bijna hetzelfde heet! Dus ja…. Luca Nefario!

Maar goed; ik ben dus best wel blij op de woongroep; het is niet helemaal wat ik ervan verwacht had van op mezelf wonen! Maar het is ook weer niet zo dat ik in het diepe gegooid wordt met allemaal rekeningen en meuk die ik zelf moet betalen! Ja, botschaften, die moet ik zelf doen en betalen! Maar dat doe ik graag! En ik vind het zelfs FIJN om mijn Debitcard te gebruiken voor nuttige zaken! En de supermarkt voelt nog steeds voor mij als: “Wat zal ik deze week weer kopen?” Echt als een soort lootbox dus van; “welke chocola/chips/drop/whatever zal ik deze week weer halen?” Weet je wat ik me afvraag; waarom boodschappen doen als kind voelt als verplicht nummertje, maar als 26-jarige die op zichzelf woont als vrijheid? Vergeet ook niet de verpakkingen met kinderfiguren die je aanstaren voor meestal ongezonde shizzle, terwijl je ouders wel broccoli en sla en vlees en brood en groenten en appels en sinaasappels (en dan niet die je kunt eten, maar die je moet uitpersen, want “dan zijn we even in Frankrijk!”) en peren (en dan niet de gewone handperen die je gewoon eet op weg naar school, maar de Gieser Wildeman die ze uren laten stoven in cognac of zo) en bananen en ander eten dat zij lekker vinden in het mandje gooien en als je dan een zakje drop of zo wat jij lekker vindt of chips of chocola of zo’n product met een kinderfiguur erop dan wordt dat geweigerd! En in de zeroes was dit nog erger want toen vlogen de flessen bier, wijn en sterke drank het wagentje in als we een feestje hadden; en in DE gebeurt dat nog steeds trouwens! Tabak hetzelfde! En dat vond ik als kind niet eerlijk; waarom ik en mijn broertje geen snoep, maar mijn ouders wel tabak en drank? Maar bij de hypermarché in Frankrijk of op de all-inclusive op Kos of bij de Carrefour op Gran Canaria in Faro Dos (bestaat nu niet meer, maar zoek toch maar op) mocht ik opeens al die ongezonde shizzle wel; want ja “’t is toch vakantie!”

Maar nu koop ik bij het boodschappen doen gewoon wat ik lekker vind! Een metaforische middelvinger naar mijn ouders!

Fijne dag verder,

Lucas

P.S. Weet je; ik ben altijd veel bezig met AM/PM qua tijd! Maar zodra er een pakketje komt, zoals vandaag, er wordt vandaag weer een plush bezorgd, zie hieronder, dan moet het ineens in military time; en dan ook echt, zegmaar “dertioenhonderd uur” in plaats van 13:00 uur of “dertien-vijftien” in plaats van 13:15 uur! Waarom heb ik dat trekje?

Oh ja, de plush die bezorgd wordt;

P.S.P.S. Meer over de snoepautomaat-affaire: De ‘snoepautomaat-affaire’ verwijst naar een ophefmakend integriteitsschandaal uit 2014 binnen de Koninklijke Marechaussee.

De belangrijkste details van dit incident:

De locatie: Het vond plaats bij de Koninklijke Stallen aan de Hogewal in Den Haag, waar de marechaussee destijds de wacht hield. [
De overtreding: Verschillende bewakers namen stelselmatig snoep uit de automaat zonder ervoor te betalen.
De ontdekking: De exploitant van de automaat merkte de aanhoudende diefstallen op. Er werd in het geheim een camera geplaatst, waarna de bewakers op beeld werden betrapt.
De nasleep: In eerste instantie werden 8 militairen ontslagen. Uit verder onderzoek bleek dat in totaal zeker 19 medewerkers bij de kwestie betrokken waren.
Juridische strijd: Het ontslag leidde tot veel discussie, waarbij de advocaat van de ontslagen marechaussees stelde dat er sprake was van willekeur. Later kwamen er ook verhalen naar buiten dat er mogelijk sprake zou zijn geweest van verveling en ander wangedrag, waaronder vermeend ongepast gedrag in de Gouden Koets.

Wil je meer weten over de uitspraak van de rechter over dit ontslag of de bredere regels rondom integriteit bij defensie? Laat me weten welk aspect je verder wilt uitdiepen.

Snap je nu waarom ik het de “muiterij om de Bounty” noem (Bounty vind je vaak in dat soort automaten)