Beste lezers,
Ik ga morgen op mezelf wonen! Zo, dat is eruit, maar ik ben echt wel heel excited voor het op mezelf wonen wat morgen eindelijk gaat gebeuren! Ik slaap al een week onrustig; ik kan nergens anders meer aan denken en alles waar ik aan denk en wat ik doe staat in het teken van het op mezelf wonen, maar….. Dat ik op mezelf ga wonen; dat dat eindelijk gebeurt vind ik heel bijzonder; en de weg ernaartoe is ook heel bijzonder; want welke weg heb ik daarbij gelopen om op mezelf te gaan wonen? Nou, dat gaan jullie allemaal lezen vandaag hier op het blog want ik doe mijn jasje uit; het is weer tijd voor….. DIEPDUIK DONDERDAG!
Dit verhaal begint tijdens de coronacrisis, of nee, eigenlijk net iets daarvoor, toen mijn ouders voor mijn broertje een appartement hadden gekocht en daar week na week gingen klussen waardoor ik niks te doen had en ik mijn plushie verzameling niet uit kon breiden! Ik zei toen nog: “Waarom gaan we niet eens meer leuke dingen doen? Straks kan het niet meer!” (En ik kreeg gelijk, want COVID kwam over ons neergedaald, als ik een DeLorean had had ik die Chinees die vleermuis een paar jaar eerder laten eten; zo rond 2017, want dan had dat me een hoop gedoe bespaard met mijn ex-vriendin omdat ik dan thuis les kreeg en zo en ik me dan kon focussen op het les krijgen waarvoor school bedoeld is, in plaats van het uit Amerikaanse middelbareschoolseries , letterlijk 1:1 gekopieerde script van sociale steekspel wat mijn ex-vriendin ons door de strot probeerde te trappen!) Maar goed; mijn ouders wilden geen leuke dingen doen, ze wilden dat appartement van mijn broertje afmaken! Want ja, mijn ouders waren vroeger nogal van de klusprojecten, ik heb toen ook meermaals gezegd dat mijn ouders niet gelukkig zijn met de kantoorbaan die ze nu hebben; maar dat ze gelukkiger zouden zijn als bouwvakkers! Gelukkig is dat nu wat minder; maar toen was dat appartement eindelijk af; en ging mijn broertje uit huis! En ja, zonder iemand die mijn ervaringen en mijn generatieblik een beetje deelde, ging het in ons huis alleen maar over werk; werk en nog eens werk, en als het niet over werk ging, ging het wel over de kwaaltjes die mijn ouders of hun vrienden hadden, wat mij ook niet echt aansprak, en als ik dan een Sims-verhaal wilde vertellen, kwam ik er niet tussen, terwijl, met mijn broertje kon ik het altijd wel over Minecraft, Anime of de Sims hebben! Ik heb meerdere malen gezegd dat ze met die gesprekken naar de kroeg moesten gaan, omdat in de kroeg volgens mij 99% van de gesprekken ook over werk gaat! Maar goed; zonder leeftijdsgenoot bij mij in huis begon ik al gauw te verlangen naar mensen met wie ik meer aansluiting had!
En ook de uitjes naar de stad werden minder leuk, want zodra COVID voorbij was; had ik ontdekt wat webwinkelen en iDEAL was, en dat je op internet een veel groter aanbod aan pluches hebt dan wat de winkels in Nijmegen je bieden, bovendien was Nijmegen nu iets om iedere week naartoe te gaan om kaas te halen op de markt (Nog steeds Waarom is dit veranderd? Want toen ik jong was, gingen we altijd kaas halen rechtstreeks van de boer bij de Diervoort; hoe/waarom is dat veranderd? Waarom is kaas van de markt “lekkerder” dan rechtstreeks van de boer? Ik snap de logica van mijn ouders niet! Supermarktkaas hebben ze altijd vies gevonden! Ik ken de facto maar 2 mensen die supermarktkaas wel lekker vonden en dat waren mijn ex-vriendin Schiereiland en een vriendin van me, Zeefscheef!) en verder af en toe kleding te winkelen; of we gaan naar Kranenburg voor goedkope benzine; goedkope boodschappen, of goedkope peuken voor oma (omdat mijn oma gewoon een “ouwe schoorsteen” is, en roken is in Nederland gewoon knatsduur, en terecht, want het is slecht!) Als kind was dat nog erger want dan hadden we op de maandag de weekendkring; en waar anderen dan vertelde dat ze naar de dierentuin of het pretpark of zo waren geweest en een cadeautje hadden gekregen omdat ze bij opa en oma waren wezen legeren (voor meisjes vaak een Barbie en voor jongens vaak een politieauto of een Action Man) kwam ik aan met verhalen dat we weer naar Duitsland waren geweest of weer naar de stad omdat ma een nieuwe telefoon/nieuwe schoenen/nieuwe kledij/… nodig had, of dat we weer borrelhapjes waren wezen kopen omdat de buren op bezoek waren geweest! Maar toen had ik in ieder geval nog mijn broertje bij e om het leed mee te delen; nu had ik, niemand!
En dat schuurde; omdat mijn broertje al op zichzelf woonde en een eigen leven had en zo; en ik defacto een iets te grote puber was, nog niet eens volgens mij, ik was een 10-jarige in een volwassen lichaam! En ik wilde aangezien worden voor een 20-jarige, of nog ouder naarmate de tijd verstreek! En toen begon mijn denkbeeldige vriend Joshua eerst met oproepen tot herinvoering van de dienstplicht tijdens COVID, want, zo stelde hij, dan konden alle winkels dicht en was het virus zo uitgeroeid! Zeg maar dat je niet moest klungelen met die wagentjes in de supermarkt, maar dat militairen gewoon je boodschappen kwamen bezorgen, en dan iedereen hetzelfde zodat er geen ruzie ontstond (blikvoer en MRE’s waarschijnlijk) en als je dan toch jezelf buiten op straat vertoonde zobder bewijs dat je naar buiten mocht; dan werd je naar een strafkamp gestuurd! (Ik moet erbij zeggen dat Joshua een edgy 8-jarige uit de zeroes is, gevangen in een jongvolwassen lichaam!) En de dienstplicht zorgde ervoor dat er genoeg militairen waren om eten en zo te bezorgen! En het gaf mij een plek waar ik voor vol aangezien zou worden! (Maar nu effe realistisch hé! Als ik bij Defensie aankom voor keuring, dan lachen ze me uit omdat ik een plushie bij heb, S5, en doei, of ik word ingedeeld bij de cyberdivisie omdat ik kan programmeren en dus ook waarschijnlijk kan hacken, maar dan mag ik dat wel doen, vanuit mijn eigen woonplek en schoot ik nog niks op!) En recentelijk had Joshua een nog radicaler plan om de woningnood te verhelpen; alle rijtjeshuizen slopen, die toch in bezit zijn van Boomers en Gen X’ers, en er Oostblok-stijl flats voor in de plaats zetten, omdat Nederland, zo stelt Joshua, “een stadstaat in ontkenning is”! En de Boomers en Gen X’ers, die moeten maar inZOI , Paralives of De Sims gaan spelen om een tuin te willen hebben! Of Minecraft! Maar goed; dus toen ik hoorde dat er in December een woonplek voor me zou zijn, waar ik terecht kon, zeiik meteen ja, en we gingen kijken, maar er was een vrouw, volgens mij kwam ze van de Veluwe of ander refo-gebied, die me de hele tijd zat te bestuderen en te keuren, en later zei ze dat ik er niet zou passen omdat ik “teveel schold” en omdat ik “te weinig sociale interactie had met anderen”! Tsja, als er niemand is….. En toen werd ik dus afgewezen en daar was ik een paar weken zeer bedroefd over, en mijn ouders die me probeerden te helpen, dat wilde ik niet! Ik wilde gewoon op mezelf wonen! Maar goed; toen kwam begin dit jaar eindelijk licht aan het einde van de tunnel!
Want…. Ik had gesprek bij Pluryn, en die gingen kijken, en later ging ik kennis maken bij een woonplek in Groesbeek, en daar vonden ze me wel passen! Het is wel een tikje ironisch van Het Universum, dat ik ga wonen in het dorp waar vroeger mijn school stond toen ik op de middelbare school zat! (Volgens mij speelt Het Universum een spelletje met mij) Maar goed; daar ga ik morgen wonen; dus vandaag is mijn laatste nacht bij mijn ouders, en mijn ouders die zijn er ook niet gerust op dat het me allemaal goed gaat hoor; mijn moeder denkt ook nog steeds dat ze me nooit meer zal zien; of erger nog; dat ik in Legerdienst ga! Terwijl; het is Groesbeek, op de weg naar hun wekelijkse of tweewekelijkse uitje naar Kranenburg of Kleef! 10 minuten met de auto, nog niet eens volgens mij! En dat is precies wat ik wil; wel mijn ouders dichtbij zodat ik leuke dingen met ze kan doen (zoals af en toe naar een museum of stad een dagje) maar ver genoeg om een eigen leven te gaan leiden! Zeg maar niet dat mijn ouders iedere dag op de stoep staan voor koffie/thee, maar ook niet dat ik ze alleen zie met de feestdagen! (Waarom is dat zo’n trope/stereotype, dat kinderen die uit huis gaan hun ouders alleen zien met de feestdagen?) Mijn ouders zeggen nu heel veel dat ze van me houden terwijl; dat is niet nodig, dat weet ik al, en ik hou ook van hun! Ook al ga ik morgen wel mijn vleugels laten uitslaan! En het is ook goed voor hun; kunnen ze eindelijk over werk en zo praten zonder dat iemand steeds zegt dat ze naar de kroeg moeten!
Maar goed; Spannend is het wel; maar ik ben er wel klaar voor! Sh*t en ik bedenk me net dat ik vandaag Karen Davis en Joshua ook mee had willen nemen naar werk! En ik zie wel wat mijn nieuwe leven gaat brengen! Volgende doel; die RPG afmaken waaraan ik al een tijdje werk in Unity!
Maar goed…. Tot zover; Diepduik Donderdag!
Fijne dag verder,
Lucas
P.S. Gisteren en vanmorgen had ik met Gemini ook een hele interessante discussie over hoaxes en stereotypen, zoals welke stereotypen er bestaan rond computers en computergebruik die niet waar zijn, welke er bestaan voor landen, en welke er bestaan bij sommige groepen mensen zoals mijn ex-vriendin! Was best interessant!
Luc's hoekje online 
Plaats een reactie